به جا مانده از بازی با ویارئال: یین و یان!

مرجع خبری رئال مادرید: توماس رونکرو سردبیر اس در مورد بازی رئال مادرید و ویارئال نوشت.

سه امتیاز طلایی

پیش از هر چیز باید تأکید کرد که با این پیروزی سخت، رئال مادرید سه امتیاز طلایی گرفت؛ امتیازهایی که شاید وقتی در پایان فصل پرونده این لالیگا بسته شود، با نگاه مثبت از آن‌ها یاد کنیم. تمام اتفاقات، چه فوتبالی و چه آن ماجرای همیشگی، یعنی داوری که دیگر کاملاً به یک مشکل مزمن تبدیل شده، می‌توانست به لغزش دیگری منجر شود، آن هم مقابل تیم خوبی مثل ویارئال. ویارئال با مارسلینو هم تیم خوبی بود، فصل را سوم تمام کردند، و حالا با اینیگو پرس هم همین‌طور است، هرچند در خط حمله کمی از نیشش کم شده. بعد از اخراج وینیسیوس همه‌چیز علیه رئال شد، اما تیم مورینیو غرور قهرمانانه‌اش را نشان داد و با کمک جو برنابئو از همان گلی که خرید تابستانی گران‌قیمت و تازه‌وارد در ترکیب اصلی زد، دفاع کرد.

دیومانده یک گل پلاتینی زد تا رئال همچنان در تعقیب صدرنشین بماند، آن هم فقط دو هفته مانده به ال‌کلاسیکو. حتی می‌شود با اسم کوچک بازیکن ساحل عاجی بازی کلامی کرد. در واقع این شب پر از تنش، فریاد، کارت زردهای فراوان، کارت قرمز به‌خاطر کشیدن مو و درگیری عمومی، می‌توانست عنوان «یین و یان» داشته باشد. در دو مفهوم تائویی که به دو نیروی متضاد، مکمل و دائماً در حال حرکت اشاره دارد، بخش تاریک همان یین است و می‌توان آن را به داوری نسبت داد؛ داوری‌ای که از همان «کارت قرمزهای داده‌نشده» جنجالی دربی، از مسیر خارج شده بود.

یان، که اینجا برای هماهنگی با اسم دیومانده حرف «g» از آن حذف می‌شود، به روشنایی، نور، آسمان، قدرت و انرژی اشاره دارد. دیومانده از فرصت زندگی‌اش برای حضور از ابتدا بهترین استفاده را کرد و با این گل و با توجه به آنچه ممکن است برای وینی پیش بیاید، چون شاید دو جلسه محروم شود، مهاجم آفریقایی می‌تواند مقابل سویا و بارسا فرصت بیشتری برای اثبات خودش پیدا کند.

کارت قرمز وینی بابت کشیدن مو قابل اجتناب بود، هرچند به نظر من در این صحنه «شدت بیش از حد یا خشونت» که در ماده ۱۲ قوانین آمده، وجود نداشت و برایم جالب بود که سالیبا هم هیچ اعتراضی نکرد. بسیار خوب، حتی اگر کارت قرمز را بپذیریم… آیا این کشیدن مو از لگد با استوک کوتی رومرو به زانوی بلینگام یا آن ضربه خشن کانگ این به والورده شدیدتر بود؟ تا وقتی درباره پرونده نگریرا حکم صادر نشود، این مسئله حل نمی‌شود. سایه تردید روی CTA باقی خواهد ماند تا بالاخره کسی قدمی بردارد و عدالت اجرا شود.

جود بزرگ
وقتی رئال ۱۰ نفره شد و هنوز زمان زیادی باقی مانده بود، والورده مثل روزهای خوبش سمت راست را در اختیار گرفت و بلینگام هم خود بازی را. هافبک انگلیسی پیری قرن بیست‌ویکم است. چه عملکردی، چه میزان دوندگی و چه بازیکن بزرگی.

سرخیو، این برد برای تو
امروز برای من روز آسانی نبود. اول صبح خبر درگذشت سرخیو سالسا پیتا عزیزم را دادند. هوادار دوآتشه ۴۳ ساله رئال مادرید، ساکن سانتا کروس د تنریفه که سال‌ها با بیماری لعنتی مبارزه کرده بود. می‌دانست زمان زیادی در این دنیای پرتنش و بی‌منطق برایش باقی نمانده و در ماه ژوئیه از ما خواست کمکش کنیم تا بزرگ‌ترین آرزویش را برآورده کند: دیدن برنابئو، ورزشگاهی که از کودکی رؤیایش را داشت. موفق شدیم. وقتی وارد شد و سکوهای عظیم را با سقف بسته دید، آن‌قدر با تحسین گفت «اوه!» که تمام نمی‌شد. بعد در رختکن روی جای کورتوا نشست. وقتی روی چمن رفت یا روی نیمکت نشست، دیگر هیچ: «رونسرو، امروز من مورینیو هستم!» از شدت احساسات گریه کرد، به سیبلس رفت و حتی شهردارمان هم شخصاً از او استقبال کرد؛ مردی اتلتیکویی، اما در برابر چنین تراژدی انسانی‌ای حساس. لوسیای من و آنتونیو و خوانمای تحسین‌برانگیزم در میان آن همه تاریکی، نوری به او هدیه کردند. امروز برای همیشه رفت، اما از آن بالا پیروزی رئال مادرید، تیم زندگی‌اش، را جشن گرفت. در آرامش بخواب، دوست من.