وداع کریستیانو رونالدو با تیم ملی پرتغال با پیامی احساسی

مرجع خبری رئال مادرید: کریستیانو رونالدو پس از حواشی آخرین اردوی تیم ملی پرتغال، با انتشار پیامی در شبکه‌های اجتماعی، خداحافظی خود از تیم ملی این کشور را اعلام کرد. این تصمیم پس از جنجالی گرفته شد که در وقفه قبلی بازی‌های ملی و به دنبال ترک اردوی پرتغال در دانمارک به وجود آمد.

از آن زمان، توجه رسانه‌ها به آینده رونالدو در تیم ملی معطوف شده بود. آیا کریستیانو بار دیگر به اردوی پرتغال بازمی‌گردد یا اختلافاتش با ژرژ ژسوس ادامه پیدا می‌کند؟ درباره بازگشت ستاره پرتغالی پس از ترک جنجالی اردوی قبلی، اتفاق‌نظر وجود نداشت؛ بلکه دیدگاه‌ها کاملاً متفاوت بود.

محرومیت ۳۰ روزه رونالدو به پایان رسیده بود و او جریمه ۲۵۵ یورویی خود را نیز پرداخت کرده بود. این مجازات به دلیل ترک اردو بدون کسب اجازه برای مهاجم پرتغالی در نظر گرفته شد. خود رونالدو نیز آشکارا پذیرفته بود که به خاطر ترک زودهنگام اردوی تیم ملی، هر مجازاتی را قبول خواهد کرد و در نهایت همین اتفاق افتاد. با این حال، رابطه او با ژرژ ژسوس ترمیم نشد. کریستیانو احساس می‌کرد سرمربی پرتغال به او خیانت کرده است، زیرا توضیحات ژسوس با توافق صریحی که آن دو در جلسه‌ای قبلی داشتند، مطابقت نداشت. رونالدو پیش‌تر در نامه‌ای تند و صریح، این موضوع را توضیح داده بود.

تنش در روابط آن‌ها همچنان ادامه داشت و رونالدو درباره حضور در اردوی بعدی تیم ملی پرتغال برای دیدار مقابل دانمارک در روز شنبه ۱۴ نوامبر و ولز در ۱۷ نوامبر تردید داشت. با وجود اینکه نام او در فهرست اولیه پرتغال برای دو مسابقه پایانی لیگ ملت‌های اروپا قرار گرفته بود، وضعیت بازگشت شماره ۷ پرتغال تغییر اساسی پیدا کرد. کریستیانو دیگر برای کشورش بازی نخواهد کرد.

فدراسیون فوتبال پرتغال با میانجی‌گری رئیس خود، پدرو پروئنسا، تلاش کرده بود زمینه بازگشت رونالدو را فراهم کند، اما این تلاش‌ها در نهایت به نتیجه کامل نرسید.

به این ترتیب، یکی از بزرگ‌ترین اسطوره‌های تاریخ فوتبال پرتغال با ۲۳۴ بازی ملی و ۱۴۶ گل از تیم ملی خداحافظی کرد. یک اسطوره واقعی.

پیام خداحافظی کریستیانو رونالدو

«مردم پرتغال،

روزی فرا رسید که باید پیراهن شماره ۷ تیم ملی همه ما را تحویل بدهم. هرگز احساس نکردم که این پیراهن منحصراً متعلق به من است، اما به مدت ۲۳ سال این افتخار و مسئولیت را داشتم که آن را بپوشم، از آن دفاع کنم و در ورزشگاه‌های سراسر جهان با خود همراه داشته باشم. امروز زمان آن رسیده که آن را به آینده بسپارم. تصمیم آسانی نبود، زیرا بعضی تصمیم‌ها را نمی‌توان فقط با عقل گرفت؛ قلب نیز در آن‌ها نقش دارد. امروز مسیری به پایان می‌رسد که در اوت ۲۰۰۳ آغاز شد و زندگی‌ام را برای همیشه تغییر داد.

وقتی به گذشته نگاه می‌کنم و به تمام چیزهایی که در تیم ملی تجربه کردم فکر می‌کنم، فقط مسابقات، گل‌ها، رکوردها یا جام‌ها را نمی‌بینم. آدم‌ها را می‌بینم. مهاجرانی را می‌بینم که برای ۹۰ دقیقه احساس می‌کردند پرتغال کمی به آن‌ها نزدیک‌تر شده است. میلیون‌ها پرتغالی را می‌بینم که هرگز شخصاً ملاقاتشان نکردم، اما بخشی از زندگی من شدند. زیرا در نهایت، فوتبال چیزی بسیار بزرگ‌تر از یک بازی است. فوتبال یعنی مردم.

در تمام دوران حضورم در تیم ملی تلاش کردم از محدودیت‌های خودم فراتر بروم. می‌خواستم پیروز شوم، می‌خواستم بهترین باشم و می‌خواستم تاریخ‌سازی کنم. همیشه از خودم انتظار زیادی داشتم، همیشه بیشتر می‌خواستم، همیشه باور داشتم که می‌توانیم فراتر برویم و تمام توانم را برای این پیراهن گذاشتم. روزها و شب‌های بی‌نقصی داشتیم، پیروزی‌هایی که هرگز فراموششان نخواهم کرد و شکست‌هایی که حتی امروز هم یادآوری‌شان برایم دشوار است. من هم اشتباه کردم، من هم رنج کشیدم و لحظاتی وجود داشت که نتوانستم آنچه مردم پرتغال این‌قدر آرزویش را داشتند، به آن‌ها بدهم. اما هرگز تسلیم نشدم و مهم‌تر از همه، هیچ‌وقت افتخار نمایندگی پرتغال را از دست ندادم.

در طول این سال‌ها چیزهای بسیار ساده‌ای یاد گرفتم: گل‌ها می‌گذرند، جام‌ها در موزه‌ها باقی می‌مانند و رکوردها سرانجام شکسته می‌شوند. اما چیزی وجود دارد که گذر زمان هرگز نمی‌تواند آن را خاموش کند: جایگاهی که در قلب مردم داریم. اگر حتی یک بار شما را خوشحال کردم، اگر یکی از گل‌هایم باعث شد کسی را در آغوش بگیرید، برای لحظاتی نگرانی‌هایتان را فراموش کنید یا به کشورتان افتخار کنید، پس تمام این مسیر ارزشش را داشت. زیرا پرتغالی بودن همین است؛ با هم رنج می‌کشیم، با هم دوباره بلند می‌شویم و دوباره رؤیا می‌بینیم!

پرتغال همیشه به جوانانی نیاز خواهد داشت که رؤیاپردازی کنند، به بازیکنانی که هرگز تسلیم نشوند و به نسل‌های تازه‌ای که باور داشته باشند رسیدن به جایی که هیچ‌کس پیش از آن نرسیده، امکان‌پذیر است. زیرا کشوری که همچنان قهرمانان تازه‌ای پرورش می‌دهد، هرگز ایمانش را به خودش از دست نمی‌دهد.

می‌خواهم خطاب به هم‌تیمی‌هایم در تیم ملی حرف ویژه‌ای بزنم: ممنونم بابت تک‌تک استارت‌ها، هر آغوش، هر بحث، هر سکوت پیش از ورود به زمین، هر پیروزی که کنار هم جشن گرفتیم و هر شکستی که ما را قوی‌تر کرد. افتخار داشتم کاپیتان شما باشم، اما هیچ کاپیتانی به‌تنهایی این مسیر را طی نمی‌کند و شما بخشی از داستان زندگی من هستید.

از تمام مربیان، مدیران، پزشکان، فیزیوتراپیست‌ها، مسئولان تدارکات، کارکنان و افراد بی‌شماری که در تمام این سال‌ها کنار من کار کردند، سپاسگزارم. بسیاری از شما هرگز در عکس‌ها دیده نشدید، اما بدون شما هیچ‌کدام از آن عکس‌ها ممکن نبود ثبت شوند.

از خانواده‌ام ممنونم که این رؤیا را با من شریک شدند. ممنون که غیبت‌هایم، فداکاری‌هایم و لحظاتی را درک کردید که تیم ملی مجبور بود بخشی از زمانی را به خودش اختصاص دهد که متعلق به شما هم بود. اگر توانستم تا این اندازه پیش بروم، به این دلیل بود که همیشه دست در دست هم داشتیم.

و به مردم پرتغال، به تمام پرتغالی‌هایی که در سراسر جهان زندگی می‌کنند، می‌خواهم آخرین حرفم را بزنم. تصویری وجود دارد که برای همیشه با خودم نگه خواهم داشت: لحظه‌ای که سرود ملی آغاز می‌شود. به اطرافم نگاه می‌کنم، هم‌تیمی‌هایم را می‌بینم، سکوها را می‌بینم، کودکان، مادران، پدران و پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌ها را می‌بینم. پرتغالی‌هایی را می‌بینم که از فاصله‌های بسیار دور آمده‌اند تا آنجا حضور داشته باشند.

در آن دقایق، دیگر هیچ تفاوتی میان ما وجود ندارد. نه باشگاهی وجود دارد، نه رنگی، نه طبقه اجتماعی، نه شغلی و نه اختلاف‌نظری؛ فقط یک عشق وجود دارد: پرتغال. این همان احساسی است که تا پایان عمر با خودم نگه خواهم داشت.

امروز مسیر من در زمین مسابقه با پیراهن تیم ملی به پایان می‌رسد. با سری بالا، با افتخار به مسیری که طی کردم و با وجدانی آسوده از اینکه تمام توانم را برای پرتغال گذاشتم، کنار می‌روم. اما هرگز از شما جدا نخواهم شد. همچنان با هر مسابقه پرتغال رنج خواهم کشید، هیجان‌زده خواهم شد و هر پیروزی کشورمان را با یک «سیووو» جشن خواهم گرفت.

تمام زندگی‌ام تلاش کردم بهترین بازیکن جهان باشم. امروز می‌فهمم که بزرگ‌ترین پیروزی‌ام، به دست آوردن افتخار نمایندگی بهترین کشور جهان بود.

ممنون بابت این ۲۳ سال. ممنون که به من ایمان داشتید. ممنون که اجازه دادید رؤیایی را زندگی کنم که از دوران کودکی‌ام در مادیرا آغاز شد؛ زمانی که فقط پسربچه‌ای بودم که دنبال توپ می‌دوید.

پیراهن شماره ۷ باقی خواهد ماند، اما افتخار پوشیدن آن برای همیشه متعلق به من خواهد بود. پرتغال همیشه بخشی از وجودم خواهد بود. تا همیشه، بدرود.»