«رقص تماشایی رئال مادرید در یونان»

مرجع خبری رئال مادرید: فردریک هرمل از آس در مورد بازی رئال مادرید و آآک نوشت.

حرکات هماهنگ و موزون

البته که رئال مادرید در آتن مسابقه بی‌نقصی انجام نداد؛ به‌ویژه اینکه دو گل دریافت کرد. قطعاً باید نگران عملکرد بسیار ضعیف وینیسیوس جونیور بود که روزبه‌روز ناامیدکننده‌تر می‌شود. همچنین ادر میلیتائو هنوز راه درازی در پیش دارد تا بتواند دوباره به سطح قابل قبولی برسد. با این حال، آنچه در این مسابقه و در سرزمینی دیدیم که از نظر تاریخی چندان برای مادریدی‌ها خوش‌یمن نبوده، می‌تواند ما را به رؤیای دستیابی به یک موفقیت همه‌جانبه امیدوار کند؛ یعنی هم بازی زیبا و هم نتایج مطلوب.

برای عنوان این مطلب از فیلم افسانه‌ای «زوربای یونانی» الهام گرفتم؛ فیلمی که با اجرای رقص معروف سیرتاکی توسط آنتونی کوئین نیز شهرت دارد. دلیلش این است که رئال مادرید اکنون می‌تواند لحظاتی خلق کند که به حرکات هماهنگ و طراحی‌شده یک گروه رقص شباهت دارند. به‌ویژه در نیمه نخست، شاهد هماهنگی‌ها و ارتباطاتی میان بازیکنان بودیم که هم زیبا بودند و هم نشان می‌دادند در تمرینات روزانه والدبباس چه اتفاقاتی در حال رخ دادن است.

چقدر کوکوریا را دوست دارم!

برای ادامه استعاره رقص، باید یادآوری کرد که یک تیم فوتبال، درست مانند یک گروه رقص، به بازیکنانی با ویژگی‌های کاملاً متفاوت نیاز دارد تا تمام نقش‌ها به‌درستی اجرا شوند. بنابراین، اگر برای ظرافت و تکنیک برناردو سیلوا را داریم، برای سرعت کیلیان امباپه را و برای حرکات خارق‌العاده و غیرقابل‌تصور جود بلینگام را، باید خوشحال باشیم که رئال مادرید تابستان امسال مارک کوکوریا را نیز برای اضافه کردن سرسختی هوشمندانه به تیم جذب کرد.

هر بار که کوکوریا در مسابقه مقابل آاک وارد جریان بازی می‌شد، احساس می‌کردم یکی از رقابت‌جوترین فوتبالیست‌های اروپا را تماشا می‌کنم. درست است که او در مرز خطا بازی می‌کند و کارت زردی که در دقیقه ۶۵ گرفت کاملاً درست بود، اما می‌داند چگونه قدرتش را کنترل کند و از زیرکی مخصوص بازیکنان باتجربه برخوردار است. هیچ امتیازی به حریف نمی‌دهد و وقتش را با کارهای بیهوده و اعتراض به داور تلف نمی‌کند. کوکوریا برای روبه‌رو شدن با هر شرایطی آماده است.

کاماوینگا، هدیه زیدان به رئال مادرید

اینکه دیدیه دشان، سرمربی وقت تیم ملی فرانسه، ادواردو کاماوینگا را به جام جهانی دعوت نکرد، تصمیم چندان جنجالی‌ای نبود. از سوی دیگر، عجیب هم نبود که جانشین او، زین‌الدین زیدان، تصمیم گرفت در نخستین فهرست بازیکنان دعوت‌شده خود به کاماوینگا فرصت بدهد.

زیزو که به دنبال نوسازی تیم و مهم‌تر از آن، فاصله گرفتن از روش‌های سلف خود بود، متوجه شد می‌تواند از انگیزه بالای کاماوینگا برای اثبات شایستگی‌هایش بهره ببرد.

می‌توان این تصمیم را هدیه‌ای به رئال مادرید دانست، زیرا به نظر می‌رسد کاماوینگا از آن زمان دوباره متولد شده است. او پیش‌تر یکی از گزینه‌های جدی خروج از باشگاه محسوب می‌شد، اما اکنون مورینیو نه‌تنها او را بازیکنی مفید برای حضور در نیمه دوم می‌داند، بلکه به چشم گزینه‌ای جدی برای ترکیب اصلی به او نگاه می‌کند.

حضور کاماوینگا در ترکیب اصلی مقابل آاک در آتن چیزی بسیار فراتر از پاداشی برای عملکرد درخشانش در نیوکمپ بود. این تصمیم حاصل هفته‌ها تلاش و عملکرد رضایت‌بخش او بود و در نهایت نیز کاملاً موفقیت‌آمیز از آب درآمد.

آرامش ناشی از داوری در اروپا

برای رئال مادرید، بازی کردن در اروپا آسان‌تر است، حتی اگر حریفان قدرتمندتر و رقابت‌جوتر باشند. البته منظورم از نظر روانی است، زیرا بازیکنان رئال مادرید می‌دانند که با آن‌ها محترمانه و منصفانه رفتار خواهد شد؛ همان بی‌طرفی‌ای که باید اصل راهنمای هر داوری در هر نقطه از جهان باشد، اما در اسپانیا دیگر نمی‌توان آن را بدیهی دانست.

رسوایی نگریرا چنان بزرگ و جدی است و ارتباطات گوناگونی دارد که اعتماد عمومی به داوری را به‌شدت مخدوش کرده است. طبیعتاً بازیکن رئال مادرید نمی‌تواند در لالیگا و جام حذفی اسپانیا با همان آرامشی بازی کند که در لیگ قهرمانان اروپا تجربه می‌کند.

در آتن، وقتی بازیکنان رئال مادرید وارد زمین شدند، همگی می‌دانستند که داور ممکن است اشتباه کند یا حتی با تصمیمی عجیب بخواهد توجه‌ها را به خودش جلب کند و به شهرت برسد. اما در عین حال اطمینان داشتند که او بخشی از یک سیستم ظاهراً فاسد، کینه‌توز و تهاجمی نیست.

و همین موضوع همه‌چیز را تغییر می‌دهد.