«از روحیه خوانیتو تا روحیه رم»

مرجع خبری رئال مادرید: اول از همه، برویم سراغ پایان مسابقه؛ شوت سهمگین فده والورده که در واپسین لحظات، پیروزی ۳ بر ۲ رئال مادرید را رقم زد. این گل پس از مجموعه‌ای از تعویض‌ها و در جریان حملات طوفانی مادریدی‌ها به ثمر رسید؛ درست شبیه اتفاقی که در رم رخ داده بود. این صحنه بار دیگر حقیقتی قدیمی را ثابت کرد: وقتی رئال مادرید بازی را جدی می‌گیرد، طوفانی به پا می‌کند که کمتر تیمی توان مقاومت در برابر آن را دارد.

پیروزی دیشب، هفتمین برد متوالی رئال مادرید بود؛ روند موفقی که جایگاه این تیم را در جمع هشت تیم برتر لیگ قهرمانان تثبیت کرد و در عین حال، یک نکته منفی کوچک را از تاریخ باشگاه پاک کرد. دیروز از پدرو مارتین، کارشناس آمار فوتبال، متوجه شدم که رئال مادرید از میان ۱۱۶ تیمی که تاکنون در رقابت‌های اروپایی مقابلشان قرار گرفته، تنها موفق به شکست سه تیم نشده بود. یکی از آن‌ها آاک آتن بود که حالا نامش از این فهرست خط خورده است. اکنون فقط آرسنال و لیل باقی مانده‌اند.

اما پس از ثبت این پیروزی، کسب سه امتیاز و تبریک به والورده بابت شوت سرنوشت‌سازش، باید از این موضوع ابراز تأسف کرد که چرا رئال مادرید برای رسیدن به پیروزی مجبور شد تا آخرین لحظات صبر کند.

در اینجا نگاه‌ها بلافاصله به سمت وینیسیوس می‌رود؛ بازیکنی که مورینیو او را از ابتدا در ترکیب قرار داد. این تصمیم بخشی از برنامه آشکار سرمربی پرتغالی برای تقسیم دقایق بازی میان بازیکنان بود. در همین چارچوب، میلیتائو نیز برای نخستین بار پس از ماه‌ها یک مسابقه کامل انجام داد.

این تقسیم دقایق طبیعتاً شامل وینیسیوس هم می‌شد. او در جناح چپ، پست همیشگی‌اش، قرار گرفت و همین مسئله باعث شد دیومانده به جناح راست منتقل شود؛ جایی که اگرچه حرکات مثبتی داشت، اما به اندازه گذشته ندرخشید.

با این حال، وینیسیوس حتی کمتر از او تأثیرگذار بود. ستاره برزیلی در خط حمله فاقد برندگی لازم بود. دشوار است تشخیص دهیم مشکلش کاهش سرعت است، کمبود اعتمادبه‌نفس یا ترکیبی از هر دو. اما در هر صورت، همچنان از چیزی رنج می‌برد که همیشه نقطه‌ضعفش بوده است: مشارکت ناکافی در کارهای دفاعی.

شاید این حرف تکراری به نظر برسد، اما واقعیت این است که من احساس کردم روند مثبت رئال مادرید در مسابقات اخیر، صرفاً با حضور وینیسیوس در ترکیب دچار اختلال شد. مورینیو نیز در ارزیابی عملکرد او نتوانست فراتر از عبارت «بسیار قابل قبول» برود؛ توصیفی که بیشتر شبیه نمره قبولی حداقلی بود.

سرمربی پرتغالی هنگام تعویض‌ها ابتدا دیومانده را از زمین بیرون کشید، اما در ادامه چاره‌ای جز تعویض وینیسیوس نداشت تا آن شوک الکتریکی معروف را به تیم وارد کند؛ شوکی که حالا به یکی از سنت‌های رئال مادرید تبدیل شده و اغلب به پیروزی ختم می‌شود.

پیش از گل والورده، جود بلینگام با ضربه پشت‌پایی ظریف و تماشایی گلزنی کرده بود و کیلیان امباپه نیز طبق معمول نامش را در فهرست گلزنان ثبت کرد. تیبو کورتوا هم در ابتدای مسابقه دو مهار مهم و همیشگی‌اش را انجام داد.

خلاصه اینکه، این همان رئال مادرید است. با وینیسیوس یا بدون او، این بازیکنان همیشه برای نجات تیم حاضرند.

آلفردو رلانیو – مارکا