مرجع خبری رئال مادرید: یک سال پیش، خاکوبو رامون درهای باشگاه کومو را به روی روزنامه AS باز کرد. او تازه نخستین قدم‌هایش را در کنار دریاچه کومو برمی‌داشت و با قاطعیت می‌گفت: «می‌خواهم به دنیا نشان بدهم خاکوبو رامون چه کسی است.» حالا، پس از نخستین دعوت به تیم ملی بزرگسالان اسپانیا، بار دیگر با این روزنامه گفت‌وگو کرده است؛ این بار در مجموعه ورزشی لاس روساس، پیش از سفر به پراگ برای دیدار پنجشنبه مقابل جمهوری چک و تحقق رؤیای نخستین بازی ملی.
رامون با یادآوری جمله سال گذشته لبخند می‌زند: «یادم هست، یادم هست.» سپس توضیح می‌دهد: «از رئال مادرید جدا شدم تا بتوانم جایگاهی در فوتبال حرفه‌ای پیدا کنم. نمی‌گویم که کاملاً به هدفم رسیده‌ام، اما در مسیر درستی قرار دارم.»
و واقعاً همین‌طور است. پیشرفت او به اندازه‌ای چشمگیر بوده که باشگاه‌های متعددی از لیگ برتر انگلیس شرایطش را زیر نظر دارند و خود رئال مادرید نیز نگاهش را برای آینده از این مدافع برنداشته است. با این حال، خاکوبو فعلاً فقط به یک چیز فکر می‌کند: کومو، کومو و باز هم کومو. البته تیم ملی اسپانیا را هم نباید فراموش کرد: «وقتی اسمم را در فهرست دیدم، باورم نمی‌شد.» با وجود این، اجازه می‌دهد کمی هم رؤیاپردازی کند: «اگر قرار باشد در نیمه‌نهایی لیگ قهرمانان مقابل رئال مادرید بازی کنیم، همین حالا قبول می‌کنم!»
وقتی برای نخستین بار به‌عنوان بازیکن تیم ملی بزرگسالان وارد مجموعه لاس روساس شدید، چه احساسی داشتید؟
«افتخار بسیار بزرگی بود. واقعاً خوشحال شدم. حضور در اینجا برایم مایه غرور است.»
لحظات پیش از اعلام فهرست را چگونه گذراندید؟ فکر می‌کردید دعوت شوید؟
«می‌دانستم شانس دعوت شدن دارم، چون در فهرست اولیه بودم و طبیعتاً هر بازیکنی که در آن فهرست قرار داشته باشد، احتمال دعوت شدن دارد. خانه بودم که یکی از هم‌تیمی‌هایم تماس گرفت و گفت گوشی‌ام را نگاه کنم.»
چه کسی؟
«آسان دیائو. عکسی برایم فرستاد. وقتی بازش کردم، دیدم فهرست تیم ملی است. اول باورم نمی‌شد، اما بعد متوجه شدم حقیقت دارد. او خبرم کرد؛ خودم اصلاً متوجه اعلام فهرست نشده بودم.»
آیا با لوئیس دلافوئنته صحبت کرده‌اید؟ از شما چه می‌خواهد؟
«هنوز نه. اما اگر اینجا هستم، به خاطر تصمیم او و عملکردی است که در باشگاهم داشته‌ام. تلاش می‌کنم در تیم ملی هم همان کارها را انجام بدهم.»
یک سال پیش گفتید می‌خواهید به دنیا نشان بدهید خاکوبو رامون چه کسی است. فکر می‌کنید حالا مردم شما را شناخته‌اند؟
«یادم هست، یادم هست. این هدف من بود. از رئال مادرید جدا شدم تا بتوانم جایگاهی در فوتبال حرفه‌ای پیدا کنم. نمی‌گویم به‌طور کامل موفق شده‌ام، اما در مسیر خوبی قرار دارم.»
سسک فابرگاس چه نقشی در پیشرفت شما داشته است؟
«نقش بسیار بزرگی داشته است. بعد از جدایی‌ام از رئال مادرید به من اعتماد کرد، همه‌چیز را برایم توضیح داد و فلسفه فوتبالی‌اش کاملاً با سبک بازی من هماهنگ است. واقعاً از او سپاسگزارم.»
چه ویژگی خاصی دارد که او را از دیگر مربیان متمایز می‌کند؟
«شیوه انتقال مفاهیمش. حرف‌هایش روی همه ما تأثیر می‌گذارد. او تمام بازیکنان، چه نفرات اصلی و چه نیمکت‌نشینان، را کاملاً با برنامه‌هایش همراه کرده و این اصلاً کار آسانی نیست. همه ما با تمام وجود به تفکراتش اعتقاد داریم و نتیجه‌اش هم در زمین مشخص است.»
اگر به گذشته نگاه کنید، انتظار چنین پیشرفت سریعی را داشتید؟
«انتظار نداشتم همه‌چیز این‌قدر سریع اتفاق بیفتد، اما می‌دانستم چه توانایی‌هایی دارم و چطور فوتبال بازی می‌کنم. فکر می‌کردم نشان دادن این توانایی‌ها در بالاترین سطح دشوارتر باشد. البته هنوز خیلی چیزها برای بهتر شدن دارم! اما تا اینجا به‌خوبی با شرایط سازگار شده‌ام.»
فابرگاس احتمالاً دوست دارد همیشه در کومو بمانید، اما شایعات نقل‌وانتقالاتی ادامه دارند؛ لیگ برتر انگلیس، رئال مادرید… دوستانتان حتماً پیام‌های زیادی برایتان می‌فرستند.
«نه، نه، این‌طور فکر نکنید. اصلاً به این مسائل فکر نمی‌کنم. هنوز نوامبر است و بخش بزرگی از فصل باقی مانده. همه‌چیز تازه شروع شده و مسابقات زیادی پیش رو داریم. فقط روی همین موضوع تمرکز کرده‌ام.»
اما وقتی بازیکنی از رئال مادرید جدا می‌شود، طبیعتاً به بازگشت در آینده فکر می‌کند، درست است؟
«نه، همان‌طور که گفتم، به این موضوع فکر نمی‌کنم. فقط می‌خواهم بهترین عملکرد ممکن را داشته باشم، چون همین عملکرد باعث شده فرصت‌هایی مانند حضور در تیم ملی بزرگسالان نصیبم شود. در زندگی روزمره تمام تمرکزم روی کومو است؛ تیمی که فصل تاریخی‌ای را تجربه می‌کند.»
زندگی در کومو چطور است؟
«مردم واقعاً شگفت‌زده شده‌اند. پنج سال پیش تیم در دسته سوم بود و حالا خودشان را در لیگ قهرمانان می‌بینند؛ مقابل تیم‌هایی مانند منچستریونایتد پیروز می‌شوند و به‌زودی پاری‌سن‌ژرمن هم به اینجا می‌آید. هواداران واقعاً از این شرایط لذت می‌برند.»
چه تفاوتی میان خاکوبوی یک سال پیش و بازیکن امروز وجود دارد؟
«بیشتر از نظر ذهنی تغییر کرده‌ام. حالا مسابقات بیشتری در بالاترین سطح انجام داده‌ام. یکی از دلایل جدایی‌ام از رئال مادرید هم همین بود؛ می‌خواستم به‌طور منظم بازی کنم. هم از نظر ذهنی و هم جسمانی پیشرفت کرده‌ام. تمام این تجربیات کمکم کرده‌اند بهتر شوم، هرچند هنوز جای پیشرفت زیادی دارم.»
در مصاحبه قبلی گفتید تمرینات وزنه زیادی انجام می‌دهید. چقدر عضله اضافه کرده‌اید؟
(لبخند می‌زند) «بله، شش کیلوگرم اضافه کرده‌ام. بد نیست! بالاخره در ایتالیا مهاجمان درشت‌هیکل زیادی وجود دارند.»
درباره پیشرفت ذهنی صحبت کردید. می‌خواهم به نخستین بازی‌تان برای رئال مادرید مقابل لگانس برگردم. مدیریت واکنش‌ها در شبکه‌های اجتماعی دشوار است. چطور با آن کنار آمدید؟ از انتقادها انگیزه می‌گیرید یا نادیده‌شان می‌گیرید؟
«نمی‌توانم بگویم از آن‌ها انگیزه می‌گیرم. از طرف دیگر، نمی‌توانی کاملاً هم از آن‌ها دور بمانی، چون همه‌چیز به گوشت می‌رسد. دفعه اول تأثیر بیشتری روی تو می‌گذارد، چون بازتاب رسانه‌ای اتفاقات مربوط به رئال مادرید بسیار گسترده است. اما من به خانواده و دوستانم تکیه می‌کنم و توجه زیادی به این مسائل ندارم؛ نه وقتی انتقاد می‌کنند و نه وقتی تعریف و تمجید می‌کنند.»
تعریف و تمجید بیش از حد هم می‌تواند خطرناک باشد.
«دقیقاً. خیلی به این چیزها فکر نمی‌کردم و فقط روی خودم تمرکز داشتم.»
بزرگ‌ترین پیشرفت شما زیر نظر فابرگاس در چه زمینه‌ای بوده است؟
«همان‌طور که گفتم، از نظر جسمانی و دفاعی. همیشه کار با توپ یکی از نقاط قوتم بوده است، اما فوتبال ایتالیا از نظر بدنی بسیار دشوار و پرفشار است و حضور در این لیگ باعث شده در این بخش پیشرفت زیادی داشته باشم.»
البته گلزنی را هم حسابی تمرین کرده‌اید؛ امسال پنج گل زده‌اید!
(می‌خندد) «من همیشه توانایی گلزنی داشته‌ام! شاید باور نکنید، اما قبلاً هم گل‌های زیادی می‌زدم؛ مثلاً در آخرین فصلم با کاستیا. دوست دارم در حملات جلو بروم و خوشبختانه این فصل چند گل بیشتر هم نصیبم شده است.»
قبلاً گفته بودید سرخیو راموس الگوی شماست. او هم در ضربات سر بد نبود…
«نه، اصلاً بد نبود! پنالتی هم می‌زد. راموس الگوی من است. وقتی بچه بودم، بیشتر از هر بازیکن دیگری بازی او را تماشا می‌کردم. سبک فوتبالش را خیلی دوست دارم.»
تا حالا فرصت صحبت کردن با او را داشته‌اید؟
«نه، متأسفانه هنوز این شانس را پیدا نکرده‌ام.»
شاید بعد از این مصاحبه صحبت‌هایتان را بشنود و پیامی برایتان بفرستد.
(لبخند می‌زند) «امیدوارم، امیدوارم.»
یکی از گل‌های شما مقابل منچستریونایتد و روی پاس نیکو پاس به ثمر رسید. پیشرفت او و شهرت روزافزونش را چطور ارزیابی می‌کنید؟
«نیکو پاس بازیکن فوق‌العاده‌ای است. در لیگ قهرمانان هم این موضوع را نشان داده و یکی از بازیکنانی است که بیشترین مجموع گل و پاس گل را در این رقابت‌ها دارند؛ آن هم در نخستین حضورش در لیگ قهرمانان. این موفقیت تا حدی حاصل عملکرد تیم است، اما بیشتر از همه به خودش مربوط می‌شود.
او همه‌چیز دارد. در دفاع هم به اندازه بهترین‌ها تلاش می‌کند. مردم فقط توانایی‌های هجومی او را می‌بینند، اما از نظر دفاعی هم فوق‌العاده قدرتمند است. کمک بسیار زیادی به ما می‌کند.»
وقتی با نیکو در خیابان راه می‌روید، مردم زیاد جلویتان را می‌گیرند؟
«نه، نه! البته او بیشتر مورد توجه قرار می‌گیرد. همراه بودن با نیکو افتخار است. مردم من را راحت می‌گذارند!» (می‌خندد) «تمام توجه‌ها به اوست.»
برگردیم به تیم ملی. کدام بازیکنان بیشتر از شما استقبال کردند؟
«راستش تقریباً هیچ‌کس را نمی‌شناختم. فقط ویکتور مونیوس را می‌شناختم که تازه به اردو اضافه شده است. اما همه فوق‌العاده بودند و استقبال بسیار خوبی از من کردند. کوبارسی، هویسن، فابیان، اونای سیمون و بقیه بازیکنان. هویسن خیلی به سراغم آمد و با من صحبت کرد. نمی‌خواهم اسم کسی را از قلم بیندازم.»
کوبارسی و هویسن هم مانند شما جوان هستند. به جام جهانی ۲۰۳۰ فکر می‌کنید؟
«هنوز فرصت فکر کردن به آن را پیدا نکرده‌ام. زمانش خواهد رسید.»
قهرمانی اسپانیا در جام جهانی را چگونه جشن گرفتید؟
«در تعطیلات و همراه دوستانم بودم. مثل یک هوادار معمولی از خانه مسابقات را دنبال می‌کردم. افتخار بزرگی بود و لحظه‌ای بسیار خاص برای همه ما محسوب می‌شد.»
حالا خودتان در تیم ملی حضور دارید. احتمالاً پیام‌های زیادی دریافت کرده‌اید. پیامی بود که شما را غافلگیر کند یا خوشحال‌تان کند؟
«رائول، سرمربی سابقم در کاستیا، برایم پیام فرستاد. برایش در مرحله جدید دوران مربیگری‌اش در اوویدو آرزوی موفقیت می‌کنم. پیام بسیار زیبایی نوشته بود و کمی مرا به یاد جایی انداخت که از آن شروع کرده بودم. واقعاً خوشحالم کرد. از او بابت تبریکش تشکر می‌کنم و برایش آرزوی موفقیت دارم.»
فرض کنید چراغ جادو دارید. سه آرزویتان چیست؟
«نخستین بازی برای تیم ملی بزرگسالان، که حالا به تحقق آن نزدیک‌تر شده‌ام.» (لبخند می‌زند) «رسیدن به مراحل پایانی لیگ قهرمانان با کومو و چرا که نه، قهرمانی در سری آ با کومو!»
حالا که از لیگ قهرمانان صحبت کردید، تا به حال به رویارویی کومو و رئال مادرید فکر کرده‌اید؟
«بله، بله، به آن فکر کرده‌ام. خیلی زیبا می‌شود. اگر قرار باشد در نیمه‌نهایی لیگ قهرمانان با رئال مادرید روبه‌رو شویم، همین حالا قبول می‌کنم!»
در پایان، خاکوبو رامون در بخش پرسش‌های کوتاه روزنامه AS شرکت کرد.
سال ۲۰۲۶ برای خاکوبو رامون…
«باورنکردنی بوده است.»
بازیکن محبوبتان؟
«از بازیکنان فعلی؟ میلیتائو.»
اسطوره شما؟
«سرخیو راموس.»
بازیکنی که از او الگو می‌گیرید؟
«ویرجیل فن‌دایک.»
کسی که برایتان مانند پدر فوتبالی بوده است؟
«داوید آلابا رفتار بسیار خوبی با من داشت.»
بهترین دوستتان در فوتبال؟
«نیکو پاز.»
و خارج از فوتبال؟
«او را نمی‌شناسید، اما اسمش آنتونیو است.»
کومو را در یک کلمه توصیف کنید.
«زیبا.»
لوئیس دلافوئنته؟
«مربی بسیار خوبی است.»
سسک فابرگاس؟
«یکی دیگر از پدران فوتبالی من.»
و رئال مادرید فعلی؟
«فوتبال بسیار خوبی بازی می‌کند.»