شاهزاده ای با موهای بلوند

امروز روز ویژه ای برای من هست
وقتی تو یه روز خنک پاییزی که لطافت نسیم صبحگاهیش روح و روانم رو به چالش میکشید یک ساعت کوکی مثل سیمئونه اعصابم رو بر هم ریخت،آشوبی مثل سیگنال ایدونا پارک
اونی که خواب سنگینی داره آلارم گوشی برای بیدار شدنش کفایت نمیکنه و یه ساعت کوکی با یه زنگ گوش خراش لازمه
طبق معمول رفتم سراغ گوشی موبایلم تا خبرها و پیام هایم را چک کنم(اگر پیامی باشد)
یه پیام بیشتر از هر چیز دیگه ای توجهم رو به خودش جلب کرد
message from ali juanito:
“امروز تولد آقا گوتیه”
نمیدونم این حس رو داشتین یا نه ولی تو چشم بر هم زدنی یه مشت خاطره شیرین ذهن پر مشغله ام رو تحت الشعاع قرار داد
چه حس زیبایی، امروز تولد کسیه که به خاطرش عشق رئال در وجودم جوانه زد،بله من به عشق یک شاهزاده ی مو بلوند رئالی شدم
من در بدو تولدم رئالی نبودم و وقتی به دنیا آمدم نگفتم من به دنیا اومدم تا رئالی باشم
معلمی داشتم از جنس عشق که ذره ذره، خط به خط، کلمه به کلمه در دیواره سپید مغزم با خط خوش مادریدیسمو شدن را آموخت
شعار دادن و جملات قصار و بازی با کلمات را دوست ندارم و ای کاش بتوان با تن بی جان قلم حسی که در یوکوهامای قلبم نهفته است را القا کنم که اگر فوران کند قلم هم خواهد گریست از این عشق و عاشقی
اسطوره ام 14 میپوشید، با ستاره ای در آرنج هایش موهای بلوندش نسبت به سایرین متمایزش میکرد
دلبری اش با توپ در زمین چه میکرد با قلبمان
نیمکت نشین هم بود و کسی هیچ وقت نگفت که او خواهد رفت
همه از جنتلمنی گفتند که بانوی پیرش را ترک نکرد و کسی نگفت از شاهزاده مان که در اوج هم نیمکت نشینی را تجربه کرد و سکوت پیشه کرد
تیممان پر زرق و برق بود محله ای اعیان نشین برای ستارگانی از سر تا سر جهان، از بکس تا زیزو از مریخی تا فیگو ولی عاشق که باشی جز معشوق نمیبینی،من یک چیز میخواستم،دیدن او در زمین مسابقه
سال ها میگذشت و استاد پا به سن میگذاشت و من رو به جوانی میرفتم اما هنوز ارادت سر جایش بود و عشق در سینه محفوظ
دیگر عادت شده بود فیکس ندیدنش ولی همان تعویض شدنش هم کفایت میکرد بر یک هفته انتظار
من رئالی تر از همیشه بودم و او دور تر از هر زمانی
آرسنال و لیون لیورپول زخمی ام کرد ولی از پا نیانداخت،معلمم استقامت را به من آموخته بود و میدانستم سپیدی بر تیرگی غلبه خواهد کرد
اما چه میکردم با تیر آخر؟ 2010 لعنتی و باز مدیری که با تخریب بناهای خاطره انگیز کلنگی آسمان خراش میساخت
پتک میزد و هر آجری که فرو میریخت تکه ای بزرگ از قلبمان فرو میریخت، دیوارهایی که در هر آجرش کودکیمان را میدیدیم و تیمی که رائول و گوتی داشت
زیر آوار له شدیم ولی برخاستیم با تنی زخمی و قلبی رنجور برخاستیم تا پرچم پر افتخارمان بر زمین نیافتد
از زیر آوار که بیرون آمدیم تیم دیماریا و اوزیل و خدیرا داشت ولی رائول نداشت ولی گوتی نداشت
همه جا عوض شده بود،در ایوان آن گلدان های زینتی که عطر گل های یاس و زنبقش حیاط را پر کرده بود با هزینه ای گزاف جایش را به گلدان هایی شیک و زیبا با گل هایی مصنوعی داده بود دیگر در حوضش که زمانی آب زلالی داشت نمیتوانستیم عشق را ببینیم
رنجیده بودیم، کاکا و کریس و دیماریا و اوزیل و ژابی آلونسو را از صمیم قلب دوست داشتیم ولی با خاطرات کودکیمان چه میکردیم؟ با کودک درونمان چه میکردیم که مورینتس را سال ها فریاد زد و نیافت و حال باید وداع با گوتی را یادش میدادیم
گوتی اینجا هوا سرد است،دیگر فوتبال زیبا نیست و عیارمان شده میانگین گل های زده شده در یک فصل،دیگر خبری از آغوش تو و رائول نیست،اینجا دیگر اولترا سورها گوتی آله گوتی آله نمیگویند،نیستند که بگویند
اینجا مچ بند آبی به دستان طرفدارانی که بلیط میخرند میبندند تا مبادا اولتراسوری وارد استادیوم شود
باغچه سرسبز و پر گل و گیاه تعصب و غیرتمان خشک شده
خودت که دیدی آخرین درخت قدیمی عمارتمان را چگونه تبر زدند
وقتی در ترکستان فریاد غیرت و تعصبت باز هم لرزه بر اندام آشوبگران شرقی میانداخت باز هم از تو یاد گرفتم،این بار درس وفای به عهد را
لا به لای صدها کامنت زیر پست هایت با پسوند gutihaz یک عاشق قدیمی هر روز کامنت میگذارد تا او هم به عهد کودکی وفا کرده باشد
راستی تولدت مبارک،ما هنوز چشم هایمان به در است

“به نژاد”