به سردی نبودن خوانیتو

دوشنبه 11 آبان ، هوا سرد ، آنقدر سرد که مرا یاد نبودنت می اندازد ،یک هفته و اندی به تولدت باقی مانده اما من نمی توانم صبر کنم تا از برایت بنویسم .
بارها خط زدم و باز نوشتم و باز خط زدم ، نمیدانستم چگونه عشقم را نسبت به تو در غالب کوچک و تهی کلمات ِ مسخره بگنجانم ، چگونه عظمت تو را  با یک قلم و چند ورق بی ارزش نمایان کنم . ولی آنقدر مست در دنیای کلمات چرخیدم تا کوره راهی پیدا کردم برای نوشتن ، نوشتن برای تو .
به قول دوستی تا وقتی خوانیتو را نشناسی نمیتوانی وارد دنیای اولتراهای مادرید بشوی ،درست میگفت مگر میشود اولترا باشی و فریاد های دقیقه 7 (ایا ایا ایا خوانیتو ماراویا) را از روی سکوها نشنیده باشی ؟
آری خوانیتو مانند داغی 23 ساله است که در دل رئالی ها همچنان زنده است ، مانند نیرویی است که در شرایط سخت به یاری رئال می آید .همان نیرویی که در دقایق آخر راموس را از زمین به اوج آسمان کشاند تا رئالمان از تلخی به اوج برسد . همان نیرویی که رئال را در شکست های متوالی ِ ال کلاسیکو و ال دربی متحد نگه داشت.
هیچوقت نتوانستم بازی های زنده او را ببینم و این حسرت تا ابد با من خواهد بود .اما همیشه در تاریخ به دنبالت بودم و این جمله همیشه از تو می درخشید ( بازی برای رئال مانند لمس آسمان است ).
شاید برخی تلخ ترین قسمت زندگی فوتبالی او را لگد کردن ماتئوس آلمانی بدانند اما برای من این شیرین ترین قسمت زندگی او بود ،نشانه ای کامل از عشق ِ بی چون و چرا به مادرید، آری همان عشقی که باعث شد خوانیتو چشم به تمام محرومیت ها ببندد و تنها برای پیروزی رئالش در آن شب لعنتی ماتئوس مغرور و بدهیبت نماد  آلمانی های همیشه مغرور را زیر پاهایش قرار دهد ، همانجا  که بایرن مونیخ به آن تعلق دارد : (( زیر پاهای رئال مادرید ))…
کسی چه میداند شاید اگر خوانیتو در بین ما بود هیچکدام از مربی های غیر رئالی که تنها هدفشان اضافه کردن رئال به عنوان بزرگترین افتخار مربی گریشان بود به رئال نمی آمدند و هرگز شورشی های کاتالان جرات عرض اندام در برنابئو را نداشتند.
میدانم از بین ما رفتی و شاید این تنها کورسوی امید من بود برای این که شاید این متن را بخوانی و بدانی :هنوز هم برنابئو نام تورا فریاد میزند حتی اگر اولتراها از هم پاشیده باشند ، حتی اگر برنابئو مملو باشد از توریست ها و گلوری هانتر هایی که تیمشان را در دقیقه 60 جام حذفی سال پیش تنها گذاشتند .
میدانم توصیفاتم از برنابئویی که تو در آن بودی بسیار متفاوت است اما باور کن هنوز هم اولتراها زنده اند .
آری شماره 7 ِ من تو هنوز هم شکافنده یاس ها و نا امیدی های ماست …
مطمئنم روزی روحم روح بزرگت را ملاقات خواهد کرد و چه خوش روزی خواهد بود ،آنروز نزدیک است :)
و در پایان تولدت مبارک روح بزرگ زمینی من
juanito7