پیری:«نحوه جدایی کاسیاس و رائول را دوست نداشتم؛ هواداران رئال فوق العاده هستند»

مرجع خبری رئال مادرید : پیری مدافع 77 ساله اسبق رئال مادرید مصاحبه ای با آس به بهانه صدمین سالگرد تاسیس رئال داشت.

چه چیزی رئال را بزرگترین باشگاه دنیا کرد؟” مدتهاست که از رئال دور هستم. از سال 2000 از باشگاه جدا شدم اما بیش از سی سال در باشگاه بودم. بازیکن، پزشک و مدیر ورزشی بودم. در سن کمی و در 19 سالگی به باشگاه آمدم و با پوشکاش، سانتاماریا، خنتو و آمانسیو هم تیمی بودم و اسطوره های من بودند و از ابتدا از آنها و باشگاه یاد گرفتم که تلاش برای تیم از هر چیزی مهمتر است. این یکی از ارزشهای رئال است، نه فقط برای بازیکنان بلکه برای مربیان و کارمندان باشگاه. وقتی جوان تر بودم، کل کارمندان باشگاه را می شناخنم. با هم مثل یک تیم کار می کردیم و بعد از آن روحیه برنده باشگاه را حفظ می کردیم. با نظم فوق العاده ای کار می کردیم.”

تفاوت قبلا با حالا:” به ما یاد می دادند که برنده شویم. قبلا تبلیغات زیادی وجود نداشت. تنها راه درامد از طریق حق عضویت هواداران و بلیت فروشی بود و گاهی بازیهای دوستانه میان هفته در آفریقا و آمریکای جنوبی داشتیم که برای بدرن پاداش می کردیم. دو گزینه وجود داشت : پنج هزار پزو برای تساوی و ده هزار پزو برای بردن. یا برای تساوی هیچی نمی گرفتیم و برای بردن پانزده هزار پزو می گرفتیم.همه باتجربه ها گزینه دوم را انتخاب می کردند، یا برد یا هیچ. رئال همیشه برای بردن بازی می کند.در آن جا همه مثل یک خانواده بودیم. همیشه وقتی مشکلی داشتم از افراد درونباشگاه توصیه می گرفت. وقتی جوان بودم یک خودروی سیات 600 خریدم و قبلش از باشگاه مشورت گرفتم. برای خرید اولین آپارتمانم هم به من کمک کردند. اتحاد فوق العاده ای بین باشگاه و بازیکن وجود داشت. فرمول همین بود: تلاش برای تیم و حفظ روحیه پیروزی. ادب و احترام نیز اهمیت داشت. باید به هم تیمی ها ، مربی، کارمندان، هواداران و حریف احترام می گذاشتیم.بردن مهم است اما باید برد و باخت را بلد باشی. رئال همیشه به حریف احترام می گذارد.”

شب های بزگر اروپایی:” در کامبک های معروف هواداران خیلی نقش داشتند. آنها بازیکن شماره 12 بودند. حضور در برنابئو با صد هزار هوادار فوق العاده بود. مقابل دربی کانتی در بازی رفت با نتیجه چهار بر یک باخته بودیم. در بازی برگشت با نتیجه پنج بر یک پیروز شدیم. گل آخر با پنالتی بود. آمانسیو می خواست پنالتی بزند اما احساس درد داشت و من پنالتی زدم. برنابئو هیجان زیادی داشت اما قبل از پنالتی زنی صدای “هیس ” را شنیدم. کل استادیوم ساکت شد. انگار کسی درون زمین نبود. فقط من و دروازه بان بودیم. پنالتی را گل کردم.”

رئال جای هر بازیکنی نیست:” بدون تردید همین طور است. برنابئو زمین خیلی مشکلی است. شانزده سال در ا« جا بودم و بازیکنان بسیار خوبی را دیدم که در این فشار دوام نیاوردند. می گویند هواداران رئال مادرید خوب نیستند اما از نظر من خارق العاده هستند. هواداران فشار زیادی وارد می کنند اما همیشه اتحاد وجود دارد. هواداران همیشه احترام می گذارند اما گاهی عصبانی می شوند و هو می کنند. قبلا همین طور بود و حالا همین است.”

اسطوره های رئال با خاطره بدی جدا می شوند؟” با گذشت زمان شرایط خیلی عوض شده است. در دوران من اتحاد بین بازییکنان و باشگاه وجود داشت. اگر بیش از ده سال در باشگاه بودی این حق را داشتی که برای تو مراسم وداع برگزار کنند. این اتفاق در مورد ولازکز، گروسو، خنتو، زوکو، دی استفانو و من رخ داده بود. اما خروج رائول، هیرو، کاسیاس و … را دوست نداشتم. با سیاست دوران ما فرق داشت.”