آنچلوتی:«اگر داویده چرند بگوید، به همه خواهم گفت»/ داویده:«به پدرم «بله قربان» نمی گویم»

مرجع خبری رئال مادرید : کتاب “لادسیموکوارتا، چمپیونزلیگ کامبک ها” اخیرا منتشر شده است، کتابی که 221 صفحه دارد و به موفقیت رئال در فصل گذشته اشاره کرده است. بخشی از این  ;jhfd مربوط به گفتگوd کارلو آنچلوتی و پسرش داویده است. این بخش از کتاب را با هم مرور می کنیم:

کارلو: داویده از نظر حرفه ای باید با این که پسر من است، کنار می آمد. به تدریج این را یاد گرفت و عادت کرد. به ما کمک کرد و به ما انگیزه داد. روی کارش تمرکز دارد. فامیلی اش به او برتری نمی دهد اما علیه او هم موضعی ایجاد نمی کند. او باید به خاطر توانایی هایش مورد قضاوت قرار بگیرد، فقط همین.”

داویده: هرگز دوست نداشتم که پسر آنچلوتی بودن به من کمک کند. هر وقت که حس کرده که نسبت به من تبعیض قائل شده، خیلی صریح این را به بقیه کادر فنی گفته است و من هم گفته ام که اگر نیاز است، کنار بکشم. هدفم فقط تهدید بود اما حقیقت این بود که نمی خواستم چنین حسی ایجاد شود.

خبرنگار: وقتی که داویده در رده های پایه در میلان بازی می کرد، گاهی به تمرینات تیم بزرگسالان می آمد.

داویده: بله، پدرم در ان جا بود. گاهی من را به تمرینات تیم بزرگسالان دعوت می کرد و به او می گفتم که نباید فقط به خاطر این که پسرش هستم، من را دعوت کند و فقط در صورتی fhdn من را دعوت کند که به بازیکنی نظیر من در تمرینات نیاز است.

کارلو: در یک بازی  دوستانه در کیف در سپتامبر 2007، داویده در تیم بزرگسالان میلان بازی کرد. آن بازی اولین بازی پاتو، خرید برزیلی ما بود و داویده دقایقی بازی کرد. به عنوان بازیکن، تکنیک خوبی داشت. هافبکی چپ پاست اما خیلی کند است. خیلی سریع فهمید که به بالاترین سطح نمی رسد و درس خواندن را شروع کرد. در ابتدا می خواست بدنساز شود و بعد از ان به سراغ مدرک مربیگری رفت. فوتبال را همیشه دوست داشت. او را با خودم به میلان آوردم. جو آن جا زیاد خوب نبود اما سطح آکادمی برایش خیلی بالا بود و از ابتدا این را فهمید.

داویده: ترک فوتبال برایم اتفاق وحشتناکی نبود. 19 ساله بودم و امیدم در آن زمان این بود که مربی بشوم. همیشه این جنبه از فوتبال را دوست داشتم. وقتی بازی می کردم، بازی را مثل یک مربی می دیدم. به مصاحبه های پدرم و کنفرانس های مطبوعاتی او گوش می دادم. خیلی مطمئن بودم. مشکلی با بازی با دوستانم نداشتم اما نمی خواستم هفته ای پنج روز تمرین کنم و در 35-36 سالگی به جایی نرسیده باشم. به همین خاطر از ابتدا به سراغ تحصیل راجع به فوتبال رفتم.

کارلو:” از نظر من خوب بود که روی تحصیل تمرکز کرد. به تدریج رشد کرد. در پی اس جی در اکادمی کار می کرد. بعد از آن برای اولین دوره ام به رئال مادرید آمدیم و با تیم بزرگسالان روی بدنسازی کار کرد. در بایرن به عنوان مربی مشغول به کار شد.”

داویده:”فصل را به عنوان دستیار شروع کردم. کلمنت کمک مربی اصلی بود و وقتی که پل به انگلیس رفت، من کمک مربی اصلی شدم. در ناپولی دو فصل حضور داشتیم و بعد از آن به اورتون رفتیم و حالا در رئال مادرید هستیم. همه چیز خیلی منطقی و طبیعی رخ داد. اتفاق عجیبی رخ نداد. همیه چیز به دقت طی شده بود. روزی می رسد که سرمربی شوم و به تنهایی کار را دنبال کنم.

کارلو: “تغییر از نقش بدنساز به کمک مربی برایش مشکل نبود. در تیم های من همیشه روی بدنسازی با توپ کار می کنیم. تغییر بزرگی برایش نبود.”

داویده:”وقتی به رختکن جدیدی می روی، طبیعی است که بازیکنان نگاه متفاوتی داشته باشند. در ابتدا به نظر می رسد که تو را ارزیابی می کنند. در اولین دوره ام در رئال وقتی بدنساز بودم به چشم پسر سرمربی به من نگاه می کردند. درک می کنم که نسبت به من تردیدهایی داشتند. بازیکنانی نظیر رونالدو، راموس و کاسیاس در تیم بودند و طبیعی بود که در مورد توانایی های من تردید داشته باشند. یک روز ایکر به من گفت که می خواهد که تمریناتش درون زمین در سالن بدنسازی ادامه پیدا کند و به او گفتم که باید برای پست دروازه بانی تمرینات ویژه ای داشته باشد. در این باره با من صحبت کرد. چیزی را از قبل آماده نکرده بودم و فهمیدم که می خواهد من را آزمایش کند. او یک اسطوره بود و من تازه وارد بودم و فکر می کنم که این آزمون خوبی برای من بود.

خبرنگار: داویده، تو احتمالا در ناپولی بیشتر از بقیه تیم ها حس کردی که به تو مردد هستند.

داویده: این طور نیست که بدترین شرایط را در ناپولی داشته باشم. در آن جا از پدرم خیلی انتقاد شد و می گفتند که چرا من در کنارش هستم. من حس بدی نداشتم چرا که  به آن عادت کرده بودم اما در آن جا هیاهوهای زیادی وجود داشت. در سال دوم نتایج خوب نبودند و انتقادها بیشتر شد. در این جا هم وقتی چند بازی را می بازیم همین است اما هرگز به خاطر این که پسر کارلو هستم، از من بد نگفته اند.

کارلو: همیشه گفته ام که هوش بازیکن از هر چیزی مهمتر است. وقتی بازیکنی باهوش، جدی و متواضع باشد، فرقی ندارد که با من صحبت کند یا با داویده. اگر با من صحبت کند و چرت و پرت بگویم، باید خودش این را بفهمد. این طور نیست که داویده چون جوان تر است، چرت و پرت های بیشتری بگوید. او مسئولیت دارد همان طور که من دارم. از او می خواهم که نقش داشته باشد و حرفهایش را بزند. بعد از آن نقش خود بازیکن مهم است. این طور نیست که بگویم حرفهای داویده از من کم اهمیت تر هستند. هر دو به یک اندازه مهم هستند. کادر یک کادر فنی این نیست که فقط یک نفر صحبت کند. می خواهم همه صحبت کنند چون مسئولیت با کل کادر است. هرگز در بحث های بدنسازی دخالت نمی کنم و وارد بحث تمرینات دروازه بان ها نمی شوم. داویده روی ضربه ایستگاهی یا جنبه های فنی و تاکتیکی آزادی عمل دارد و از این حیث به اندازه من اهمیت دارد. اگر یک روز چرت و پرت بگوید، من اول از همه می گویم که چرند می گوید.

داویده: وظیفه کادر فنی و دستیاران این است که برای کارلو تردید ایجاد کنند و باعث شوند که او بیشتر فکر کند. این طور نیست که همه بگوییم “بله قربان” این چیزی است که خودم دوست دارم در صورتی که سرمربی شوم، برایم رخ بدهد.  اگر یک کادر فنی همیشه تصمیم ها را تایید کند، پیشرفتی رخ نمی دهد. در نهایت نمی توانی تنها تصمیم بگیری. همه ما بحث های زیادی با کارلو داریم. هر کسی در حیطه خودش بحث می کند.

کارلو: این بحث به صورت روزمره است. هر روز باید تمرینات و بازیها را آماده کنیم. آنها یک پیشنهادی می دهند و من پیشنهادی دیگر. اگر بحث باشد، هر روز صحبت می کنیم. در مورد استراتژی بازیها خیلی صحبت می کنیم. در این باره که باید از جلو پرس کنیم یا این که چه زمانی باید از عقب تر دفاع کنیم. بحث کردن را دوست دارم. بحث تکنیکی بیشتر مربوط به آنهاست و من بیشتر در بحث تاکتیکی  دخالت می کنم یا در لحظه ای خاص در این باره که نیاز به ترکیبی تاکتیکی تر است، صحبت می کنم. این طور نیست که همیشه دخالت کنم. آنها قدرت بیشتری دارند و با اشتیاق و جدیت بالایی ظاهر میش وند. آنها با بازیکنان بحث می کنند. من نمی توانم هر روز این کار را انجام بدهم.”

داویده:”دوست دارم بگویم که کارلو به عنوان مربی خیلی فراتر از فردی است که رختکن را مدیریت می کند و این را تایید می کنم. خیلی از اوقات ویژگی های او به عنوان مربی را نمی بینیم. در طول دوران فوتبالش از نظر تاکتیکی فوق العاده بوده است. در باشگاه های زیادی حضور داشته و از سیستم های مختلفی استفاده کرده است. از نظر روش و متد رشد کرده است. وقتی این همه پیروزی کسب می کنی، آسان نیست.”

کارلو:” حالا در رئال مادرید به سیستم 3-3-4 اصرار  دارم چرا که فکر می کنم که با توجه به مشخصه های بازیکنان، سیستمی را داریم که برای همه مناسب تر است و می توان از آن بهره برد. در نهایت اختلاف زیادی وجود ندارد. اگر از من بپرسید که چطور در فینال پاریس بازی کردیم، نمی توانم بگویم که 2-4-4 بود یا 3–3-4. اگر والورده را وینگر بدانی، مشخصه هایش متفاوت با زمانی است که رودریگو وینگر می شود. این مشخصه های متفاوت بازیکنان باعث تغییر استراتژی در بازهیا می شود اما همان طور که گفتم، این مهمترین بخش نیست.”

داویده:” شاید بد باشد که به عنوان پسرش این را بگویم اما باید بگویم این روش متنوع در زمینه بازی کردن که مورد استفاده قرار می دهد، به شدت مدرن است. در طول فصل این روش را تغییر می دهیم و سعی می کنیم که بازیهامان رفت و برگشت زیادی داشته باشد  و در طول یک بازی تغییرات زیادی ایجاد می کنیم. به همین خاطر ناراحت می شوم که بگویند کارلو یک مربی سنتی است. این طور نیست. کدام سنتی؟ کدام سبک قدیمی؟”

کارلو:”مهمترین بخش این است که بگوییم از نظر تکنیکی و تاکتیکی لایق بردن چمپیونزلیگ و لالیگا بودیم. چیزی که تفاوت ایجاد کرد، شیمی تیم و روابطی است که توانستیم در رختکن و والدبباس بسازیم. این روابطی بود که بین بازیکنان، باتجربه ها، جوان ها، گروه فنی و … ایجاد شد و ارتباط خوبی با هواداران و استادیوم ایجاد شد. این شرایط در دوره اولم در رئال ایجاد نشده بود.

خبرنگار: وقتی خوزه آنخل سانچز مدیر اجرایی رئال با کارلو برای بازگشت به رئال تماس گرفت، در ابتدا تصور کرد که قرار است بازیکنی از اورتون را بخرد.

کارلو: در آن زمان تصور نمی کردم که آن تماس قرار است که ان گونه تمام شود. صحبت کردن را شروع کردیم چرا که می دانستم که دنبال مربی هستند و به شوخی گفتم:” باید بهترین مربی را برای رئال انتخاب کنی.” و به من گفت که با دو سه، نفر صحبت کرده اند و هنوز نتیجه ای حاصل نشده است. من تاکید کردم:”مراقب باش، باید بهترین را انتخاب کنیم.” و از من پرسید:” از نظر تو چه کسی بهترین است؟” و من در جواب گفتم:”کاری که در سال 2014 کردیم را فراموش کردی؟” و گفتم که خودم بهترین هستم!”

خبرنگار: بعدش قهرمان لالیگا و اروپا شدی.

کارلو: فصل را خوب شروع کردیم و عالی تمام کردیم. مشکلی نبود. ترکیب فشارهای زیادی را تجربه کرد. بازیکنانی نظیر هازارد، بیل و مارسلو در تیم بودند که به خاطر رقابت زیاد خیلی کم بازی کردند اما هرگز مشکلی برای مدیریت شرایط نداشتیم.

خبرنگار: در پایان بازی رئال و سیتی، پدر و پسر همدیگر را بغل کردید.

داویده: لحظه خاصی برای ما بود. جدا از محتوای ورزشی، توانستیم در آن بازی کامبک بزنیم که از نظر شخصی برای من احساسی ترین لحظه ممکن بود. ان روز، روز تولد مادرم لوئیزا (همسر اول کارلو) بود. او پیش از درگذشتش به ما گفت که دوباره سرمربی رئال مادرید خواهیم شد و چند روز بعد این اتفاق رخ داد. در زندگی اتفاقات خارق العاده ای رخ می دهند.

خبرنگار: راست است که بعد از شکست مقابل بارسا در برنابئو، آنچلوتی به مدیر گفت که آرامش داشته باشد؟

کارلو: به والدبباس آمدیم. معمولا بعد از وقفه مسابقات، مدیر همیشه با من  و خوزه آنخل ناهار می خورد و آن روز هم در این باره صحبت کردیم.

داویده: ” بعد از آن بازی بود که مدیر با ما خیلی مهربان برخورد کرد. از این حیث بهترین است. در مدیریت دقایق بعد از بازی این طور است. وقتی همه چیز خوب است، کمی شوخی می کند و وقتی که تیم ویران شده است، حمایت می کند. از این حیث مدیر شماره یک است. مدیرهای زیادی را دیدم که بعد از بازیها نمی توانند شرایط را کنترل کنند.”

کارلو: گاهی بعد از بازیها ، نمی گویم که مدیران چرند می گویند اما حرفهایی را می گویند که از خودت خجالت می کشی. حقیقت این است که بعد از آن شکست، تیم هایی که برای قهرمانی اروپا با ما رقابت می کردند، در شرایط بدتری از ما بودند. 9 امتیاز برتری نسبت به تیم دوم لالیگا داشتیم. لیورپول و سیتی چنین شرایطی نداشتند. به همین خاطر به مدیر گفتم که این برتری را داریم و او حقیقتا خیلی آرامش داشت و می دانست که اتفاق خوبی رخ می دهد. به بازیکنان گفتم که مقابل بارسا خیلی بد بودیم و بازی خوبی نداشتیم اما کلید این است که روی بازی بعدی در ویگو تمرکز کنیم.

داویده: در آن روز به علت ابتلا به کرونا حضور نداشت و از طریق خانه اش به صورت تصویری با بازیکنان صحبت کرد. باید به ویگو می رفتیم و بعد از آن مقابل چلسی در لندن قرار می گرفتیم. مقابل سلتا حضور نداشت. من روی نیمکت بودیم. در لندن در صبح روز بازی حضور پیدا کرد. در تمرین قبل از بازی هم من حضور داشتم. در روز بازی با ویگو،  باتجربه ها خیلی به من کمک کردند. استرس داشتم. در آن روز در مورد مسائل تاکتیکی با تیم صحبت کردیم که تجربه ای ده ساله در این زمینه داشتیم اما از نظر شرایط حسی سخت بود که مقابلشان صحبت کنم و انگیزه بودم. شرایط برای آن بازی خوب پیش رفت. اولین باری بود که این کار را می کردم و می دانستم که بعد از بازی با بارسا، بازی مهمی است. یک بار در بازی ناپولی و رم در شرایط مشابهی بودم چون کارلو را اخراج کردند اما در ان روز خودش با تیم صحبت کرد. در ویگو کلا حضور نداشت و همه کار با من بود.

خبرنگار: ترکیب رئال مادرید را ترکیبی از جوان ها و باتجربه ها تشکیل می دهند و البته بدنه اسپانیایی ها هم حضور دارند.

کارلو: اسپانیایی ها به باتجربه ها نزدیک تر هستند و خودشان را در دسته باتجربه ها می دانند. برای آینده مهم است که جوان ها خودشان را باتجربه ندانند چرا که باتجربه ها نمی توانند حس جوانی داشته باشند. اگر جوان ها خودشان را دست بالا بگیرند و خود را باتجربه بدانند، به مشکل می خوریم. باید جلوی این مشکل را بگیریم و این را به بازییکنان می گویم. اگر این اتفاق بیافتد یعنی می میریم.