مرجع خبری رئال مادرید: ستاره رئال مادرید در گفت‌وگوی مفصل با ووگ بریتانیا از جام جهانی، زندگی در مادرید، فشارهای روانی فوتبال، رابطه با مورینیو و جنبه‌هایی از زندگی شخصی‌اش صحبت کرد که کمتر کسی از آن‌ها خبر دارد.
باران بی‌وقفه بر محوطه یک انبار در شرق لندن می‌بارد که دروازه‌های فلزی بزرگ باز می‌شوند و صحنه عکاسی مجله ووگ بریتانیا نمایان می‌شود؛ مراسمی که به لحظات پایانی خود نزدیک شده است. یک خودروی کروک BMW E30 مدل ۱۹۸۳ در گاراژ منتظر است تا مقابل دوربین قرار بگیرد. پشت فرمان این خودروی قرمزرنگ، ستاره تیم ملی انگلیس نشسته است: جود بلینگام، افتخار منطقه وست میدلندز، پسر طلایی فوتبال انگلیس و هافبک هجومی پررمزوراز رئال مادرید. او با پالتوی پشمی مشکی روی لباس زرد روشن، پیراهن آبی کم‌رنگ و شلوار خاکستری تیره مقابل دوربین ژست گرفته است؛ یک دست روی فرمان، چشم‌های قهوه‌ای درشت خیره به بیرون پنجره و جذابیت یک ستاره جوان در اوج.
صحنه کاملاً باورپذیر است، اما واقعیت جالبی پشت آن وجود دارد: بلینگام اصلاً رانندگی بلد نیست! او که حالا لباس‌های خودش را پوشیده، با لهجه غلیظ بیرمنگامی و کمی خجالت می‌گوید: «خیلی کارها هست که بلد نیستم انجام بدهم.» لباس فعلی‌اش یک گرمکن خاکستری راحت، تی‌شرت سفید لویی ویتون و کفش‌های آبی روشن آدیداس سامباست.
البته کارهای زیادی هم هست که به‌خوبی از پس آن‌ها برمی‌آید. این همان بازیکن ۲۳ سالهای است که شب پیش از مصاحبه، در ورزشگاه ومبلی شصتمین بازی ملی‌اش را انجام داد و در پیروزی ۳ بر صفر انگلیس مقابل جمهوری چک حضور داشت؛ مسابقه‌ای که نزدیک به ۸۰ هزار تماشاگر نام «جود» را فریاد می‌زدند. سه روز قبل‌تر نیز انگلیس با نتیجه ۷ بر صفر کرواسی را شکست داده بود و بلینگام با یک گل و سه پاس گل در آن مسابقه درخشید. تمام دوران حرفهای او حول مسابقه بعدی، تمرین بعدی و پرواز بعدی شکل گرفته است. طبیعی است که در چنین برنامه فشرده‌ای فرصت چندانی برای کلاس رانندگی باقی نمانده باشد.
به‌خصوص در سال جاری. هرچند جام جهانی ۲۰۲۶ با قهرمانی انگلیس به پایان نرسید، اما برای این کشور تورنمنتی تاریخی بود. انگلیس با کسب مقام سوم، بهترین عملکرد خود در جام جهانی از زمان قهرمانی سال ۱۹۶۶ را ثبت کرد. بلینگام که پیش‌تر هم شهرت فراوانی داشت، پس از این مسابقات به چهره‌ای جهانی‌تر تبدیل شد.
او پس از پایان عکاسی، روی مبل مخملی نارنجی‌رنگی نشسته و می‌گوید: «جام جهانی احتمالاً بهترین تجربه تمام زندگی من بود. واقعاً همین‌طور است.»
سپس ادامه می‌دهد: «فوتبال فوق‌العاده بود، اما حضور در آمریکا و دیدن هواداران انگلیسی که برای حمایت از ما سفر کرده بودند و آهنگ Wonderwall را می‌خواندند هم تجربه بی‌نظیری بود.»
مصاحبه‌کننده یادآوری می‌کند که هواداران آهنگ Hey Jude را نیز می‌خواندند. بلینگام با خنده دست‌هایش را بالا می‌برد: «بله، Hey Jude هم بود! یادم می‌آید دوربین روی دیوید بکام رفت و او هم داشت آن را می‌خواند.»
شگفتی آن لحظات هنوز در صدایش احساس می‌شود. دلیل اینکه خاطرات را تا این اندازه واضح به یاد دارد، تصمیم آگاهانه‌ای است که در طول مسابقات گرفته بود: «با خودم گفتم باید از این لحظات لذت ببرم. چنین فرصت‌هایی زیاد اتفاق نمی‌افتند. واقعاً نادرند.»
تیم ملی انگلیس در طول یک ماه، مسیری پر از هیجان، فشار روانی و لحظات قهرمانانه را پشت سر گذاشت و بلینگام در مرکز بسیاری از اتفاقات قرار داشت. با این حال، در ماه‌های پیش از جام جهانی، حتی حضور او در فهرست تیم ملی محل بحث بود. او پس از آسیب‌دیدگی شانه و همسترینگ، فصل دشواری را در رئال مادرید گذرانده بود و برخی کارشناسان تا جایی پیش رفتند که اصل دعوت شدنش به تیم ملی را زیر سؤال بردند. بلینگام در تابستان با عملکردش پاسخی قاطع به این تردیدها داد.
در زمین فوتبال، بلینگام توانایی عجیبی در تبدیل شدن به مرکز اتفاقات دارد. در گفت‌وگوی حضوری نیز اعتمادبه‌نفسش کاملاً محسوس است، اما رفتارش آرام‌تر از تصویری است که در زمین از او دیده می‌شود. ارتباط چشمی برقرار می‌کند، پاسخ‌های سنجیده می‌دهد و با دقت گوش می‌کند. حتی وقتی فردی در گوشه دیگر اتاق مشغول باز کردن بسته شکلات است، صحبتش را متوقف می‌کند و درخواست سکوت دارد؛ می‌خواهد تمام توجهش روی مصاحبه باشد.
اعضای تیم ووگ پیش از جلسه عکاسی کمی نگران بودند. این نخستین حضور بلینگام روی جلد یک مجله مد معتبر است و خودش نیز از اهمیت آن آگاه است. نام او تمام تابستان در دفتر مجله مطرح بود.
وقتی مصاحبه‌کننده می‌پرسد آیا می‌داند چه مدت برای هماهنگ کردن این مصاحبه تلاش کرده‌اند، با تعجب واقعی می‌گوید: «جدی؟ باورم نمی‌شود. من آن ایمیل‌ها را ندیدم!»
بعد لبخند می‌زند و به مادرش، دنیز، که آن سوی اتاق نشسته نگاه می‌کند؛ انگار به شوخی او را متهم می‌کند که مکاتبات ووگ را از پسرش پنهان کرده است.
دنیز بلینگام این روزها در محافل فوتبالی تقریباً به اندازه پسرش شناخته‌شده است، اما در محل عکاسی بیش از هر چیز مادری صمیمی و خوش‌برخورد به نظر می‌رسد که مراقب فرزندش است و لباس‌هایی را که قرار است برای عکاسی بپوشد، بررسی می‌کند.
بلینگام می‌گوید: «احساس می‌کنم حالا زمان مناسبی است که بیشتر خودم را نشان بدهم و اجازه بدهم مردم جنبه‌های دیگری از شخصیت مرا بشناسند.»
مقابل دوربین کاملاً متمرکز است، اما میان عکس‌ها به جوانی شوخ‌طبع تبدیل می‌شود که خوراکی می‌خورد، درباره قیمت شکلات سؤال می‌کند و با مدیر برنامه‌اش، لوئیس، درباره کلاه تولد بزرگی که برای او خریده شوخی می‌کند. بعضی لباس‌های انتخاب‌شده را کمی عجیب و غیرمعمول می‌داند، اما برای امتحان کردنشان آمادگی دارد.
جام جهانی؛ لحظاتی که فراموش نمی‌شوند
آنچه در زمین و خارج از آن بیشتر از همه جلب توجه می‌کند، تمرکز مشهور بلینگام است. نمونه روشن آن مسابقه انگلیس مقابل مکزیک در مرحله یک‌هشتم نهایی جام جهانی بود.
مکزیک از حمایت تماشاگران، فضای ورزشگاه و ارتفاع زیاد محل مسابقه برخوردار بود. انگلیس باید در یکی از تاریخی‌ترین ورزشگاه‌های فوتبال، در ارتفاع بیش از دو هزار و صد متر از سطح دریا، مقابل یکی از حریفان دشوار تورنمنت بازی می‌کرد.
بلینگام به یاد می‌آورد که خبرنگاران در سکوها راه می‌رفتند تا ببینند هوای رقیق ورزشگاه چه تأثیری روی تنفسشان دارد. اختلاف ساعت نیز شرایط را برای تماشاگران انگلیسی دشوار کرده بود؛ مسابقه برای مخاطبان داخل کشور ساعت دو بامداد آغاز می‌شد.
او با لبخند می‌گوید شنیده بود که پخش برنامه تلویزیونی Pointless پیش از مسابقه رکورد بیننده ثبت کرده است. «ویدئویی دیدم که کسی می‌گفت زندگی‌اش در شب مسابقه انگلیس و مکزیک به اوج رسیده بود. افراد زیادی را دیده‌ام که می‌گفتند هیچ‌وقت شبی را تجربه نکرده بودند که تا این اندازه خوشحال باشند و به انگلیسی بودنشان افتخار کنند.»
فوتبالیست‌های امروزی باید هم‌زمان نقش‌های مختلفی داشته باشند: ورزشکار، چهره مشهور، برند تجاری، فعال اجتماعی و شخصیتی که زندگی‌اش همواره زیر نگاه عموم قرار دارد. بلینگام ظاهراً با اعتمادبه‌نفس و جسارت فوتبال مدرن ارتباط خوبی برقرار کرده، بدون اینکه لزوماً خود را به تمام الگوهای رفتاری مشکل‌ساز این فضا محدود کند.
جام جهانی این ویژگی را بیش از هر زمان دیگری آشکار کرد. در گرمای تابستان، زمانی که مردم در خانه‌ها و کافه‌ها مسابقات را دنبال می‌کردند، موفقیت تیم ملی برای مدتی فضای امیدواری تازه‌ای در انگلیس ایجاد کرد.
از کودکی در بیرمنگام تا رسیدن به رئال مادرید
باور کردنش دشوار است، اما جود بلینگام در کودکی علاقه چندانی به فوتبال نداشت.
او بخش بزرگی از سالهای ابتدایی زندگی‌اش را در استوربریج، شهری نزدیک بیرمنگام، گذراند. بیشتر دوست داشت با دوستانش بازی کند یا برای مادرش با گل‌های کوچک گردنبند بسازد. گاهی نیز بازی‌های پدرش، مارک بلینگام، را تماشا می‌کرد.
مارک، افسر سابق پلیس، در فوتبال نیمه‌حرفه‌ای مهاجمی گلزن بود و در طول دوران بازی خود حدود ۷۰۰ گل به ثمر رساند. او علاقه زیادی داشت جود نیز فوتبال را جدی دنبال کند. اما بلینگام می‌گوید: «همین که توپ فوتبال را می‌آوردند، دیگر علاقه‌ای نداشتم. نمی‌خواستم کسی به من لگد بزند یا من به کسی لگد بزنم. فقط می‌خواستم با گل‌هایم سرگرم باشم!»
همه‌چیز زمانی تغییر کرد که برادر کوچک‌ترش، جوب بلینگام، به فوتبال علاقه‌مند شد. جود نیز به‌تدریج شیفته این ورزش شد.او در هفت‌سالگی به آکادمی بیرمنگام سیتی پیوست و در ۱۶سالگی نخستین بازی حرفهای خود را برای تیم اصلی انجام داد. همان روز رکورد ترور فرانسیس را شکست و به جوان‌ترین بازیکن تاریخ باشگاه در سطح حرفهای تبدیل شد.
بلینگام هنوز به باشگاه دوران کودکی‌اش وابستگی عاطفی دارد. وقتی متوجه می‌شود مصاحبه‌کننده هوادار سرسخت استون ویلا، رقیب سنتی بیرمنگام، است، با ناامیدی می‌گوید: «واقعاً ناامیدکننده است!»
در مدرسه نیز پسری اجتماعی و پرحرف بود.«خیلی صحبت می‌کردم. دوست داشتم با دیگران آشنا شوم و احتمالاً کمی هم با معلم‌ها شیطنت می‌کردم. سؤال‌های زیادی می‌پرسیدم.»
با این حال، شاگرد دردسرسازی نبود. والدینش از ابتدا قانون مشخصی داشتند: اگر عملکرد تحصیلی مناسبی نداشته باشد، اجازه فوتبال بازی کردن نخواهد داشت.«همیشه اولویت این بود که تکالیفم را انجام بدهم.»
درخشش او در نخستین فصل حضورش در بیرمنگام توجه باشگاه‌های بزرگ اروپا را جلب کرد. سال ۲۰۲۰، بوروسیا دورتموند با پیشنهادی که طبق گزارش‌ها حدود ۲۵ میلیون پوند ارزش داشت، موفق شد از رقبایی مانند منچستریونایتد، بایرن مونیخ و چلسی پیشی بگیرد.
بلینگام در ۱۷سالگی انگلیس را ترک کرد و راهی بوندس‌لیگا شد. انتخاب دورتموند به دلیل شهرت این باشگاه در پرورش استعدادهای جوان بود؛ تصمیمی که موفقیت‌آمیز از آب درآمد.
در سال ۲۰۲۳ رئال مادرید به سراغش آمد. او در ژوئن همان سال با قراردادی به ارزش احتمالی ۱۱۵ میلیون پوند به لالیگا رفت و پیراهن شماره پنج را پوشید؛ شماره‌ای که پیش‌تر متعلق به یکی از اسطوره‌های محبوبش، زین‌الدین زیدان، بود.
بلینگام در نخستین فصل حضورش در مادرید، قهرمانی لالیگا و لیگ قهرمانان اروپا را تجربه کرد. از آن زمان، مادرید خانه او بوده است.
«بهترین چیز درباره مادرید؟ بازی کردن برای رئال مادرید»
وقتی از بلینگام می‌پرسند بهترین ویژگی زندگی در مادرید چیست، بدون مکث پاسخ می‌دهد:«بازی کردن برای رئال مادرید.»
البته به شهر مادرید و تنوع و زیبایی‌هایش نیز علاقه زیادی دارد.«حتی وقتی در مادرید باران می‌بارد، انگار همه‌چیز کمی… نمی‌دانم چطور بگویم… باوقارتر است.»
او پنج ماه پس از انتقالش به اسپانیا، یادگیری زبان اسپانیایی را آغاز کرد. نمی‌خواست یکی دیگر از بازیکنان انگلیسی شاغل در خارج از کشور باشد که تنها دو کلمه «سلام» و «متشکرم» را یاد می‌گیرند.
بلینگام درباره یادگیری اسپانیایی می‌گوید:«فکر می‌کنم بخش بزرگی از ماجرا این است که اعتمادبه‌نفس کافی برای صحبت کردن داشته باشی. می‌دانی اشتباه خواهی کرد و احتمالاً جمله‌هایت کاملاً درست نخواهند بود، اما اگر مردم منظورت را بفهمند، احتمالاً با خودشان می‌گویند دست‌کم برای یاد گرفتن تلاش می‌کند.»
زندگی خارج از زمین و علاقه به مد
جذابیت بلینگام صرفاً به فوتبال محدود نمی‌شود. چهره او الهام‌بخش ویدئوهای فراوانی در شبکه‌های اجتماعی شده و توانایی‌های ورزشی‌اش حتی تماشاگرانی را که چندان فوتبال دنبال نمی‌کنند، تحت تأثیر قرار می‌دهد.
او با ۵۶ میلیون دنبال‌کننده در اینستاگرام، به یکی از چهره‌های محبوب برندهای تجاری تبدیل شده است.
درباره انتخاب همکاری‌های تبلیغاتی می‌گوید: «خوش‌شانس بوده‌ام که توانسته‌ام در انتخاب‌هایم سخت‌گیر باشم.»
بلینگام به چهره تبلیغاتی لباس زیر کلوین کلاین تبدیل شده و در سال ۲۰۲۳ نیز برای نخستین بار در هفته مد پاریس، در نمایش مجموعه مردانه لویی ویتون، در کنار چهره‌هایی مانند بیانسه و جی‌زی حضور یافت.
یک سال بعد، برند لویی ویتون او را به‌عنوان یکی از چهره‌های نزدیک به خانه مد خود معرفی کرد.بلینگام این اتفاق را افتخار بزرگی می‌داند؛ به‌خصوص برای نوجوانی که زمانی مشتری فروشگاه لویی ویتون در مرکز خرید بیرمنگام بود.
او به لباس پوشیدن علاقه زیادی دارد و می‌گوید:«دوست دارم لباس‌های شیک بپوشم. قطعاً تنوع خوبی نسبت به لباس‌های فوتبالی است.»
خانواده، مهم‌ترین تکیه‌گاه بلینگام
بلینگام فقط با عملکرد فوتبالی خود توجه مردم را جلب نکرده است. در جام جهانی، او از معدود بازیکنانی بود که با مانو گوتیرس، خبرنگار ونزوئلایی مبتلا به فلج مغزی، صحبت کرد و پس از وقوع زلزله در ونزوئلا، به زبان اسپانیایی پیامی همدلانه برای مردم این کشور فرستاد. ویدئوی این گفت‌وگو به‌سرعت در شبکه‌های اجتماعی منتشر شد.
رابطه دوستانه قدیمی او با ارلینگ هالند، هم‌تیمی سابقش در دورتموند، نیز توجه هواداران را جلب کرده است. زمانی که انگلیس و نروژ در مرحله یک‌چهارم نهایی جام جهانی روبه‌روی هم قرار گرفتند، این دو دوست مقابل یکدیگر بازی کردند.
هالند پس از مسابقه درباره بلینگام، که هر دو گل انگلیس را به ثمر رسانده بود، گفت: «او واقعاً آدم فوق‌العاده‌ای است.»
پس از مسابقه رده‌بندی انگلیس مقابل فرانسه نیز مورگان راجرز، دوست دوران کودکی و هم‌تیمی بلینگام، به او کمک کرد خانواده‌اش را میان سکوها پیدا کند. وقتی جود آن‌ها را دید، لبخند بزرگی روی صورتش نشست.
در واقع، خانواده مهم‌ترین تکیه‌گاه زندگی اوست.
بلینگام با اشتیاق از فوتبال بازی کردن با برادرش و سفر به جامائیکا برای دیدار بستگانش در دوران ریکاوری پس از جراحی شانه صحبت می‌کند.
ریشه‌های جامائیکایی و ایرلندی خانواده‌اش، به‌ترتیب از طرف مادر و پدر، اهمیت زیادی برای او دارند.
«همه این‌ها بخشی از هویت تو هستند. ممکن است ویژگی‌های کوچکی داشته باشی که حتی ندانی از کدام بخش پیشینه خانوادگی‌ات آمده‌اند. باید قدردان همه آن‌ها باشی.»
بلینگام خارج از فوتبال به موسیقی، سینما و سبک پوشش دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ علاقه دارد. از الویس پریسلی، مایکل کین و جیمز باند به‌عنوان بخشی از علاقه‌مندی‌هایش یاد می‌کند؛ سلیقه‌ای که تا حدی از والدینش به ارث برده است.
در طول عکاسی ووگ نیز موسیقی الویس پخش می‌شود؛ پیشنهادی که از طرف مادرش مطرح شده است.بلینگام درباره الویس می‌گوید:«خیلی جذاب بود. دخترها دوستش داشتند، خوب می‌رقصید و کاریزمایی داشت که می‌توانست تمام ورزشگاه را تحت تأثیر قرار دهد. موسیقی‌اش هم فوق‌العاده بود.»
آهنگ محبوبش از الویس Love Me است، اما وقتی از او می‌خواهند بخشی از آن را بخواند، قاطعانه پاسخ می‌دهد: «عمراً!»
«شبکه‌های اجتماعی می‌توانند محیط بسیار منفی‌ای باشند»
بلینگام بیش از هر کسی می‌داند که دوران حرفهای فوتبالیست‌ها کوتاه است.
او سال گذشته اپلیکیشن اختصاصی JB5 را راه‌اندازی کرد تا هواداران بتوانند بخش‌هایی از زندگی داخل و خارج از زمینش را ببینند.
با این حال، در ابتدا درباره این تصمیم تردید داشت.
«با خودم فکر می‌کردم نکند این کار باعث شود آدم خودشیفته‌ای به نظر برسم؟ نکند زیادی مغرورانه باشد؟»
در نهایت به این نتیجه رسید که چنین فضایی می‌تواند راه سالم‌تری برای ارتباط با هواداران نسبت به شبکه‌های اجتماعی معمول باشد.
«به نظرم اینستاگرام و توییتر و فضاهایی شبیه آن‌ها گاهی واقعاً منفی هستند. محیط خوشایندی نیستند که بخواهی اتفاقات زندگی‌ات را مستقیماً در آن‌ها به اشتراک بگذاری.»
هدف اپلیکیشنش ایجاد ارتباط نزدیک‌تر با افرادی است که واقعاً به زندگی او علاقه دارند.
«اگر کسی اپلیکیشن را نصب می‌کند، به این دلیل است که می‌خواهد ببیند من چه کار می‌کنم. اگر هم علاقه‌ای ندارد، کاملاً قابل درک است. خودم هم آن‌قدرها آدم جالبی نیستم!»
بلینگام معتقد است ارتباط با هواداران نیازمند ایجاد تعادل است.
«فکر می‌کنم هواداران گاهی بازیکنان را بیش از حد بزرگ می‌کنند و من هیچ‌وقت نمی‌خواهم این‌طور دیده شوم. ترجیح می‌دهم مردم قبل از هر چیز مرا یک انسان بدانند.»
تفریحات مورد علاقه‌اش ساده هستند: وقت گذراندن با دوستان و خانواده، نوشیدن قهوه و پیاده‌روی.
هر زمان برنامه مسابقات اجازه بدهد، همراه دوستان نزدیکش برای شام بیرون می‌رود و گاهی یک لیوان شراب می‌نوشد.
اما حتی رفتن به کافه در مادرید هم به برنامه‌ریزی نیاز دارد. معمولاً مکان‌هایی در حاشیه شهر را انتخاب می‌کند تا کمتر در معرض ازدحام هواداران قرار بگیرد.
«در هر صورت مردم تو را می‌شناسند، اما در آن مناطق احتمال اینکه جمعیت زیادی اطرافت جمع شود کمتر است.»
گاهی حوصله امضا دادن به ۵۰ نفر را ندارد، اما تلاش می‌کند تا حد امکان با هواداران، به‌خصوص کودکان، مهربان باشد.
«اگر بتوانند با تو عکس بگیرند، ممکن است مدت زیادی خوشحال باشند. در واقع، این کار فقط پنج ثانیه از وقت تو را می‌گیرد.»
اعتراف بلینگام درباره فشارهای روانی در رئال مادرید
فاصله گرفتن ذهنی از فوتبال هنوز برای بلینگام کار ساده‌ای نیست.
او درباره شرایط فصل گذشته اعتراف می‌کند:
«احساس می‌کردم بعضی وقت‌ها فوتبال تمام زندگی‌ام را تحت تأثیر قرار داده بود و باعث می‌شد واقعاً عصبی و مضطرب باشم.»
سپس توضیح می‌دهد:
«شروع کردم با فردی صحبت کردن که کمک زیادی به من کرد تا یاد بگیرم چطور این شرایط را مدیریت کنم.»
این گفت‌وگوها تأثیر مثبتی داشته‌اند، اما بلینگام می‌پذیرد که هنوز گاهی با این فشارها دست‌وپنجه نرم می‌کند.
«وقتی به خانه برمی‌گردم و طی ۱۴ روز چهار مسابقه انجام داده‌ام، تنها چیزی که می‌خواهم این است که ریکاوری کنم. آن‌قدر مشغول ریکاوری می‌شوم که وقتی تمام می‌شود، فقط می‌توانم به رختخواب بروم. منظورم را می‌فهمید؟»
«نمی‌خواستم الگوی دیگران باشم، اما این مسئولیت را پذیرفته‌ام»
شهرت، مسئولیت‌هایی نیز به همراه دارد.
بلینگام می‌گوید:
«من فوتبال را شروع نکردم چون می‌خواستم الگوی دیگران باشم، اما وقتی درباره مسئولیت صحبت می‌کنیم، برای من معنایش همین است.»
او توضیح می‌دهد که در جریان مسابقات، به دلیل فشار رقابت، گاهی به یاد داشتن نقش اجتماعی یک فوتبالیست دشوار می‌شود.
«این حرفه من است. برای انجام این کار پول می‌گیرم. فوتبال هم شغل من است و هم سرگرمی‌ام. افراد زیادی روی من سرمایه‌گذاری کرده‌اند. هواداران نیز بسیار متعهد هستند و پول زیادی خرج می‌کنند تا برای حمایت از تیم به ورزشگاه بیایند.»
سپس ادامه می‌دهد:
«نمی‌توانی هر رفتاری که دلت خواست انجام بدهی و در عین حال، هر بار که پیراهن یک باشگاه یا کشور را می‌پوشی، نماینده آن باشی. چون خواه‌ناخواه الهام‌بخش دیگران هستی.»
«چه بخواهی و چه نخواهی، نسل بعدی به تو نگاه می‌کند. من ترجیح می‌دهم این موضوع را یک امتیاز و افتخار بدانم. همیشه گفته‌ام که خارج از زمین فوتبال می‌خواهم یک جنتلمن باشم.»
خاطره جالب مورینیو از تأثیر بلینگام بر کودکان
بلینگام در ادامه به گفت‌وگوی اخیرش با ژوزه مورینیو، سرمربی رئال مادرید، اشاره می‌کند؛ مکالمه‌ای که در ذهنش باقی مانده است.
او تعریف می‌کند:
«مورینیو به من گفت وقتی چند سال پیش سرمربی رم بود، یک کودک در تمرینات سه سوراخ پشت جورابش ایجاد کرده بود.»
«مورینیو به سراغش رفت و پرسید: چرا این کار را می‌کنی؟»
کودک پاسخ داد: «چون بلینگام هم همین کار را می‌کند. می‌گویند باعث کاهش فشار روی عضلات ساق پا می‌شود.»
مورینیو هم به او گفت:
«پسرجان، تو فقط ۹ سالت است؛ اصلاً هنوز عضله ساق پا نداری!»
«نمی‌توانم آشپزی کنم، رانندگی هم بلد نیستم»
بلینگام از کودکی بارها شنیده که نسبت به سنش بسیار پخته و بالغ است، اما خودش نگاه متفاوتی دارد.
«از نظر فوتبالی احساس می‌کنم پخته هستم، چون نزدیک به ۴۰۰ مسابقه انجام داده‌ام. اما از نظر زندگی شخصی، راستش هنوز احساس نمی‌کنم آن‌قدر بالغ شده باشم.»
او با وجود نامزدی چندباره برای توپ طلا و موفقیت‌های بزرگ فوتبالی، هنوز بسیاری از مهارت‌های ساده زندگی را یاد نگرفته است.
«نمی‌توانم آشپزی کنم، رانندگی هم بلد نیستم. در کاری که انجام می‌دهم خوب هستم، اما در بقیه چیزها؟ نه‌چندان!»
«برای انجام کارها به دوستان و خانواده‌ام وابسته‌ام؛ آشپز، نظافتچی، مادرم و هر کسی که بتواند کمک کند.»
«هر روز و تمام روز سخت کار می‌کنم. بعد که به خانه می‌رسم، متوجه می‌شوم یاد گرفتن بعضی مهارت‌های اولیه زندگی را نادیده گرفته‌ام. البته مطمئنم برای آن‌ها هم زمان مناسبی پیدا خواهد شد.»
«می‌خواهم حرف‌هایم فهمیده شوند، نه اینکه فقط شنیده شوند»
بلینگام در مصاحبه‌ها با اعتمادبه‌نفس و تسلط صحبت می‌کند. وقتی از او می‌پرسند آیا آموزش رسانه‌ای دیده است، پاسخ می‌دهد:
«همه فکر می‌کنند من از سن پایین دوره‌های زیادی برای روابط عمومی و مصاحبه گذرانده‌ام. اما من در ۱۶سالگی وارد تیم اصلی شدم. نمی‌دانم مردم درباره آکادمی‌های فوتبال چه تصوری دارند، ولی در ۱۰سالگی که به بچه‌ها آموزش روابط عمومی نمی‌دهند!»
او ادامه می‌دهد:
«من همیشه با صحبت کردن راحت بوده‌ام. در مدرسه هم به بحث و گفت‌وگو و بیان نظراتم علاقه داشتم.»
با این حال، امروز به دلیل گستردگی بازتاب صحبت‌هایش، دقت بیشتری در انتخاب کلمات دارد.
«نمی‌خواهم فقط صحبت کنم تا صدایم شنیده شود؛ می‌خواهم حرف‌هایم فهمیده شوند.»
«دوست دارم هواداران با شنیدن حرف‌هایم درک بهتری از مسابقه پیدا کنند یا بتوانند اتفاقات را از زاویه دید من ببینند؛ با جزئیات واقعی، نه فقط پاسخ‌های ساده و کلیشه‌ای.»
البته بلینگام می‌داند که صراحت نیز محدودیت‌هایی دارد و بعضی موضوعات بهتر است خصوصی باقی بمانند؛ از جمله رابطه‌ای که رسانه‌ها از او با اشلین کاسترو، مدل و چهره شبکه‌های اجتماعی اهل کالیفرنیا، گزارش کرده‌اند.
از اوایل سال ۲۰۲۵ که خبرهایی درباره ارتباط این دو منتشر شد، تنها تصاویر پراکنده‌ای از حضور کاسترو در ورزشگاه یا عکس‌های مشابه از تعطیلاتشان در شبکه‌های اجتماعی دیده شده است.
حمایت دیوید بکام و ایان رایت در روزهای دشوار
بلینگام می‌گوید در مسائل مربوط به فوتبال تلاش می‌کند تا حد امکان دقیق صحبت کند.
در جریان یورو ۲۰۲۴، زمانی که عملکرد ابتدایی انگلیس انتقادهایی به همراه داشت و شایعات تأییدنشده‌ای درباره اختلاف میان بازیکنان و مشکلات رفتاری مطرح می‌شد، دیوید بکام از جمله کسانی بود که با بلینگام تماس گرفت و به او توصیه کرد به حاشیه‌ها توجه نکند.
حرفهای بکام، به‌عنوان ستاره سابق انگلیس که خودش تجربه بازی برای رئال مادرید را داشت، برای جود اهمیت زیادی داشت.
«گاهی ارزش یک پیام فقط به محتوایش نیست؛ به کسی بستگی دارد که آن را به تو می‌گوید. وقتی کسی در کنارت قرار می‌گیرد که خودش شرایط را تجربه کرده، حرف‌هایش ارزش بیشتری پیدا می‌کند.»
ایان رایت، مهاجم سابق آرسنال و تیم ملی انگلیس، نیز یکی دیگر از چهره‌هایی بوده که در شرایط دشوار به بلینگام کمک کرده است.
رایت زمانی که بلینگام به دلیل برخی مسائل رسانه‌ای دوران سختی را پشت سر می‌گذاشت، برایش پیام فرستاد:
«آماده باش.»
بلینگام پاسخ داد: «برای چه؟»
رایت در همان دوران، زمانی که برخی رسانه‌ها بلینگام را شخصیتی اختلاف‌برانگیز معرفی می‌کردند و حضورش در فهرست جام جهانی انگلیس را زیر سؤال می‌بردند، به‌صورت عمومی گفته بود:
«نگران جود هستم، چون او کسی است که نمی‌توانند کنترلش کنند.»
رایت به‌عنوان یکی از فوتبالیست‌های سیاه‌پوست پیشگام انگلیس که سال‌ها درباره نژادپرستی در فوتبال صحبت کرده، تجربه زیادی از چنین فشارهایی دارد.
او هنوز هم وضعیت بلینگام را پیگیری می‌کند.
جود می‌گوید:
«هر وقت برایم پیام می‌فرستد، خیلی مضطرب می‌شوم. با خودم فکر می‌کنم: حالا دیگر درباره من چه گفته‌اند؟»
البته رابطه آن‌ها جنبه صمیمانه و شوخ‌طبعانه‌ای نیز دارد.
«همیشه در مسابقات انگلیس او را می‌بینم و بغلش می‌کنم یا از دور برایش بوسه می‌فرستم.»
«نمی‌خواهم مردم فکر کنند که کامل هستم»
مصاحبه رو به پایان است و هواپیمایی منتظر است تا بلینگام را به مادرید برگرداند. فردا تمرین دارد و آخر هفته نیز باید در سانتیاگو برنابئو به میدان برود.
مادرش ساک ورزشی لویی ویتون و رئال مادرید او را روی شانه می‌اندازد و جود با حاضران خداحافظی می‌کند.
با وجود تمام افتخارات، جوایز، قراردادهای تبلیغاتی و شهرت، هنوز مسیر طولانی‌ای پیش روی این بازیکن جوان قرار دارد؛ رکوردهای بیشتر، جام‌های تازه، شاید بازوبند کاپیتانی تیم ملی انگلیس و البته آزمون رانندگی که هنوز باید پشت سر بگذارد.
بلینگام در عین حال به‌خوبی از فشار ناشی از زندگی زیر نگاه دائمی مردم آگاه است.
او می‌گوید:
«اشتباه می‌کنی، مسئولیت اشتباهت را می‌پذیری و تلاش می‌کنی از آن درس بگیری.»
و در پایان، با همان لبخند معروفش، جمله‌ای می‌گوید که شاید بهترین توصیف از نگاه او به خودش باشد:
«من هیچ‌وقت نمی‌خواهم مردم فکر کنند که آدم کاملی هستم.»
هنوز علاقه نداشتی اینی
دمت گرم که علاقه نداشتی
خخخخخ