آنچلوتی:«اشتباه کردم که از رئال دستمزد بیشتر خواستم/ رابطه با جوان ها برایم دشوار است»

مرجع خبری رئال مادرید : کارلو آنچلوتی مربی ایتالیایی مصاحبه مفصل و جالبی با اکیپ داشت. این مصاحبه چند هفته قبل و پیش از دزدیدن توپ طلای وینیسیوس انجام شده است.

خاص ترین جام:” اولین چیزی که به آن فکر می کنم، اولین چمپیونزلیگ من است که با میلان در 2003 کسب کردم. به دسیما در 2014 و به چهاردهمی در 2022 فکر می کنم. به کل دوران فوتبالم فکر می کنند که در دوره های اولم در اورتون و ناپولی در سراشیبی بودند اما پیروزی هایی را داشتم  این فوق العاده بود. خیلی خاص است.”

بهترین تیمش:” آسان نیست. بهترین باشگاه ها را می توانم انتخاب کنم: میلان و رئال مادرید. سخت است که یکی را انتخاب کنم. این افتخار را داشتم که  مدیریت بازیکنان بزرگ و تیم فوق العاده ای را دنبال کنند. حتی نمی توانم بهترین بازیکنانی که در ان حضور داشتم را انتخاب کنم. بهترین ترکیب وجود ندارد و غیرممکن است که این کار را انجام بدهم. چنین کاری تا حدودی بی احترامی است. اگر فقط به دروازه بان ها نگاه کنیم، با کورتوا، کاسیاس، نویر، چک، بوفون، پروتزی، فن در سار، سیریگو و … کار کردم. بازیکنان خارق العاده ای هستند. چطور می توان انتخاب کرد؟”

از دوران فوتبالت چه چیزی را عوض می کنی؟” غیرممکن است که در کل 30 سال تصمیم های خوبی بگیری. به طور مثال این جا در مادرید تصمیم بدی را گرفت مو پس از اولین سالم این اتفاق رخ داد. خیلی به تمدید قراردادم نزدیک بودم و باشگاه می خواست من را حفظ کند اما بیش از حد برای افزایش دستمزدم فشار آوردم و عقب نشینی کردند. این یک اشتباه بود. بدترین کاری بود که کردم اما یاد گرفتم که درس بگیرم.”

خودت را بهترین مربی  30 سال اخیر می دانی؟” نه فکر نمی کنم. چیزهای زیادی کسب کردم اما مربیان دیگری بودند که بیشتر از من موفق شدند. فرگوسن، گواردیولا و لوبانوفسکی به طور مثال. هر چند که اگر فکر کنم که بهترین مربی 30 سال اخیر هستم، چه می شود؟ از من مجسمه می سازند؟ نه، نه.”

سبک خودش:” یک مربی باعث ساختن یک بازیکن نمی شود. استعداد، یک ژنتیک است. نمی توان استعداد وینیسیوس را ساخت. می توان از استعدادش را محافظت کرد و به او اطلاعات را داد و به او کمک کرد تا حرفه ای ، جدی و متواضع باشد. وظیفه من این است که استعدادها را مدیریت کنم. وقتی با یک بازیکن صحبت می کنم، به عنوان یک حرفه ای صحبت می کنم. اما اگر به شخص اشاره کنم، شخصیتش مهم است. من زیاد بدخلق نیستم و پلیسی رفتار نمی کنم. بسیار آرامش دارم اما قوانین خود را دارم. اولین قانون برای من احترام است. می خواهم که به دیگران احترام بگذارم. سعی می کنم که با اشخاص، رابطه خوبی تشکیل بدهم. با بازیکنان فقط در مورد فوبتال صحبت نمی کنم و به همین خاطر است که خوشحالم که هر روز در این جا هستم. در مورد همه چیز با هم صحبت می کنیم، از خانواده گرفته تا دوستان، غذا و سیاست. او را بیشتر یک انسان می دانم تا یک بازیکن . از دیدگاه حرفه ای می توان فشار آورد و صد در صد خودباوری داشت چرا که قدرت زیادی دارم. اما با یک رابطه شخصی می توان به چیزهای بسیار بیشتری دست پیدا کرد.”

ناراحت می شوی که تو را “مدیر رختکن” بنامند؟” نه ، ناراحت نمی شوم. این نشان می دهد که جو خوبی ایجاد کرده ام. درون زمین در نهایت دیگران می نواننند بگویند که کارم خوب بوده است یا نه. شخصا خودم را از نظر تاکتیکی خوب می دانم. فکر می کنم که بهترین ویژگی من این نیست اما از نظر تاکتیکی خوب کار می کنم. به طور مثال، گواردیولا سبک جدیدی را ایجاد کرد. کلوپ و مربیان آلمانی نیز نقش خود را دارند. من این طور نیستم. نمی توان گفت که آنچلوتی سبک خاصی دارد و من هم به دنبال این نیستم که دیگران من را با سبکم به یاد بیاورم.”

رابطه با بازیکنانش:”من دوست بازیکنان هستم و خودم می توانم باشم. آنها می توانند با من در مورد هر چیزی صحبت کنم. به آنها می گویم:” می خواهم رابطه خوبی را با شما شکل بدهم. به یاد بیاورید: من فراتر از شما نیستم اما پایین تر از شما هم نیستم.” رابطه باید تحت این عنوان باشد. گاهی بازیکنان گیج می شوند و  من را با اقوام یا فامیشان اشتباه می گیرند. شاید یک نفر را نیمکت نشین کنم و بعدش بگوید :” کارلو من را نیمکت نشین کرد.” نه ، این کارلو نبود که ادواردو را نیمکت نشین کرد بلکه مربی آنچلوتی بود که کاماوینگا را روی نیمکت فرستاد. گاهی این نیاز به توضیح دارد. نیاز به صبر وجود دارد. بازیکنان ممکن است فراموش کنند که رابطه انسانی خوبی دارنیم و این ربی است که بازیکنان را روی نیمکت می فرستد و این تصمیم حرفه ای من است که روی رابطه شخصی ما تاثیر می گذارد و این خوب نیست. سعی می کنم ک هبه آنها توضیح بدهم:” می توانی یک بازیکن را به جای تو به درون زمین   بفرستم اما ترجیح می دهم که با تو شام بخورم نه آن کسی که فیکس شده.” درک این مسئله گاهی آسان نیست اما مطمئن هستم که داشتن رابطه خوب با بازیکنان به پیروزی کمک می کند.”

احساسات:” گاهی گریه می کنم. این اتفاق خوبی است. می توانم با یک بازیکن گریه کنم و مشکلی از این بابت ندارم. آخرین لحظه احساسی بسیار سخت مربوط به رفتن کروس بود. قبل از او نیز کاسمیرو جدا شد. خیلی سخت است. سعی کردم که او را راضی کنم که بماند اما دوست داشت که تجربه جدیدی داشته باشد.”

با جوان ها احساس راحتی داری:” نه زیاد. سبک متفاوتی دارند و دیدشان به زندگی متفاوت است. برای آنها خیلی سخت تر است. مسئولیت بسیار بیشتری دارند و  خیلی بیشتر بازی می کنند. فشاری که حس می کنند، با قبل قابل مقایس نیست. من وقتی شروع کردم، فشار زیادی را حس نمی کردم. من را مجبور نکردند تا برای خانواده ام بازی کنم. حتی مادرم هم نمی خواست که بازی کنم. می ترسید که به خودم آسیب بزنم. برای نسل های جدید، فشار شدیدی وجود دارد. یک بیماری دیگر، اعتیاد به موبایل هایشان است. باید ب آن بجنگم. یک بار به شوخی گفتم:” از دیدن موبایل های شما در رختکن خسته شدم. از حالا به بعد موبایلی در کار نیست. وقتی به تمرین می آیید، از موبایل استفاده نکنید.” بازیکنان گفتند:” شوخی می کنی؟” گفتم :” نه، جدی می گویم. از فردا قانون همین است.” بعدش رفتم. بعد از تمرین، کاپیتان به دفترم آمد و گفت:”نمی توانی این کار را بکنی. این یک جنون است.” تصورش را بکنید…”

کدام بازیکنان بیشتر تو را تحت تاثیر قرار دادند:” پائولو مالدینی برای من خیلی خاص بود. هم تیمی من بود و به کاپیتان من تبدیل شد و در میلان خیلی به من کمک کرد. رابطه فوق العاده ای داشتیم. ایبراهیموویچ نیز شخصیت فوق العاده ای داشت. عموما بازیکنان مهم، آنهایی هستند که برخورد با آنها راحت تر است. شاید منیت بزرگی داشته باشند اما این به آنها انگیزه می دهد. مشکلی ندارم که این منیت خود را درون زمین نشان بدهند. هم تیمی ها نیز به آنها کمک می کنند. فصل گذشته برایم خیلی راحت بود چون منیت کمی در رختکن وجود داشت. باتجربه های تیم همچون مودریچ، کروس، کارواخال و ناچو، منیت نداشتن دو الگویی برای بقیه بودند. از نظر رابطه، همه چیز فوق العاده بود و هیچ بازیکنی از بازی نکردن گلایه نمی کرد. این یک رویا بود.”

امباپه منیت دارد؟” نه، هرگز. بلافاصله با تیم هماهنگ شد و رابطه خوبی با هم تیمی هایش شکل داد. روحیه فوق العاده ای دارد.”

چه کار دیگری را دوست داری انجام بدهی؟” قبل از بازنشستگی دوست دارم که یک چمپیونزلیگ دیگر ببرم. بعدش یکی دیگر را ببرم (می خندد) هر مربی می خواهد به اوج برسد اما مربیگری در رئال… این باشگاه خیلی خاص است و بهترین باشگاه دنیاست. به خاطر جو، تاریخچه و هوادارانش همین طور است. هدف این بود که یک روز در این جا باشم. در میلان نیز حضور داشتم که بهترین باشگا هبرای یادگیری فوتبال است. در هر و باشگاه مربیگری کردم.”

می توانی بازنشستگی ات را تصور کنی؟” بله. 48 سال پیش فوتبال را شروع کردم. در هما نروز فکر می کردم که روزی تمام خواهد شد. چه اتفاقی ممکن است که باعث توقفم شود؟ اخراجم از رئال می تواند باعث توقفم شود (می خندد) نمی دام چه چیزی باعق توقفم می شود. خانواده ام؟ نه. همسرم می خواهد ادامه بدهم (می خندد). در هر صورت روزی که بازنشسته شوم، یک روز فوق العاده خواهد بود. کارهای زیادی برای انجام دارم. دوست دارم به آرژآنتین، مالدیو و استرالیا بروم. دوست دارم سفر کننم. فرزندم داویده این جاست. شاید او روزی سرمربی یک تیم شود. او را دنبال خواهم کرد و به او فشار خواهم آورد (می خندد) روزی که بازنشسته شوم، روز غم انگیزی نخواهد بود.”

جایزه بهترین مربی را با عینک آفتابی و سیگار برگ جشن می گیری؟” نه، بهتر است که یک مشروب خوب فرانسوی بخورم. این گونه می توانم از رانس فوتبال و توپ طلا تشکر کنم. حقیقت این است که سیگار برگ نمی کشم و فقط برای عکس از آن استفاده می کنم اما سیگار برگ های زیادی در خانه دارم (می خندد).”