مرجع خبری رئال مادرید: سه سال پیش، اوچوآ ایده «صد بازیکن مارکا» را مطرح کرد. انگار که ما در طول ۳۶۴ روز سال به اندازه کافی جنجال نمی‌کنیم، او تصمیم گرفت که یک روز از سال تحریریه ما خود را به انتخاب بهترین بازیکنان فصل اختصاص دهد و به مردم دلیلی دیگر بدهد تا ما را محکوم کنند. چرا که، جدای از طنز، این نوع نظرسنجی‌ها متأسفانه به چیزی متفاوت تبدیل شده‌اند: نوعی انتقاد عمومی از روزنامه‌نگاری که نظر خود را بیان می‌کند و نشانه‌ای از اینکه چقدر ایده‌های دیگران را وقتی با نظرات ما همخوانی ندارند، کم ارزش می‌دانیم.
اگر بازیکنانی که تو انتخاب کرده‌ای با انتخاب‌های من فرق داشته باشند، پس تو هیچ چیزی نمی‌دانی، شرم نداری یا آماده نیستی. به یاد بیاورید موضع رئال مادرید نسبت به توپ طلای فوتبال.
من به بلینگام به عنوان بهترین بازیکن رأی دادم. بعد از او به وینیسیوس، رودریگو، لامین و کارواخال. بله، حدس می‌زنم بسیاری از کسانی که این مقاله را می‌خوانند با من موافق نباشند. من این را می‌فهمم و به آن احترام می‌گذارم. اما این رأی‌های من است، نه شما.
بنابراین تلاش می‌کنم توضیح دهم که چرا فکر می‌کنم در فصل گذشته بازیکنی بهتر از این انگلیسی وجود نداشت. وقتی عضو هیئت داوران هستی، ایمیلی دریافت می‌کنی که معیارهای رأی‌گیری را مشخص کرده است. بنابراین برخلاف آنچه اغلب گفته می‌شود، دقیقاً می‌دانیم که به چه چیزی رأی می‌دهیم. من در طول نه سال گذشته در جوایز یوفا برای بهترین بازیکن اروپا رأی داده‌ام، پس می‌دانم چه می‌گویم. آنچه به تشخیص هر فرد واگذار می‌شود، اولویت دادن به جنبه‌های آماری شخصی بازیکن، موفقیت‌های تیمی او با باشگاهش یا جنبه سومی مانند بازی جوانمردانه، رفتار اخلاقی یا ورزشکاری اوست. به نظر من، این جنبه به ضرر وینیسیوس در توپ طلا تمام شد اما مانعی برای برنده شدن او در «صد بازیکن مارکا» نبود.
برای من، جود بلینگام فصلی کامل‌تر از رقبایش را پشت سر گذاشت. درست است که یک افت سه‌ماهه را تجربه کرد، زمانی که مصمم بود با مصدومیت شانه بازی کند. اما از نظر آماری (۲۳ گل و ۱۳ پاس گل در حالی که مهاجم نیست)، از نظر افتخارات (چمپیونز لیگ، لیگ، سوپرجام‌های اروپا و اسپانیا و حضور در فینال یورو) و از نظر بازی جوانمردانه، او در رقابت با وینیسیوس و رودری جایگاه خود را حفظ می‌کند. اما تفاوت بزرگ او در این است که همه این‌ها را در ۲۰ سالگی انجام داده است، آن هم با ورود به رئال مادرید و از همان روز اول به عنوان مرجع اصلی تیم شناخته شدن. من هرگز ندیده‌ام که کسی از دقیقه اول رهبر تمام‌عیار رئال مادرید شود. و تکرار می‌کنم: با ۲۰ سال سن. بیست. اگر فکر می‌کنید این کار چندان ارزشمند نیست، به امباپه نگاه کنید.
کارلوس کارپیو – مارکا
جز یامال رای هات معقوله و بین وینی و بلینگهام یکی رو اول یکی رو دوم گذاشتی اما سوال اصلی باید این باشه.آیا صرفا انتخاب یه نفر روزنامه نگار از یه کشور کار درستیه واسه انتخاب بهترین بازیکن؟ مشخصا وقتی یه روزنامه نگار انتخاب میشه در اصل نماینده اون کشوره و باید با مشورت با بقیه اهالی فوتبال به یه نظر جامع برسه نه خودش تکی برینه توی تلاش بازیکنا و بهترین فرصتشون واسه برنده شدن رو ازشون بگیره..رودری حتی از توپ طلاهای مسی مضحک تر بود انتخابش..دیبروینه و هالند از اون بهتر و تاثیر گدار تر بودن توی سیتی..ضمن اینکه سیتی رو خود ما حذف کردیم..از اون ور انگلیسو جود به فینال رسیدن با وجود اون تیم ضعیفشونحتی اگه وینی نمیشد باید بلینگهام میشد..
وینیسیوس بهترین بازیکن ۱ فصل اخیر بود. بعد از اونم به ترتیب بلینگام و کروس و کارواخال
بلینگها.. امباپه… وینی…. کارواخال