کاسمیرو:«امباپه در تاریخ فوتبال ماندگار خواهد شد/ کریستیانو لایق بزرگداشت در برنابئوست»

مرجع خبری رئال مادرید : کاسمیرو اسطوره رئال مادرید مصاحبه مفصلی با آس در مورد بازی این تیم و منچسترسیتی داشت.

بازی رفت در اتحاد را دیدید؟ سیتی حالا رقیب مستقیم تیم شما در شهر منچستر است.
قطعاً! این‌ها همان بازی‌هایی هستند که ما عاشقان فوتبال دوست داریم ببینیم، مخصوصاً وقتی که رئال مادرید برنده می‌شود.

در دقیقه ۸۰، سیتی ۲-۱ جلو بود. چطور آن بازگشت دوباره رئال را دیدید؟
برای من تعجب‌آور نبود. رئال مادرید تقریباً همیشه این کار را انجام می‌دهد. همه می‌دانند که این تیم چه تاریخی دارد و تا چه حد توانایی بازگشت دارد. رئال مادرید همیشه تا آخرین لحظه می‌جنگد و هرگز تسلیم نمی‌شود. حتی وقتی ۲-۱ عقب بودند، می‌دانستم که هنوز چیزی تمام نشده است.حتی مقابل تیم بزرگی مثل سیتی و مربی فوق‌العاده‌ای مثل گواردیولا، باز هم توانستند برگردند. حالا بازی برگشت در برنابئو برگزار می‌شود و آن‌ها با نتیجه‌ای عالی (۳-۲) به این دیدار می‌روند. این بازی ساده نخواهد بود، اما شب‌های لیگ قهرمانان در برنابئو همیشه خاص هستند. من برای هم‌تیمی‌های سابقم آرزوی موفقیت دارم، نه فقط به خاطر رقابتم با سیتی، بلکه بیشتر به خاطر علاقه‌ام به رئال مادرید. امیدوارم به مرحله بعد صعود کنند.

شما در شرایطی قرار گرفته‌اید که از یک طرف، سیتی رقیب اصلی یونایتد است و از طرف دیگر، این بازی مقابل رئال مادرید برگزار شد، تیمی که عاشقش هستید.
حتی اگر این بازی مقابل سیتی هم نبود، من همیشه دوست دارم که رئال مادرید برنده شود… مگر اینکه روزی مقابل تیم خودم بازی کنند!

شما با رئال مادرید پنج بار لیگ قهرمانان را فتح کردید، اما پس از خروج چندین اسطوره، این تیم همچنان جام می‌برد. چه چیزی در این باشگاه وجود دارد که در لیگ قهرمانان تقریباً شکست‌ناپذیر است؟
وقتی داخل باشگاه هستی و بعد آن را ترک می‌کنی، تازه متوجه می‌شوی که چه چیز خاصی در آن وجود دارد. نکته کلیدی این است که رئال مادرید همیشه بازیکنانش را به خوبی برای پیروزی آماده می‌کند. این تیم یک هویت ثابت و مجموعه‌ای از ارزش‌ها دارد که به همه منتقل می‌شود.وقتی من به رئال آمدم، کریستیانو رونالدو، سرخیو راموس و کاسیاس در تیم بودند. بعد این ارزش‌ها به نسل بعدی یعنی کاسمیرو، مودریچ و کروس منتقل شد و حالا به وینیسیوس، فدریکو والورده و رودریگو رسیده است. این ستون اصلی باشگاه است که تغییری نمی‌کند. حتی خود رئیس باشگاه هم این ارزش‌ها را به بازیکنان منتقل می‌کند. هرکس که به مادرید می‌آید، این فرهنگ را می‌بیند و از آن تأثیر می‌گیرد.به عنوان مثال، وینیسیوس پنج سال طول کشید تا به این سطحی که اکنون هست برسد، اما مادرید صبر کرد، او را آماده کرد و حالا یکی از بهترین‌های دنیاست.

– امباپه هم زمان زیادی برای تطبیق نیاز داشت.
– بله، اما حالا جا افتاده و سالانه ۴۰ گل برای تیمش می‌زند. بازیکنان جوان مثل رودریگو، میلیتائو و فده والورده یاد گرفته‌اند که چگونه صبر کنند تا نوبتشان برسد، و در نهایت این فرصت همیشه می‌رسد. انتقال تجربه توسط بازیکنان قدیمی باعث می‌شود که این تطبیق سریع‌تر اتفاق بیفتد.

– شما، وینیسیوس، رودریگو و والورده همگی ابتدا در تیم کاستیا بازی کردید.
– بله، برای من کاستیا مثل یک مدرسه واقعی بود. حتی اگر از خارج به مادرید بیایی، در کاستیا تو را به عنوان یک بازیکن آکادمی پرورش می‌دهند. ما از درب والدبباس وارد می‌شدیم، نه مستقیماً از سانتیاگو برنابئو. بازی در کنار جوانان به تو یاد می‌دهد که باید برای آینده تلاش کنی. یکی از بهترین تصمیم‌های زندگیم این بود که بازی در کاستیا را پذیرفتم، حتی کنار تیم رئال مادرید C هم تمرین کردم. این مرحله برای من خیلی ارزشمند بود.

درباره بازی برگشت چهارشنبه در برنابئو صحبت کنیم. چرا این ورزشگاه همیشه صحنه‌های جادویی و غیرمنتظره را رقم می‌زند؟
این فقط مربوط به ورزشگاه نیست، بلکه کل شهر مادرید است. وقتی به این شهر وارد می‌شوی، از همان لحظه احساس می‌کنی که قرار است در بزرگ‌ترین باشگاه جهان حضور داشته باشی. وقتی اولین بار لباس رئال مادرید را می‌پوشی، متوجه می‌شوی که بخشی از این تاریخ هستی. هواداران برنابئو سخت‌گیرترین هواداران جهان هستند.وقتی صدر جدول هستی و حتی در یک بازی جلو افتاده‌ای، آن‌ها از تو می‌خواهند که باز هم حمله کنی، که توپ را به عقب نفرستی، که همیشه برای گل بیشتر تلاش کنی. این ماهیت رئال مادرید است. مهم نیست که ۱-۰ ببری یا ۵-۰، در نهایت فقط بردن مهم است. در رئال فقط یک چیز معنا دارد: پیروزی. اگر پیروز شوی، باید روی بازی بعدی تمرکز کنی. هیچ‌کس به بازی قبل فکر نمی‌کند. همه چیز حول محور بردن می‌چرخد.

به همین دلیل است که رئال مادرید ۱۵ قهرمانی در لیگ قهرمانان دارد و حالا درباره شانزدهمین قهرمانی صحبت می‌شود؟
بگذارید یک موضوعی را بگویم که قبلاً در هیچ مصاحبه‌ای نگفتم. بعد از فینال لیگ قهرمانان در میلان مقابل اتلتیکو مادرید، که در ضربات پنالتی بردیم و یازدهمین قهرمانی را گرفتیم، همه در رختکن در حال جشن گرفتن بودند.ناگهان لوکا مودریچ آمد و خیلی آرام، با همان اسپانیایی خاص خودش گفت: “دوستان، حالا باید دو قهرمانی دیگر هم بگیریم!” ما خندیدیم و گفتیم، “لوکا، ما تازه دو قهرمانی گرفته‌ایم، یکی در لیسبون و یکی اینجا.” اما او جواب داد: “نه، نه، با این تیمی که داریم، باید تاریخ بسازیم و حداقل دو لیگ قهرمانان دیگر را پشت سر هم ببریم.”و چه شد؟ ما در کاردیف دوازدهمین قهرمانی را گرفتیم و در کیف سیزدهمین را. مودریچ از همان لحظه می‌دانست.در رئال مادرید، وقتی قهرمان لیگ قهرمانان می‌شوی، فردای آن روز از تو می‌پرسند: “حالا برای فصل بعد چه برنامه‌ای داری؟” اگر فقط لالیگا را ببری، اتفاق خاصی نیفتاده و می‌گویند که جام اروپا کم است. اگر فقط کوپا دل ری را بگیری، می‌گویند که فصل شکست خورده است. اینجا فقط یک چیز مهم است: بردن در بالاترین سطح.

پس اگر یک بازی را ببازند، بحران می‌شود…
دقیقاً! اگر رئال مادرید حتی بعد از ده برد متوالی یک بازی را ببازد، همه درباره “بحران” صحبت می‌کنند. این همان فلسفه‌ای است که باعث شده رئال همیشه در بالاترین سطح باشد.

شما پنج قهرمانی لیگ قهرمانان را کسب کردید. از فینال یازدهمین قهرمانی، در ترکیب اصلی بودید، اما در دهمین قهرمانی، آن نیم ساعت نجات‌بخش مقابل دورتموند نقش مهمی داشت. آنجا بود که هواداران مادریدی شما را شناختند و فهمیدند که بازیکنی با DNA رئال مادرید هستید. بعد به پورتو رفتید و در شبی فوق‌العاده مقابل بایرن مونیخ درخشیدید. در سال ۲۰۱۵، با شکوه به مادرید بازگشتید. آیا معتقدید که دوران طلایی مسی در بارسلونا به دلیل آن چهار قهرمانی در پنج سال، ناکام ماند؟

این موضوع توضیح دادن سختی دارد. مسی یکی از بهترین بازیکنان تاریخ است، اما ما هم یک بازیکن فوق‌العاده داشتیم، کریستیانو رونالدو. آنچه این دو انجام دادند، تکرارنشدنی است. در نسل من، بهترین‌ها کریستیانو، مسی و شاید کمی پایین‌تر از آن‌ها، نیمار بودند. او را هم در این جمع می‌گذارم. اما کریستیانو و مسی فوتبال را تغییر دادند. همان‌طور که گواردیولا با تیکی‌تاکا فوتبال را متحول کرد، این دو هم فوتبال را به سطح دیگری بردند. ثبت ۵۰ گل در هر فصل را عادی جلوه دادند. این دو بازیکن همیشه در ذهن‌ها باقی خواهند ماند. ما هم آن قهرمانی‌های لیگ قهرمانان را با زیدان کسب کردیم، کسی که دوران خاصی را در مادرید رقم زد.

– سه قهرمانی پیاپی در لیگ قهرمانان اروپا!!

ما تیمی فوق‌العاده داشتیم. کریستیانو، مارسلو، راموس، په‌په، واران، کارواخال، تونی، لوکا، کریم که بعداً توپ طلا را برد، همان‌طور که مودریچ هم برد… تیمی از مردانی که احترام زیادی بین رقبا داشتند. به همین دلیل تاریخ‌ساز شدیم.

– کریستیانو در سال ۲۰۱۸ رئال مادرید را ترک کرد و این برای بسیاری از هواداران سخت بود. اما حالا هفت سال گذشته و او همچنان، حتی در ۴۰ سالگی، به گلزنی ادامه می‌دهد. دارد به رکورد ۱۰۰۰ گل می‌رسد. به نظر شما این اتفاق می‌افتد؟

قطعاً! درباره پله گفته می‌شود که به این رکورد رسید، اما کریستیانو قطعاً ۱۰۰۰ گل در بازی‌های رسمی ثبت خواهد کرد. این یکی از اهدافی است که او را همچنان در اوج نگه داشته است. باید تا زمانی که بازی می‌کند از تماشای او، مسی و نیمار لذت ببریم. آن‌ها در دنیای دیگری هستند. من بارها مقابل مسی بازی کردم و هیچ‌وقت نمی‌توانستم به‌تنهایی او را متوقف کنم. باید کمک لوکا مودریچ، تونی کروس یا راموس را داشتم. غیرقابل‌مهار بود، درست مانند کریستیانو.

– آیا امباپه در سطح آن‌هاست؟

بگذارید چیزی بگویم. امباپه بازیکنی متوقف‌نشدنی است. اولین باری که مقابلش بازی کردم، در لیگ قهرمانان اروپا و در پارک دو پرنس بود. هر کاری که خواست، انجام داد. ما ۱-۰ باختیم و او گل زد، اما نمایش فوق‌العاده‌ای داشت. از آن دست بازیکنانی است که در تاریخ فوتبال ماندگار خواهد شد. نمی‌توان از او انتظار داشت که همیشه نمره ۹ بگیرد، اما هرگز کمتر از ۷.۵ یا ۸ نمی‌شود. ما را به این سطح عادت داده است.

– پرنده کوچکی به من گفت که بعد از آن بازی در پاریس، شما به یک مدیر برنامه زنگ زدید و گفتید: “به هر قیمتی او را به مادرید بیاورید.”

(می‌خندد) یک پرنده به تو گفت؟ بله. بعد از آن بازی با رئیس باشگاه هم صحبت کردم و گفتم: “او را جذب کنید. متوقف کردنش غیرممکن است.” او از آن دسته بازیکنانی است که وقتی مقابلش قرار می‌گیری، نمی‌دانی چطور باید او را مهار کنی. هنوز در بین سه بازیکن برتر تاریخ نیست، اما خواهد رسید. او وارث سه اسطوره فوتبال است، در کنار وینیسیوس که هر روز پیشرفت می‌کند، رودریگو، و فده والورده که تیم را رهبری می‌کند و می‌تواند یک دوران خاص را رقم بزند. او در زمین همه‌چیزش را می‌گذارد. در میان هافبک‌های جدید، او بهترین است. در زمان من، سیستم غالب ۴-۳-۳ بود و من تعادل تیم را حفظ می‌کردم، اما فوتبال تغییر کرده و حالا بازیکنان سراسر زمین را پوشش می‌دهند. والورده یک هافبک شماره ۸ کامل است. یک بازیکن شگفت‌انگیز، باکس‌توباکس فوق‌العاده.

– برگردیم به امباپه. من یکی از آن هواداران مادریدی هستم که از او ناراحت بودم چون چندین بار پیشنهاد مادرید را رد کرد. یک جور شکست عشقی فوتبالی…

(کاسمیرو صحبت را قطع می‌کند) توماس… توماس… امباپه همین حالا ۲۵ گل زده و تا پایان فصل بالای ۴۰ گل خواهد زد.

– بله، هواداران او را بخشیده‌اند. ویدیوی او روی نیمکت در اتحاد، وقتی که گل بلینگام را جشن گرفت، نشان داد که کاملاً با تیم هماهنگ شده است. آیا او موفق خواهد شد و انتظارات را برآورده می‌کند؟

امباپه می‌تواند یک دوران تاریخی در مادرید بسازد. قطعاً. علاوه بر این، او پسری فروتن است که باید قدرش را دانست. او در پستی بازی می‌کند که متعلق به او نیست. دارد خوب کار می‌کند، چون بازیکن فوق‌العاده‌ای است. اما خب، وینیسیوس در سمت چپ است. برداشتن او از آنجا کار آسانی نیست (با خنده). این فوتبال است. امباپه در پست تخصصی خودش بازی نمی‌کند، اما حتی در نقش غیرطبیعی، عملکرد خوبی داشته است. این هم یکی از هنرهای آنچلوتی است، که او را متقاعد کرده که در این پست بازی کند. او می‌داند که امباپه حتی می‌تواند یک مهاجم نوک فوق‌العاده باشد.

– پس بیایید درباره توصیه‌هایی به وینی صحبت کنیم. حالا که پیشنهادهای هنگفت از عربستان مطرح شده‌اند. صحبت از ارقامی می‌شود که تصورش هم سخت است و هر بازیکن جوانی را وسوسه می‌کند. به او چه می‌گویید؟

اگر به عنوان یک هوادار با او صحبت کنم، به او می‌گویم که چقدر مهم است که در فوتبال و در دوران حرفه‌ای‌اش تاریخ‌سازی کند. او تا اینجا هم به موفقیت‌های بزرگی رسیده، اما هنوز هم فرصت زیادی دارد که به این مسیر ادامه دهد. البته که این یک تصمیم کاملاً شخصی است. اما به عنوان یک هوادار، چیزی که زیباست این است که او را همچنان در رئال مادرید ببینیم.

– حالا درباره خودتان. شما در کنار کروس و مودریچ یکی از بهترین سه‌گانه‌های خط هافبک در تاریخ رئال مادرید، و شاید حتی در تاریخ فوتبال را تشکیل دادید. ترکیب فوق‌العاده‌ای از یک برزیلی، یک آلمانی و یک کروات.

دوران بسیار زیبایی بود. فقط با یادآوری‌اش هم مو به تنم سیخ می‌شود. ما سه نفر واقعاً از بازی کردن کنار هم لذت می‌بردیم. داخل زمین زیاد با هم صحبت نمی‌کردیم، بلکه بیشتر با یک نگاه ساده همدیگر را درک می‌کردیم. با گذر زمان، حرکاتمان کاملاً طبیعی شده بود. لوکا و تونی کیفیتی باورنکردنی داشتند، بازی کردن با آن‌ها لذت‌بخش و بسیار آسان بود.

– شما همراه با آن‌ها سه لیگ قهرمانان متوالی را فتح کردید و حتی در فینال کاردیف مقابل یوونتوس، گل هم زدید. اما در سال ۲۰۱۸ کریستیانو رفت و خیلی‌ها فکر می‌کردند که دیگر لیگ قهرمانانی در کار نخواهد بود. تا اینکه در سال ۲۰۲۲ یکی از به‌یادماندنی‌ترین قهرمانی‌ها را با کامبک‌های تاریخی رقم زدید. پاری سن ژرمن، چلسی، منچسترسیتی… سه بازگشت فراموش‌نشدنی. قهرمانی چهاردهم.

بله، ما تاریخ‌ساز شدیم. توضیح آنچه در آن سه شب اتفاق افتاد، دشوار است. این اتفاق‌ها فقط در برنابئو رخ می‌دهند، جایی که جادویی است، و با لباس رئال مادرید. در آن شب بازی با سیتی، در دقیقه ۸۸ با نتیجه ۰-۱ عقب بودیم و آن‌ها تیم برتر میدان بودند و چندین موقعیت واضح گلزنی را از دست دادند. اما همه افراد حاضر در ورزشگاه، بازیکنان داخل زمین و حتی ما که روی نیمکت بودیم، همچنان تیم را تشویق می‌کردیم و همه می‌گفتیم: “بله، ما می‌توانیم.” بعد از آن، دو گل رودریگو رسید و استادیوم به جنون کشیده شد. دنبال توضیح منطقی نباشید. این چیزی است که فقط باید آن را زندگی کرد و از آن لذت برد.

– بیایید این را به بازی برگشت مقابل سیتی در این چهارشنبه تعمیم دهیم. رئال در اتحاد با برد ۳-۲ قدم اول را برداشت. آیا بقیه کار را برنابئو انجام خواهد داد؟

بله، این همان برنابئو است. اما باید مراقب باشیم، چون بازی سختی خواهد بود. سیتی در بهترین فرم خود نیست، اما همچنان سیتی است. آن‌ها هالند، دی بروینه، و دروازه‌بانی عالی مثل ادرسون را دارند. اما رئال مادرید، همراه با برنابئو، کار را برایشان بسیار دشوار خواهد کرد. امیدوارم که رئال مادرید به یک‌هشتم نهایی صعود کند.

– آنچلوتی چه ویژگی‌ای دارد که باوجود اینکه پرافتخارترین مربی تاریخ است، مخصوصاً در لیگ قهرمانان، هنوز هم خیلی متواضع صحبت می‌کند؟ برخی او را فقط یک مدیر تیمی خوب می‌دانند و می‌گویند که صرفاً “آدم خوش‌برخوردی” است.

هیچ‌کس فقط با خوش‌برخورد بودن این همه جام نمی‌برد، هرچند که آنچلوتی واقعاً فردی مهربان است. من احترام و علاقه زیادی به او دارم. برای من او در بین سه مربی برتری است که تاکنون داشته‌ام، در کنار زیدان، و تیته (سرمربی سابق برزیل). مربیان دیگری هم روی من تأثیر گذاشتند، مثل مورینیو یا لوپتگی، اما آنچلوتی یک مربی کلاسیک است که در عین حال، خودش را با فوتبال مدرن وفق داده است.کارلو در زمینه تاکتیک، آماده‌سازی بدنی و مدیریت تیم، کاملاً به‌روز است. او نه‌تنها دانش و آرامش یک مربی کلاسیک را دارد، بلکه هوش مربیان مدرن را هم داراست. ترکیبی عالی. یک مربی فوق‌العاده، هم خودش و هم کادرش. با پسرش فرانچسکو و دیگر اعضای تیم، او یک گروه بسیار حرفه‌ای و کارآمد را هدایت می‌کند. کارلو متفاوت است و موفق شده یک دوران خاص را رقم بزند.در فوتبال راه‌های مختلفی برای پیروزی وجود دارد. تیکی‌تاکای گواردیولا، سبک پرفشار و احساسی کلوپ، ساختار دفاعی فوق‌العاده سیمئونه، که برایش احترام زیادی قائلم… وقتی در سال ۲۰۱۳ به رئال مادرید پیوستم، دربی‌ها مقابل اتلتیکو آسان بودند. اما سیمئونه تاریخ‌ساز شد و اتلتیکو را به تیمی قدرتمند تبدیل کرد.

– خب، شما زمانی به بازیکن ثابت ترکیب رئال تبدیل شدید که در یک دربی در برنابئو، ابتدا روی نیمکت بودید و بعد از آن شکست، زیدان شما را در ترکیب اصلی قرار داد و در نهایت، لیگ قهرمانان را بردید.

بله، کاملاً به یاد دارم. اما باید گفت که سیمئونه اتلتیکو را متحول کرده است و حالا آن‌ها برای قهرمانی در لیگ قهرمانان و لالیگا رقابت می‌کنند.

– شما با پیراهن شماره ۱۴ در رئال مادرید به یک اسطوره تبدیل شدید، درست مثل بازیکنان بزرگی مانند گوتی و ژابی آلونسو. حالا این شماره بر تن چوآمنی است، کسی که مادرید او را برای جانشینی شما جذب کرد، اما او روزهای سختی را می‌گذراند و برنابئو چندین بار او را مورد انتقاد قرار داده است. آیا این پیراهن واقعاً این‌قدر سنگین است؟

به او می‌گویم، بر اساس تجربه‌ای که در مادرید داشتم، اگر می‌خواهد تأثیرگذار باشد، بهترین راه این است که خودش را در مرکز توجه قرار ندهد. رئال مادرید همیشه تیمی بسیار هجومی بوده است. هافبک‌ها حمله می‌کنند، مدافعان کناری جلو می‌روند، و سه مهاجم دائماً در محوطه جریمه حضور دارند. مادرید همیشه به دو نیمه تقسیم می‌شود: کناره‌های بسیار سریع و یک مهاجم نوک قدرتمند.اما یک نفر باید فداکاری کند، کسی باید سختی بکشد. مدافعان مرکزی نمی‌توانند به جلو بروند، پس کلید کار، هافبک دفاعی تیم است. نه این‌که فده، مودریچ یا تونی کمک نمی‌کردند، البته که کمک می‌کردند، اما مادرید فوق‌العاده هجومی است و من می‌دانستم که باید فداکاری کنم، پوشش مدافعان کناری و هافبک‌ها را بدهم… هافبک دفاعی مادرید باید در پست خود بماند و بازی را کنترل کند. فقط در این صورت می‌تواند تأثیرگذار باشد.برنابئو استادیومی بسیار عادلانه است. اگر در زمین همه تلاشت را بگذاری، هواداران از تو حمایت خواهند کرد. فقط باید تمام توانت را برای پیروزی بگذاری، و اگر این کار را انجام دهی، هواداران کنار تو خواهند بود. در بارسلونا، هدف بازی زیباست، آن‌ها از دروازه‌بان شروع می‌کنند و دوباره حمله می‌سازند، اما در مادرید این‌طور نیست. اینجا همیشه حمله، حمله، حمله… همه باید جلو بروند. این فلسفه مادرید است و هافبک دفاعی باید فداکاری کند. این چیزی است که به چوآمنی توصیه می‌کنم.

– شما فقط فداکاری نمی‌کردید، بلکه شخصیت و رهبری هم داشتید. یادم هست در آنفیلد، وقتی میلنر در همان دقایق ابتدایی یک تکل محکم روی بنزما رفت. نیم ساعت بعد شما روی میلنر یک تکل سنگین زدید و دیگر در بازی دیده نشد. همانجا بود که به شما لقب “کاسِمیتو” دادند.

بله، این نوع حرکات تیم را متحد می‌کند و باعث احترام حریف می‌شود. اتفاقی افتاد که افتاد (می‌خندد). البته که من احترام زیادی برای میلنر قائلم. چند روز پیش مقابل برایتون با او بازی کردیم و با هم صحبت کردیم، البته درباره آن صحنه نه! ولی درباره گذشته فوتبالی‌مان حرف زدیم. من همیشه معتقد بودم که باید از هم‌تیمی‌ها دفاع کرد. همه باید به هم کمک کنند تا تیم هم از نظر فیزیکی و هم ذهنی قوی‌تر شود.

– برگردیم به روزهای پایانی شما در مادرید. در پاریس، با آنچلوتی چهاردهمین قهرمانی را کسب کردید و در آگوست، بهترین بازیکن سوپرجام اروپا مقابل اینتراخت فرانکفورت شدید. شاید آن بازی بهترین نمایش شما در لباس رئال بود. به همین دلیل، رفتن شما به منچستریونایتد برای خیلی‌ها سخت بود.

آن لحظه مناسب بود، توماس. من در مادرید همه چیز را برده بودم و وقتش بود که به دنبال چالش‌های جدید بروم. اگر دوران حرفه‌ای‌ام را بررسی کنم، از نظر فردی، بهترین فصل فوتبالی‌ام اولین سال حضورم در یونایتد بود. نه از نظر تیمی و کسب جام، چون قهرمانی‌های لیگ قهرمانان با رئال در بالاترین سطح هستند، اما از نظر عملکرد شخصی، اولدترافورد در فصل اول، بهترین نسخه من را دید.

– شما از تیمی که عاشقش بودید جدا شدید.

آسان نبود. خانواده، هم‌تیمی‌ها، دوستان… من همه چیزم را در مادرید گذاشتم و هرگز آن را فراموش نخواهم کرد.

– به روبن آموریم (سرمربی منچستریونایتد) چه بگویم که شما را بیشتر در ترکیب بگذارد و کمتر روی نیمکت باشد؟

من باید به همین روشی که کار می‌کنم ادامه بدهم، با احترام و حرفه‌ای‌گری. البته که دوست دارم بیشتر بازی کنم، چه کسی دوست ندارد؟ (دیروز مقابل تاتنهام فیکس بودم). من هیچ بازیکنی را نمی‌شناسم که نخواهد بازی کند و به تیمش کمک کند.علاوه بر این، دوست دارم در این مقطع به باشگاه کمک کنم. اما همیشه با احترام به هم‌تیمی‌ها و کادر فنی. و مهم‌تر از همه، احترام به منچستریونایتد، باشگاهی که از آن بسیار سپاسگزارم.من یک سال و نیم دیگر با یونایتد قرارداد دارم و دوست دارم آن را به پایان برسانم. در اینجا راحت هستم و خانواده‌ام هم همین‌طور. آن‌ها به اینجا عادت کرده‌اند، ما انگلیسی صحبت می‌کنیم. من از هواداران اولدترافورد و باشگاه بسیار سپاسگزارم. از نظر باشگاهی خوشحال هستم.آیا از بودن روی نیمکت راضی هستم؟ قطعاً نه. اما این موضوعی متفاوت است.

– چند روز پیش کریستیانو در مصاحبه‌ای با ادو آگیره گفت که وقتی از فوتبال خداحافظی کند، دوست دارد در برنابئو و در حضور ۸۰ هزار هوادار برایش مراسمی برگزار شود. آیا چنین چیزی برای کاسمیرو هم اتفاق خواهد افتاد؟

من کریستیانو نیستم (لبخند می‌زند). شاید قبل از یک بازی رسمی، مانند مراسمی که چند روز پیش برای مارسلو برگزار شد. کریستیانو شایسته یک بزرگداشت باشکوه است، چون دوران خاصی را در تاریخ رئال مادرید رقم زد و کارهای بزرگی برای این باشگاه انجام داد. دوست دارم دوباره هواداران را در آغوش بگیرم. فرزندانم هنوز زمانی که در مادرید بازی می‌کردم به دنیا نیامده بودند، اما ویدیوهای بازی‌هایم را تماشا می‌کنند. برگزاری مراسمی مثل مارسلو می‌تواند اتفاق خوبی باشد. رئال مادرید همیشه به اسطوره‌هایش احترام می‌گذارد.البته من هنوز جوان هستم و فوتبال زیادی در پیش دارم. تازه ۳۳ ساله شده‌ام، و در فوتبال مدرن، این سن مثل ۲۸ سالگی در گذشته است. تغذیه، آماده‌سازی بدنی، و پیشرفت‌های ورزشی به بازیکنان کمک کرده که دوران حرفه‌ای‌شان طولانی‌تر شود. به همین دلیل است که کریستیانو در ۴۰ سالگی همچنان در هر فصل ۵۰ گل به ثمر می‌رساند.

– امیدواریم همچنان از فوتبال لذت ببرید. هواداران مادرید همیشه با عشق و احترام شما را دنبال می‌کنند.

این احساس دوطرفه است. مهم‌ترین چیز برای من این است که یک میراث از خود به جا گذاشته باشم. قهرمانی‌ها همیشه در باشگاه‌های بزرگ به دست می‌آیند، اما مهم‌تر از جام‌ها، تأثیری است که روی تیم و هواداران گذاشته‌ام.