دروازه بانی که در 258 روز از دروازه بان چهارم به ستاره کاستیا تبدیل شد

مرجع خبری رئال مادرید : در دل تغییرات و دگرگونی‌های کاستیا، یک خرید جدید دیده می‌شود؛ البته در گیومه، چرا که او از قبل در خانه بود. ماریو ده لوئیز (۲۲ ساله)، دوباره به دیوار دفاعی تیم رائول تبدیل شده است. از دروازه‌بان چهارم در ابتدای فصل، تا بازگشت به جایگاه شماره یک. از تقریباً هیچ، به تقریباً همه چیز. این یک پاداش برای استقامت و صبر است. ۲۵۸ روز انتظار و در نهایت بازگشتی بی‌نقص.

او در سه بازی اخیر به میدان رفته است؛ پیروزی برابر آلخسیراس (۴-۱)، برد مقابل سانلوکنیو (۲-۰) و تساوی بدون گل برابر آنتکرا، تیم صدرنشین لیگ. هیچ نشانه‌ای از زنگ‌زدگی در عملکرد او دیده نشد. این نمایش برای والدبباس و کادر فنی کاستیا چندان هم غافلگیرکننده نبود، همان‌طور که برای اطرافیانش نیز تعجب‌آور نبود: “ماریو همیشه برمی‌گردد. هرچه شرایط سخت‌تر باشد، او قوی‌تر می‌شود.”

و این بار هم همین‌طور بود. در سه بازی، فقط یک گل دریافت کرد. آن هم در دقایق پایانی دیدار برابر آلخسیراس. اما آمار او یک اتفاق نیست، بلکه یک روند ثابت است. در ۴۵ بازی با کاستیا، ۳۹ گل دریافت کرده و ۱۸ کلین‌شیت ثبت کرده است. حالا او دوباره به یکی از مهره‌های کلیدی تیمی تبدیل شده که در آرزوی صعود به دسته دوم اسپانیا است، درست مثل فصل ۲۳-۲۰۲۲. آن زمان، دو بازی اول را از روی نیمکت تماشا کرد؛ تیم در یکی مساوی کرد و در دیگری شکست خورد. اما وقتی در سه بازی بعدی در ترکیب اصلی قرار گرفت، تیم ۹ امتیاز کامل را کسب کرد. در هفته ششم دوباره نیمکت‌نشین شد و کاستیا مقابل آلکورکون شکست خورد. از همان‌جا، دیگر تغییری در ترکیب رخ نداد. تیم با حضور او ۱۸ بازی بدون شکست را تجربه کرد و از رتبه ششم به صدر جدول رسید. از رؤیاپردازی تا تبدیل‌شدن به یک مدعی واقعی.

اما در اواخر فصل، یک مصدومیت او را از پلی‌آف صعودی که تقریباً به صعود ختم می‌شد، محروم کرد. همان مصدومیت باعث شد که فصل جدید را هم از دست بدهد. در این فاصله، مشکلات دوباره سر راهش قرار گرفتند و لوکاس کانیسارس به گزینه اصلی در دروازه تبدیل شد. اما او صبور بود، بدون شکایت، بدون ناامیدی. در والدبباس وقتی از او می‌پرسند، لبخندزنان می‌گویند: “او یک پسر فوق‌العاده، سخت‌کوش و فردی دوست‌داشتنی است. همه او را خیلی دوست دارند.”

و حالا، در این نقطه جدید از مسیرش، دوباره دروازه‌بان شماره یک شده است. از اینکه فران گونزالس، پینیرو و سونیکو جلوتر از او بودند، حالا به جایی رسیده که در سه بازی متوالی در ترکیب اصلی قرار دارد. یک بار دیگر، هرچه شرایط سخت‌تر شد، او قوی‌تر شد.

دری باز شد و او از آن عبور کرد. مصدومیت گینیرو در اواخر ژانویه (یک ماه دوری به دلیل آسیب در چهارسر ران) آخرین فرصتی بود که مسیر را برای او هموار کرد، آن هم در شرایطی که فران گونزالس بین تیم اول و کاستیا در رفت‌وآمد بود. اما حالا، ماریو ده لوئیز تلاش می‌کند که تصمیم‌گیری برای رائول را دشوار کند. در کنار آن، با پشتکار و نگاه روبه‌جلو، یکی از ویژه‌ترین اهدای یادبودهایش را نیز رقم زد. به آسمان. به پدرش، که در پایان سال گذشته درگذشت:
“چقدر دلم می‌خواست این را به تو تقدیم کنم، پدر. می‌دانم که از آن لذت بردی. دوستت دارم.”

مسیری پر از سختی‌ها که شخصیت ماریو را شکل داده است. چرا که سفر او به والدبباس پر از رفت‌وبرگشت بوده. در سال ۲۰۱۰ به آکادمی مادرید پیوست، اما در ۲۰۱۶ تصمیم گرفتند قراردادش را تمدید نکنند. از تیم‌های پایه‌ای به سطح نوجوانان. سپس، در رایو وایکانو درخشید، تا حدی که در سال اول رده جوانان، به طور منظم در تمرینات تیم اول حضور داشت، و یک سال بعد، به تیم دوم رایو راه یافت و به طور مداوم به تیم اصلی دعوت می‌شد.

دعوت به تیم ملی زیر ۱۸ سال اسپانیا و نیم‌فصل قرضی در خرز، جایی که فقط ۷ گل در ۱۳ بازی دریافت کرد و با عملکرد درخشانش محبوب هواداران شد، باعث شد که رئال مادرید دوباره در خانه‌اش را بزند. و در سال ۲۰۲۰ بازگشت، و حتی چهار بار در فهرست تیم اول قرار گرفت.

اما تا چه زمانی در مادرید می‌ماند؟ قراردادش در ۳۰ ژوئن سال آینده به پایان می‌رسد، پس از اینکه در سال ۲۰۲۳ تمدید کرده بود. در تابستان و زمستان پیشنهادهایی داشت، اما تصمیم نهایی در پایان فصل گرفته خواهد شد. عملکرد درخشانی که در هفته‌های اخیر داشته، بهترین سکوی پرتاب برای آینده‌اش خواهد بود، هر کجا که مقصد بعدی‌اش باشد.

اما ماریو ده لوئیز چه نوع دروازه‌بانی است؟ او روحیه یک مهاجم را دارد. نه به دلیل تمایل، بلکه به دلیل گذشته‌اش. در کودکی، در محله‌اش، لا چیمِنه‌آ، فوتبال را در پست مهاجم آغاز کرد. به همین دلیل بازی با پایش استثنایی است. کسانی که رشد او را از نزدیک دیده‌اند، می‌گویند: “بازی با پای او شگفت‌انگیز است، حتی بهتر از بسیاری از بازیکنان میدانی.”

اگر روزی رائول از دروازه‌بان‌هایش بخواهد که به عنوان بازیکن میدانی لباس بپوشند، او قطعاً مشکلی نخواهد داشت. قد بلندترین استعداد لاماسیا نیست، اما با ۱.۸۵ متر قد، به اندازه کافی بلند است و در عوض، چابکی بالایی دارد. کسانی که او را می‌شناسند، توصیفش را این‌گونه بیان می‌کنند: “مثل یک گربه است، با واکنش‌های سریع و فوق‌العاده.”

و حالا، پس از ۲۵۸ روز دوری، بار دیگر توانایی‌هایش را به نمایش گذاشته است. با همان روحیه شکست‌ناپذیری که همیشه همراهش بوده.