رونالدو نازاریو:«اگر در مادرید جشن نمی‌گرفتم، سند مرگم را امضا می‌کردم!»

مرع خبری رئال مادرید : رونالدو نازاریو، اسطوره فوتبال برزیل، در گفت‌وگویی، به مرور برخی از مهم‌ترین لحظات زندگی و دوران حرفه‌ای خود پرداخت.

این بازیکن که با لقب «اُ فِنومِنو» (پدیده) شناخته می‌شود و سابقه بازی در باشگاه بارسلونا از سال ۱۹۹۶ تا ۱۹۹۷ و در باشگاه رئال مادرید از سال ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۷ را دارد، در این گفت‌وگو از «خطرناک‌ترین تکلی» که در طول دوران بازی‌اش دریافت کرده، پرده برداشت:«یکی از وحشیانه‌ترین تکل‌هایی که تا به حال دیده‌ام. بازی دوستانه بین بنفیکا و کروزیرو در استادیوم قدیمی “دا لوز”. موزر (مدافع بنفیکا) با استوک‌هایی وارد زمین شد که در قسمت عقب ۲۱ میخ آلومینیومی و در قسمت جلو ۱۹ میخ داشت. در حالی‌که مهاجمان معمولاً با استوک‌هایی با ۹ یا ۱۱ میخ بازی می‌کنند. واقعاً به‌جای استوک، پاشنه آهنی بودند. او حتی در تونل ورزشگاه هم مثل ربات «رابوکاپ» راه می‌رفت. آن تکل خشن‌ترین برخوردی بود که در دوران بازی‌ام تجربه کردم.»

رونالدو که اکنون مالک باشگاه رئال وایادولید است، در ادامه گفت:«من همواره ویژگی‌ها و جاه‌طلبی‌های خودم را به‌عنوان بازیکن به‌خوبی می‌شناختم. می‌خواستم گل بزنم و از بازی فوتبال لذت ببرم. فصل خوبی را پشت سر گذاشتم، تا زمانی که مصدومیت‌ها شروع شدند، که بسیار سخت و پیچیده بودند.»

او درباره مشکلاتی که با مصدومیت‌ها داشت، چنین توضیح داد:«در سال ۱۹۹۸ احساس خفیفی از تاندونیت (التهاب تاندون) داشتم اما جام جهانی را به‌خوبی به پایان رساندم. تصورم این بود که این مشکل عادی است و برای بسیاری از بازیکنان پیش می‌آید. اما از سال ۱۹۹۹ وضعیت به‌شدت بدتر شد تا جایی که تاندون به‌طور جزئی پاره شد. در باشگاه اینتر اشتباه کردیم و فقط بخش پاره‌شده را بخیه زدیم، در حالی که هیچ‌کس تصور نمی‌کرد که شش ماه بعد، تاندون به‌طور کامل از هم بپاشد.»

او افزود: «وقتی تاندون کاملاً پاره شد، در لحظه اول فکر کردم کسی به من سنگ زده یا به من شلیک شده است. زمین خوردم و دستم را روی زانو گذاشتم تا آن را نگه دارم. همان‌جا بود که فهمیدم چیزی پاره شده است. فکرم درگیر شد. از شدت درد گریه نکردم، از ترس گریه می‌کردم. با خودم گفتم: ‘چه اتفاقی دارد برایم می‌افتد؟ آیا دوران فوتبالم و زندگی‌ام تمام شده است؟’»

رونالدو در این مصاحبه تأکید کرد که با وجود استعداد فراوان، برای رسیدن به سطح اول فوتبال جهان و باقی ماندن در آن، سخت و با پشتکار زیاد کار کرده است:«من نمی‌دانستم دقیقاً چه باید کرد تا بازیکن حرفه‌ای شد. فقط از همان راهی که برایم باز بود، جلو رفتم. برای پیشرفت باید از نظر فنی، تاکتیکی و بدنی رشد کرد. خیلی‌ها به من می‌گویند ‘تو از نظر بدنی یک هیولا بودی، چه استعداد بزرگی داشتی.’ اما لعنتی، من خیلی تمرین کردم. هیچ‌کس بدون تمرین به آن سطح نمی‌رسد. این فقط یک استعداد نیست، مگر اینکه یک نفر یوسِین بولت را بیاورند و بگویند که باید تصمیم‌گیری هم بکند.»

او ادامه داد:«در شهری که بازی می‌کنی، یا باید در خانه‌ات مهمانی بگیری، یا سند مرگت را امضا می کنی. بنابراین من خودم را با شرایط وفق دادم. سفر می‌کردم. همیشه دوست داشتم مهمانی‌هایی سطح بالا ترتیب دهم و کارها را به شکلی حرفه‌ای و سازمان‌یافته انجام دهم. همواره سعی می‌کردم همه را خوشحال نگه دارم.»

رونالدو همچنین یکی از خاطرات دوران حضورش در اینتر را تعریف کرد؛ خاطره‌ای همراه با دوستش وامپتا، که در جریان آن یک بطری شراب گران‌قیمت به شکل عجیبی از بین رفت:«او در خانه‌ام مانده بود و من در آن زمان یک انبار شراب با ۱۰۰ بطری داشتم. خودم برای مدتی به برزیل رفته بودم. او در عرض دو هفته همه آن شراب‌ها را نوشید و حتی جعبه‌هایی که در خانه داشتم را هم باز کرد. در نهایت به بطری خاصی برخورد کرد که برایم اهمیت نمادین داشت. یک شراب از سال ۱۹۷۶، سال تولدم، که آن را در رستورانی در پاریس به قیمت ۱۰ هزار یورو خریده بودم. آن شراب برای نوشیدن نبود، برای نگهداری و یادگار گذاشتن خریده شده بود. اما او و دوستانش آن را در آپارتمان من باز کردند و در لیوان‌های پلاستیکی به همه دادند. بعد گفتند شراب گرم است و داخل آن یخ ریختند!»

رونالدو در پایان گفت:«او این ماجرا را با عنوان ‘شراب پاپ’ تعریف می‌کند، ولی در واقع این شراب من بود؛ شرابی که برایش ۱۰ هزار یورو پرداخته بودم، مخصوص سال تولدم، و قرار بود به‌عنوان یادگار نگه داشته شود.»