روایات جذاب از جایگاه ویژه برنابئو؛ از اجباری بودن کروات تا ممنوعیت لباس زرد!

مرجع خبری رئال مادرید : رلوو در گزارشی نوشت: جایگاه ویژه ورزشگاه برنابئو به‌عنوان محلی برای دیدارهای تجاری، پدیده‌ای نسبتاً تازه‌تر از آن چیزی است که به نظر می‌رسد. در گذشته، این جایگاه محلی کوچک و جمع‌وجور بود که اگرچه در آن افراد بانفوذ حضور داشتند، اما بیشتر متعلق به چهره‌های فوتبالی بود تا افراد برجسته جامعه مدنی. خوان اونیه‌وا، که در دوران لورنزو سانز معاون رئیس باشگاه بود، توضیح می‌دهد: «جایگاه ویژه ما بر اساس سنت‌هایی بود که از دوران برنابئو به ارث رسیده بود و ماهیتی کاملاً فوتبالی داشت».

او ادامه می‌دهد: «بیشتر مهمانان ما اعضای فدراسیون فوتبال اسپانیا و فدراسیون‌های منطقه‌ای بودند… به جز آنها، کسی دعوت نمی‌شد، فقط مدیران لالیگا و باشگاه مهمان. در موارد دیگر، به درخواست‌ها پاسخ داده می‌شد». اما آن دوران گذشته است؛ امروزه دعوت‌نامه‌های جایگاه ویژه بسیار پرطرفدارند و مشخص است که هر هفته به بسیاری از کارآفرینان، سیاستمداران و روزنامه‌نگاران کارت دعوتی داده می‌شود که تنها کافی است آن را بپذیرند.

شیوه ورود به این منطقه اشرافی تغییر کرده است، اما این تنها تفاوت نیست. خود این فضا که اکنون لوکس و کارآمد است و پیش‌فضایی مجلل دارد که توسط شرکت «مایورکا» سرویس‌دهی می‌شود، در گذشته مکانی بسیار محدودتر بود.

آلفونسو اوسیّا، نویسنده، ستون‌نویس و نامزد پیشین ریاست باشگاه، در مجموعه‌ای صوتی درباره فلورنتینو پرس چنین توضیح می‌دهد: «جایگاه ویژه بار کوچکی داشت که در آن “خوسه لوئیس” (یکی از رستوران‌های کلاسیک مادرید) خدمات ارائه می‌داد و بعد پلکان مارپیچی بود که به اتاق دومی می‌رسید که در آن چند مبل قرار داشت. چیز دیگری نبود. ریموندو ساپورتا، نایب‌رئیس وقت باشگاه مادرید و نابغه‌ای که بسکتبال اسپانیا همه چیز خود را به او مدیون است، از فوتبال خسته می‌شد و پنج دقیقه بعد از شروع بازی از پله‌ها پایین می‌رفت تا کمی چرت بزند».

این نویسنده به‌خوبی از تفاوت میان جایگاه قدیمی و جایگاه امروزی آگاه بود و آن را با طنز خاصی که از نویسندگان طنزنویس سراغ داریم، روایت می‌کرد: «حالا جایگاه ویژه آن‌قدر بزرگ است که به نظر من باید از نظر جسمی آمادگی خوبی داشته باشی تا بتوانی از یک سوی آن به سوی دیگر بروی. انگار باید تمرین داشته باشی، خیلی وسیع است!»

جایگاه کوچکی که بخشی از استادیومی عظیم بود، گاهی برای برگزارکنندگان آن دردسرساز می‌شد. خوزه ماریا استامپا کاساس، که در دوران ریاست رامون مندوسا سال‌ها دبیر هیئت‌مدیره باشگاه بود، در همان مجموعه به یاد می‌آورد که گاهی اوقات برای نشاندن تمام کسانی که باید در جایگاه باشند، دچار مشکل می‌شدند.

او می‌گوید: «امکان گسترش جایگاه وجود نداشت، چون مرز مشخصی داشت، اما معمولاً چند صندلی در کناره‌ها نگه می‌داشتیم. مشکل این بود که همه جا نمی‌شدند، در جایگاه قدیمی شاید ۵۰ نفر جا می‌شدند، به ۱۰۰ نفر نمی‌رسید. یادم هست وقتی به سر مانوئل فرناندز تریگو می‌زد که به شاه اطلاع دهد قرار است بیاید، از شدت استرس موهایش را می‌کند! چون طبیعتاً کل برنامه به هم می‌ریخت و آشفتگی به بار می‌آمد».

اوسیا که از خانواده‌ای سرشناس در مادرید بود، از سنین پایین به جایگاه ویژه می‌رفت چون دایی‌اش با سانتیاگو برنابئو ارتباط داشت. هنوز هم می‌تواند بگوید آن نخستین بار چه زمانی بود، نه با ذکر تاریخ، بلکه بر اساس نشانه‌ای اجتماعی که گذر به بزرگسالی را مشخص می‌کرد: «ما را وقتی به جایگاه دعوت کردند که به سنی رسیده بودیم که می‌توانستیم کراوات بزنیم، چون این مهم‌ترین شرط بود. بدون کراوات ورود به جایگاه ممنوع بود».

کراوات یک الزام انکارناپذیر بود و همین باعث برخی موقعیت‌های عجیب می‌شد، چون در دنیای فوتبال همه چندان به تشریفات پایبند نیستند. خوان اونیه‌وا از دیدار یکی از بزرگ‌ترین فوتبالیست‌های تاریخ یاد می‌کند: «کت و کراوات اجباری بودند. یادم هست که گی‌یرمو کوپولا، مدیر برنامه‌های مارادونا، تماس گرفت تا دعوت‌نامه بگیرد. من پروتکل را توضیح دادم. او گفت مارادونا نه کت می‌پوشد و نه کراوات، ولی من تأکید کردم که بدون آنها اجازه ورود نخواهد داشت. در نهایت با کت و شلوار آمد و کوپولا با خنده می‌گفت که آن را از “ال‌کورت اینگلس” خریده‌اند. احتمالاً اولین کت‌وشلواری بود که مارادونا خریده بود».

کراوات بله، اما با محدودیت! چون در نهایت آنچه در زمین بازی می‌شود، یک مسابقه فوتبال است و بسیاری هم به خرافات باور دارند. اونیه‌وا می‌گوید: «کراوات زرد خوب دیده نمی‌شد، چون در میان مدیران، از جمله لورنزو، خرافاتی زیاد بود. مؤدبانه خواهش می‌شد که رنگ دیگری انتخاب کنند». این بیشتر یک سنت بود تا قانون، اما گاهی با این رنگ دردسر پیش می‌آمد؛ رنگی که شهرتش به این بازمی‌گردد که گفته می‌شود مولیر هنگام مرگ روی صحنه لباسی زرد بر تن داشت، هرچند این روایت از نظر تاریخی چندان مستند نیست. به هر حال، مایه وحشت بود.

«در یکی از بازی‌ها مقابل والنسیا، وضعیت فاجعه‌بار شد. همسر یکی از مهمانان، که یک ماتادور مشهور بود، با کت، کیف و کفش زرد آمد. شوک بزرگی بود! اسم آن ماتادور را یادم نیست، اما یادم هست که به لطف خدا، بازی را بردیم!» نایب‌رئیس پیشین باشگاه این را با تأکید بیان می‌کند.

این حساسیت‌ها نسبت به کراوات مدت‌هاست از میان رفته است. بخشی از آن به‌خاطر تغییر در الگوی پوشش و رسمی‌نبودن بسیاری از فضاهاست، اما در مورد جایگاه ویژه، یک رویداد خاص باعث شد فلورنتینو پرس این قانون مقدس را کنار بگذارد و انعطاف بیشتری نشان دهد.

داستانی که بارها بازگو شده این است که این قانون برای راحتی “کاندیدو مندس”، رهبر تاریخی اتحادیه کارگری UGT و هوادار سرسخت رئال مادرید، لغو شد. او حتی برای دیدار وزیر کار هم کراوات نمی‌زد، پس حاضر نبود برای رفتن به برنابئو این کار را بکند. در نهایت، توافقی صورت گرفت و چون نمی‌شد فقط برای او استثنا قائل شد، این امتیاز به تمام دارندگان کارت دعوت به اشرافی‌ترین منطقه دنیای ورزش داده شد.

حضور کاندیدو مندس باعث شد برخی از هم‌حزبی‌ها و هم‌اتحادیه‌ای‌هایش ناراضی شوند. آنها درک نمی‌کردند که رهبرشان در جایی حضور یابد که بیش‌ازپیش به عنوان محفل قدرت و تجارت شناخته می‌شد. اما این موضوع برای کسانی که فلورنتینو را می‌شناختند، غافلگیرکننده نبود. او همواره توانایی خاصی در برقراری روابط خوب با همه، فارغ از ایدئولوژی یا موقعیت اجتماعی‌شان، داشته است.