مرجع خبری رئال مادرید : والورده، آرتتا، کاپلو، ساکی… هیچ‌کس از دنیای فوتبال نیست که درباره وضعیت فعلی کارلو آنچلوتی از او پرسشی شود و دست به سر برند، از تعجب اینکه چرا چنین مردی مورد تردید قرار گرفته است. آنچلوتی این احترام را با تلاش بی‌وقفه به‌دست آورده؛ در طی سه دهه، در تمام کشورهایی که کار کرده، جام برده و حتی سیستم‌هایی را ابداع کرده، از جمله چینش مشهورش با عنوان «درخت کریسمس».
فرمول موفقیت او ساده است: او می‌داند چگونه ایده‌هایش را با بازیکنانی که در اختیار دارد تطبیق دهد. باور دارد که موفقیت او پیش از هر چیز به احساس راحتی بازیکنانش بستگی دارد. بزرگ‌ترین ویژگی او، توانایی تغییر و تطبیق‌پذیری است. برای او کاملاً روشن است که فوتبال متعلق به بازیکنان است و وظیفه مربی، فراهم‌کردن بستر درخشش آن‌هاست. شاید بد نباشد به یاد آوریم که در نخستین دوره حضورش در رئال مادرید، توانست خط حمله BBC (بیل، بنزما، کریستیانو) را با حضور کروس، مودریچ و خامس (و گاهی ایسکو به‌جای بیل) حفظ کند و با همین ترکیب، رکوردی از ۲۲ پیروزی پیاپی ثبت کند—تنها دو پیروزی کمتر از رکورد گینس. تیمش زیبا بازی می‌کرد، زیرا بازیکنانی داشت که می‌توانستند چنین فوتبالی ارائه دهند.
اما حالا رئال مادرید او، فوتبالی مستقیم‌تر بازی می‌کند. ترکیب فعلی تیم نیز بر همین اساس بسته شده و این موضوع کاملاً روشن است. اگر اعتراضی وجود دارد، باید به جای دیگری مطرح شود. امروز مادرید در اختیار هافبک‌هایی مدرن، پرانرژی و با توان فیزیکی بالا اما با لمس کمتر توپ است (کاماوینگا، والورده، شوامنی…) و مهاجمانی فوق‌العاده سریع، تندوتیز و انفجاری—شاید بهترین‌ها در این سبک. تیم کنونی مادرید برای گل زدن، تنها به سه پاس نیاز دارد، نه سی پاس. این خود یک مزیت است، نه یک ضعف. اما این نقشه تاکتیکی، به دلیل فقدان تعهد برخی بازیکنان برای تبدیل‌شدن به یک تیم منسجم، از مسیر خارج شده است.
با بازیکنانی که در سالهای اخیر—با آنچلوتی، البته—به موفقیت‌های بزرگ رسیده‌اند، مدیریت شرایط پیچیده‌تر می‌شود. و به نظر می‌رسد حتی در میان همان «پسران بی‌ادعا» که فصل گذشته کارلتو با تحسین از آن‌ها یاد می‌کرد، تغییراتی به‌وجود آمده است.
مارکو رویز – آس