یادداشت؛ پرز توانست لاپورتا را نجات بدهد، حالا باید به فکر نجات رئال مادرید باشد!

مرجع خبری رئال مادرید: غیرمنصفانه است اگر بگوییم که رئال مادرید خوش شانس نبوده که حتی تا همین جای فصل هم زنده مانده است. رلوو همین یک ماه پیش گزارش داده بود که خود مدیران رئال هم باورشان نمی شده که با این ترکیب ناقص، تیم بتواند شانس هر سه جام را داشته باشد اما تورنمنت ها یکی پس از دیگری با رئال مادرید وداع کردند و حالا جام جهانی باشگاه ها آخرین امید برای جلوگیری از فاجعه است، فصلی که قرار بود با اولین هفت گانه تاریخ در یادها بماند و حالا می تواند با عنوان “بزرگترین فاجعه تاریخ رئال مادرید” در یادها بماند.

خبرنگارهای پاچه خوار فلورنتینو پرز سالهاست که پروپاگاندا به راه انداخته اند که او را پرافتخارترین مدیر تاریخ رئال مادرید جا بزنند اما کافی است که تعداد سالهای بدون جام پرز با سالهای بدون جام برنابئو را مقایسه کنیم تا بفهمیم که مقایسه این دو تا چه حد مضحک و طنز است. در دوران برنابئو، برای این که سهمیه جام باشگاه های اروپا را بگیری، باید و باید قهرمان لالیگا می شدی در حالی که سالهاست قانون عوض شده است.

فلورنتینو پرز درست در شبی که رئال مادرید پنج گل از بارسلونا در سوپرجام خورد، با بی تفاوتی به مودریچ گفت:”گاهی باید ببازی!” انگار نه انگار که رئال مادرید یک فاجعه را تجربه کرده است. آن بی خیالی به بقیه فصل نیز سرایت کرد و نتیجه اش را در بی غیرتی و بی خیالی بازیکنان در دو بازی با آرسنال و نیمه اول بازی امروز مقابل بارسلونا به وضوح می شد تصور کرد. بازیکنانی که گویی درک نمی کنند که امید ده ها میلیون کودک در سراسر جهان به ساق های آنها بسته شده و بی غیرتی آنهاست که باعث می شود تا نوجوانی نخواهد فردا مدرسه برود چون نمی خواهد تحقیر تیمش را هضم کند.

به نظر می رسد که پرز به یکی از ماموریت های شخصی خود یعنی نجات لاپورتا دست پیدا کرده است. شاید خود لاپورتا هم در ژانویه گذشته دورانش را در بارسا تمام شده می دید چون اگر قرارداد اولمو ثبت نمی شد، او فقط چند میلی متر تا سقوط فاصله داشت.

هیچ کس نمی تواند بگوید که فلورنتینو از باخت رئال در سوپرجام اسپانیا ناراحت شد. اگر بارسا در آن بازی می باخت، با توجه به پرونده اولمو (که اتفاقا با لابی گری خود پرز همراه بود!) نسخه لاپورتا برای همیشه پیچیده می شد و ویکتور فونت به عنوان دشمن سوپرلیگ و پرز، ریاست بارسا را به عهده می گرفت. حالا اما سوال این جاست که حس پرز به این که لاپورتا با دوگانه لالیگا – کوپا با چاشنی دو تحقیر رئال مادرید جاودانه تر شده، چیست؟ آیا ته دلش خوشحال است که رفیقش را حداقل 4 سال در بارسا خواهد دید؟  حالا که به ماموریت اولش رسیده، وقتش نرسیده که سراغ ماموریت بعدیش یعنی نجات رئال مادرید برود؟

لوکاس وازکز ملقب به “غده سرطانی رئال مادرید” یکی از فاجعه بارترین صحنه های تاریخ رئال مادرید را در ال کلاسیکو رقم زد. در حقیقت در موقعیتی که حتی بارسایی ها صاحب توپ هم نبودند، او با اشتباهی در حد کودکان دبستانی، زمینه ساز گل چهارم و غیرقابل برگشت بارسلونا شد. اما اگر در زمستان گذشته کسی پیش بینی نمی کرد که این اتفاق قرار است رخ بدهد؟ مگر لوکاس در هر دو ال کلاسیکوی قبلی، تیم را شوهر نداده بود؟ آنچلوتی، واکر را می خواست اما مگر پیدا کردن دفاع راست موقت یا ذخیره چقدر سخت بود که پرز از آن سر باز زد؟ مگر بازگرداندن کوه تعصب یعنی سرجیو راموس چقدر دشوار بود که پرز حاضر نشد کینه قدیمی خود را کنار بگذارد؟ بازیکنی که قطعا اجازه رسوایی هایی نظیر ال کلاسیکوهای این فصل یا دو بازی با آرسنال را نمی داد چون مفهوم تعصب به رئال مادرید را بهتر از هر کسی درک می کرد.

حالا می توان به جنبه مثبت فصل فاجعه بار رئال مادرید نگاه کرد: این که مدیران رئال مادرید بهتر از هر کسی فهمیده اند که نمی توان با خوش شانسی نتیجه گرفت. دیگر قرار نیست که ترکیب ناقص ببندند و ناگهان معجزه ای مثل دبل رودریگو مقابل سیتی یا گلهای خوسلو مقابل بایرن، آنها را نجات بدهد. در فوتبالی که تک تک باشگاه هایش به دنبال برنامه ریزی و چیدمان ترکیبشان هستند، استعدادها را سالها زیر نظر می گیرند، در هر ترکیب دو، سه بازیکن هم سطح و هم تراز دارند، با چه منطقی رئال مادرید سالهاست که دفاع چپ فیکس، دفاع راست ذخیره و مهاجم نوک ندارد؟ مدیران رئال با کدام خردی پس از جدایی کروس حتی به خرید جانشین برای او فکر هم نکردند؟ اصلا با چه منطقی رئال مادرید باید با خط دفاعی شامل فران گارسیا-آسنسیو-شوامنی- لوکاس وازکز به سرنوشت ساز ترین دیدار فصلش در لالیگا برسد؟

اگر رئال مادرید یک فصل فاجعه بار دیگر دیگر داشته باشد، این بار دیگر مدیران رئال نمی توانند کاسه کوزه ها را سر ژابی آلونسو بشکنند بلکه این خودشان هستند که باید بار و بندیل را ببندند و درست مثل سال 2006 از در پشتی باشگاه فرار کنند. قطعا اگر تابستان 2025 مثل تابستان های فاجعه بار هشت سال اخیر رئال باشد، این تو بمیری از آن تو بمیری ها نخواهد بود و فاتحه “گادفادر” برای همیشه خوانده خواهد شد.

حامد فلاح