یادنامه‌ای برای پرافتخارترین مربی تاریخ رئال مادرید؛ درخت هرچه پربارتر، سرش پایین‌تر!

مرجع خبری رئال مادرید: کارلو آنچلوتی با افتخار از رئال مادرید جدا شد. در مقابل دیدگان هشتاد هزار هوادار عاشق رئال مادرید و در عصری که نمی توانست اشک هایش را قایم کند.

بر خلاف مودریچ که با توجه به کودکی پررنج خود، فوتبال را در حدی نمی دید که به خاطرش اشک بریزد، کارلو به عنوان یک ایتالیایی تیپیکال، نمی توانست جلوی اشک هایش را بگیرد.

جدا از فصل جاری که البته کارلو برای یک بار دیگر قربانی خوش قلبی خود شد و خود را فدایی مدیریت رئال مادرید کرد (چون نمی خواست با آنها در بیافتد و البته بسیار عجیب است که در حالی که حتی راموس و واکر رایگان برای او خریده نشدند، مربی جدید به محض آمدنش دو خرید 110 میلیونی را کادو می گیرد!)، کارلو همیشه با نامی نیک در تاریخ رئال مادرید به یادگار می ماند.

«درخت هر چه پربارتر، سرش پایین تر» این ضرب المثل بهترین توصیف برای بهترین مربی نیم قرن اخیر رئال مادرید است. مردی بی ادعا که هرگز اهل آن نبود که پز بدهد که او بوده که فدریکو والورده را به پست بال راست برده تا چهاردهمین چمپیونزلیگ را ببرد، او بوده که بلینگام را به پست هافبک هجومی برده تا به ارزشمندترین بازیکن دنیا تبدیل شود، او بوده که با نبوع تاکتیکی خود، مثلث بی بی سی را تشکیل داده تا به بهترین مثلث هجومی تاریخ رئال مادرید تبدیل شود. کارلو اهل خودنمایی و خودستایی نبود و شاید به همین خاطر است که آن طور که لشکر رسانه ای گواردیولا، آرتتا ، کونته یا خیلی های دیگر موفقیت های تیم هایشان را به اسم آنها می نوشتند، موفقیت های رئال مادرید را به اسم او بنویسند.

با این وجود، آنچلوتی با خوش قلبی خود کاری کرد که مدیر سیاستمدار رئال مادرید حتی به صورت نمایشی هم که شده، در مراسم وداع او اشک بریزد تا سعی کند که خود را در برکناری او بی گناه جلوه بدهد. آن هم مدیری که دل بوسکه، هیرو، راموس، رونالدو و خیلی های دیگر را از تیم بیرون کرده بود و هرگز اشک نریخته بود اما این بار، او به خوبی می دانست که کارلو آن قدر محبوب و دوست داشتنی است که اشک سیاسی برای او هم برایش محبوبیت می آورد. کارلو کاری کرد که رئال مادرید سالهای اخیر را به عنوان “رئال مادرید آنچلوتی” بشناسیم در حالی که در تاریخ رئال همیشه این بازیکنان بودند که ستاره اصلی به شمار می رفتند نه مربی.

آنچلوتی بارها گفته بود که ارزویش بازنشستگی در رئال مادرید است و شکی نیست که اگر مدیریت رئال مادرید به خواست او در تابستان و زمستان قبلی توجه می کرد و دو، سه بازیکن قابل قبول به ترکیبش اضافه می کرد، کارلو به خوبی از پس بارسلونا بر می آمد و سرنوشت دیگری برایش رقم می خورد.

نمی دانیم که دلیل مقاومت مدیران رئال در برابر خرید کردن برای بهترین مربی نیم قرن اخیر باشگاه چه بود؛ آیا عمدا می خواستند بارسلونا امسال جامها را ببرد و لاپورتا چهار سال دیگر ماندگار شود تا آخرین امیدهایشان برای پروژه فضاحت بار سوپرلیگ از بین نرود؟ اما شکی نداریم که آنچلوتی که با همین ترکیب نصفه و نیمه فقط ده دقیقه تا قهرمانی کوپا کم آورد،  در صورت داشتن مدافعانی بهتر، در مونجوییک پیروز می شد و لالیگا را هم می برد تا دوگانه ای دیگر را در فصلی به دست بیاورد که از نظر خیلی ها به بن بست تاکتیکی خورده بود.

از همین حالا هوادار دوآتشه تیم ملی برزیل هستیم اما از فردا قرار نیست که این مرد آرام، خوش قلب و دوست داشتنی را روی نیمکت رئال مادرید ببینیم و به همین خاطر بد نیست که این یادنامه را با یاداوری روزهایی به پایان برسانیم که آنچلوتی باعث شد تا به رئالی بودنمان احساس غرور کنیم:

فصل 14-2013: دسیما، میگ میگ و تحقیر بایرن مونیخ
جو رختکن رئال مادرید پس از آخرین فصل مورینیو کاملا آشفته بود. دودستگی عجیبی بر رختکن حاکم شده بود و آنچلوتی به عنوان مربی صلح طلب به رئال مادرید آمده بود. دسته ای شامل حامیان مورینیو (ژابی آلونسو، آربلوا، دیگو لوپز و چند نفر دیگر) در مقابل دسته دیگر در رختکن ایستاده بودند. یکی از مهمترین تصمیم های آنچلوتی در آن فصل، سیستم چرخشی میان دروازه بان ها بود: کاسیاس در چمپیونزلیگ و کوپا بازی کرد و دیگو لوپز در لالیگا. رئال در هر دو تورنمنتی که کاسیاس درون دروازه اش بود، درخشید و دسیما را برد. بزرگ ترین بازیهای آن فصل، جدا از فینال دسیما، فینال کوپا مقابل بارسلونا ( با گل معروف میگ میگ توسط گرت بیل) و پیروزی چهار گله در آلیانس ارنا بودند. یادمان نمی رود که بایرنی های پرافاده و گواردیولا چطور در خانه خودشان تحقیر شدند. هر چند که این آخرین باری نبود که پپ توسط کارلو تحقیر می‌شد!

فصل 15-2014: 22 برد متوالی
نیم فصل اول باورنکردنی بود. 22 برد متوالی که بدون شک یکی از شیرین ترین دوره های هواداری رئال مادرید بود. در آن زمان لازم نبود که نگران نتیجه باشیم فقط می خواستیم بدانیم با چند گل برنده می شویم. مصدومیت های پرشمار اما در نیمه دوم فصل، کار تیم را ساخت هر چند که جدایی ژابی آلونسو (که بر خلاف میل آنچلوتی انجام شد) هم در ناکامی آن فصل نقش داشت. با این وجود، رئال تا آخرین هفته ها برای لالیگا و چمپیونزلیگ جنگید. بدنه آن تیمی که توسط کارلتو ساخته شده بود، توسط شاگرد و دستیار سابقش یعنی زین الدین زیدان به سه چمپیونزلیگ متوالی رسید.

فصل 22-2021: کامبک های جادویی مقابل الخلیفی، گواردیولا و چلسی
آنچلوتی درست مثل فصل اولش باز هم در فضایی ناامیدانه تیم را تحویل گرفت. در حالی که فصل قبلش تیم زیدان کاملا به تحلیل رفته بود، تیم با تابستانی بدون تغییر بزرگ (فقط کاماوینگا و آلابا جذب شدند) توانست همان ترکیب زیدان را به دومین دو گانه لالیگا – چمپیونزلیگ در شش دهه قبلش برساند. کامبک های جادویی مقابل پی اس جی، چلسی و منچسترسیتی به واسطه روحیه ای بود که کارلو در رختکن ایجاد کرده بود. بازیکنانی که همین حالا توسط برخی خریدهای ناکام نامیده می شوند (کاماوینگا، رودریگو، وینیسیوس) در آن زمان به سوپرمن هایی تبدیل شدند که شیرین ترین شب های تاریخ رئال مادرید را رقم زدند.

فصل 23-2022: بزرگترینی پیروزی 60 سال اخیر در ورزشگاه بارسلونا
مدیران رئال مادرید پس از شکست در خرید امباپه، شوامنی را با 100 میلیون یورو خریدند و کاسمیرو را فروختند آن هم در حالی که ضعف های تیم مشهود بود. برگزاری جام جهانی در میانه فصل، مشکلاتی همیشگی را ایجاد کرده بود. پینتوس، بدنساز محبوب پرز نتوانسته بود مشکلات بدنسازی را حل کند اما با این وجود در یکی از سخت ترین فصل های آنچلوتی هم رئال مادرید قهرمان کوپا شد. شیرین ترین بخش آن فصل، تحقیر بارسلونا در نیوکمپ با چهار گل بود که شیرین ترین پیروزی رئال در 60 سال قبلش بود. کارلو با کسب کوپا صندلی خود را به سختی حفظ کرد.

فصل 24-2023: معجزه های جدید مقابل بایرن مونیخ و منچسترسیتی!
از نظر چالشی بودن، بدون تردید این فصل را می توان چالشی ترین فصل آنچلوتی (البته در کنار فصل جاری) نامید. کارلتو با رفتن بنزما، بزرگ ترین ستاره تیمش را از دست داده بود و به جایش خوسلو خریده شده بود که کسی در زمان خرید،  امید چندانی به او نداشت. بعد از مصدومیت های میلیتائو و آلابا هم به شکل باورنکردنی هیچ جایگزینی برایشان جذب نشد. در واقع بعد از آن که به خواست او برای خرید هری کین جواب رد داده شد، خیلی ها از همان ابتدا از فصل قبل، قطع امید کرده بودند و از همان شروع فصل نام ژابی به عنوان جانشین کارلتو مطرح می شد! آنچلوتی با این وجود، فصل را با فقط دو شکست به اتمام رساند. حذف تاریخی منچسترسیتی در ضربات پنالتی و دبل خوسلو مقابل بایرن مونیخ هرگز از یادها نمی رود. شاید آن فصل شگفت انگیز بسیاری از رئالی ها را متوقع کرد و تصور می کردند که در فصل جاری هم آنچلوتی “موظف” است که با همه کمبودها نتیجه بگیرد اما قرار نیست که معجزه ها همیشه رخ بدهند!

خداحافظ خوش قلب ترین مربی تاریخ رئال مادرید! شاید 60 سال دیگر طول بکشد که رئال مادرید مربی دیگری به بزرگی تو را روی نیمکتش ببیند. مردی که سخت ترین چالش ها را طوری ممکن می کرد که برخی تصور می کردند که چنین کارهایی مثل آب خوردن است. خداحافظ آقای دهمین، چهاردهمین و پانزدهمین چمپیونزلیگ تاریخ رئال مادرید! خداحافظ درخت پربار اما سربلند!