رلانیو:«سانتیاگو برنابئو معتقد بود که فوتبال متعلق به مردم فقیر است»

مرجع خبری رئال مادرید : الفردو رلانیو مدیر مسئول اسبق اس اخیرا کتابی در مورد ده گل برتر تاریخ فوتبال نوشته که جالب این که به گل راموس در فینال دسیما اشاره ای نکرده است. یکی از گلهایی که او در موردش نوشته، گل دی استفانو در جام باشگاه های اروپای 1957 بوده است. مصاحبه او با آس بدین شرح است:

به سراغ چهارمین گل از فهرست او می‌رویم؛ گلی که «لا سائتا» (لقب آلفردو دی‌استفانو) در دومین دوره جام باشگاه‌های اروپا به ثمر رساند.

این گل باعث شد رئال مادرید مقابل راپید وین حذف نشود؛ اتفاقی که می‌توانست هم تاریخ پنج قهرمانی پیاپی رئال مادرید را تغییر دهد و هم مسیر جام باشگاه‌های اروپا را که در آن دوران ابتدایی به یک افسانه و الگو نیاز داشت، کاملاً دگرگون کند.

آیا رئال مادرید در وین تا این حد به دردسر افتاده بود؟

در بازی رفت، رئال مادرید ۴-۲ پیروز شده بود. اما در وین، در پایان نیمه اول با نتیجه ۳-۰ عقب افتاده بود؛ در حالی که مدافع میانی تیم به دلیل مصدومیت در بیمارستان بستری بود، ماساژور تیم ـ که آن زمان نزدیک‌ترین فرد به پزشک محسوب می‌شد ـ نیز همراه او رفته بود و خوانیتو آلونسو، دروازه‌بان تیم، با دستی شکسته بازی می‌کرد. واقعیت این بود که شرایط بسیار سختی داشتند.

چه اتفاقی افتاد؟

در بین دو نیمه، سانتیاگو برنابئو به رختکن رفت و به شدت بازیکنان را مورد انتقاد قرار داد. پس از آن، تیم با نظم بهتری وارد زمین شد؛ دی‌استفانو بازی خوبی از خود به نمایش گذاشت و تیم راپید که احساس می‌کرد صعودش قطعی است، کمی از شدت خود کاست تا اینکه ناگهان… همه‌چیز تغییر کرد.

دی‌استفانو ظاهر شد.

آنتونیو رویز این ماجرا را برایم تعریف کرد، چراکه هیچ تصویری از آن گل وجود ندارد. توپ شوتی بود که به تیر دروازه برخورد کرد. دی‌استفانو با سرعت به سمت توپ دوید و به مارسال گفت: «کنار برو!» سپس با چرخشی شبیه قیچی، توپ را وارد دروازه کرد… همین گل باعث شد بازی به تساوی کشیده شود، رئال مادرید صعود کند و در نهایت به پنجمین قهرمانی پیاپی خود در اروپا برسد.

درباره سانتیاگو برنابئو صحبت می‌کردید… چگونه او را به یاد می‌آورید؟

او را فردی خردمند می‌دانم؛ مردی با روان‌شناسی فوق‌العاده نسبت به اطرافیانش و هدفی مشخص: ساختن تیمی بزرگ برای رئال مادرید. برخلاف برخی ادعاها، او طرفدار رژیم فرانکو نبود بلکه یک سلطنت‌طلب بود.

آیا فرد تندمزاجی بود؟

بله، گاهی اوقات عصبانی می‌شد، اما هرگز کینه‌توز نبود. او خودش را فردی ساده و معمولی جلوه می‌داد، اما واقعیت این بود که آثار فلاسفه آلمانی را به زبان آلمانی می‌خواند ـ من شخصاً کتاب‌هایش را دیده‌ام. او به زبان فرانسوی و انگلیسی هم تسلط داشت… او معتقد بود فوتبال، اپرای مردم فقیر است و باید برای آن‌هایی که از طبقات پایین جامعه به استادیوم می‌آیند، تلاش کرد.