مصاحبه مفصل رودریگو:«در سمت چپ بهتر بازی می‌کنم/ اتفاقات بازی مقابل اتلتیکو دیگر تکرار نخواهد شد»

مرجع خبری رئال مادرید : توماس رونکرو سردبیر آس مصاحبه مفصلی با رودریگو گوئس داشت.

دیدار با شما واقعاً لذت‌بخش است، هرچند اکنون نوبت بازی با تیم ملی برزیل رسیده است. پس از چند ماه غیبت دوباره به کشورت برگشتی، اما این بار با انگیزه‌ای تازه، چرا که جام جهانی در پیش است و از سوی دیگر، آنچلوتی دوباره سرمربی ات شده است. 

ـ بودن دوباره در کنار تو توماس، برایم خوشایند است. بزرگ‌ترین چالش تیم ملی ما در این فصل، جام جهانی است. به دلیل غیبت در چند اردو فرصت زیادی برای صحبت نداشتیم، اما اکنون دوباره در کنار هم هستیم و کار کردن با او برایم لذت‌بخش است.

اما می‌دانم که در ماه‌های پایانی حضور او در رئال مادرید، شما بازیکنان برزیلی در والدبباس با او گفت‌وگو می‌کردید. می‌دانستم که کارلو در ابتدا قصد داشت پس از ترک مادرید از مربیگری کنار برود، اما همان‌طور که در جمع خصوصی گفته بود: «برزیل، مادریدِ تیم‌های ملی است». آیا این اشتیاق را به شما منتقل می‌کرد؟

ـ بله، با او صحبت می‌کردیم، اما همیشه بر احترام به رئال مادرید در زمان حضورش روی نیمکت تأکید داشت و نمی‌خواست کاری کند که باشگاه را آزرده‌خاطر سازد. زمانی که فدراسیون فوتبال برزیل، رئال مادرید و خودش به توافق رسیدند، آن‌وقت شادی و شوقش را با ما در میان گذاشت. او انگیزه زیادی دارد و ما نیز با او همین احساس را داریم.

کارلو در مقام مربی همه افتخارات ممکن را در اروپا کسب کرده است و برزیل نیز در یک دهه گذشته با ناکامی‌ها و سرخوردگی‌های فراوانی روبه‌رو بوده است. بسیاری از مربیان در احیای «سلسائو» ناکام مانده‌اند. آیا فکر می‌کنید کارلتو قدرت و انرژی لازم را دارد تا برزیل دوباره به قدرت اول جهان بدل شود و برای همه جام‌ها بجنگد؟

ـ بدون تردید او توانایی این کار را دارد. هدف اصلی بازگرداندن هواداران به کنار تیم است. همیشه به ما گفته است که در تیم‌های مختلف با بازیکنان برزیلی بسیاری کار کرده و عاشق همکاری با چنین بازیکنانی است. او می‌خواهد دوباره لبخند را به لب هواداران برزیلی بازگرداند تا از تماشای بازی‌های ما لذت ببرند. مطمئن هستم همه‌چیز به خوبی پیش خواهد رفت.

در برزیل پیراهن شماره ۱۰ به نام‌هایی چون پله و نیمار تعلق دارد. آیا پوشیدن آن برای تو بار سنگینی نیست؟

ـ این یک فشار بزرگ است، چرا که اسطوره‌های بزرگی این پیراهن را بر تن کرده‌اند. اما من تازه در آغاز راه هستم. همیشه تأکید می‌کنم که این پیراهن همچنان متعلق به نیمار است و من به دلیل مصدومیت‌های او آن را به تن کرده‌ام. در هر صورت، چه با شماره ۱۰ و چه با هر شماره دیگری که باشد، همیشه آماده‌ام بهترین عملکرد را برای برزیل به نمایش بگذارم.

واقع‌بینانه بفرمایید: آیا برزیل می‌تواند در جام جهانی آمریکا به قهرمانی برسد، همان‌طور که در سال ۱۹۹۴ در همان کشور موفق شد، یا باید مرحله به مرحله پیش رفت و صبر کرد؟

ـ وقتی صحبت از برزیل می‌شود، همیشه می‌توان رؤیاپردازی کرد. ما احترام رقبایمان را به دست آورده‌ایم. پنج بار قهرمان جهان شده‌ایم، هرچند در سال‌های اخیر عملکردمان مطلوب نبوده است. اما همیشه می‌توان امیدوار بود، چرا که بازیکنان بسیار خوبی داریم که در بهترین تیم‌های جهان بازی می‌کنند. چیزی کم داریم، اما نه آن‌قدر زیاد. اگر همه در یک مسیر قرار بگیریم، در زمین به موفقیت می‌رسیم. با حضور سرمربی مطمئنم شرایط بهتر خواهد شد و امیدوارم تا جام جهانی به اوج آمادگی برسیم و بتوانیم برای قهرمانی رقابت کنیم.

اکنون بپردازیم به موضوع رئال مادرید. به تیمت. می‌دانم که در خانه ات در مادرید یک پیراهن کودکانه از رئال مادرید داری. وقتی تنها شش سال داشتی آن را می‌پوشیدی. آن خاطره چگونه بود؟

ـ پدرم پس از سفری ورزشی به آلمان، آن پیراهن را برایم آورد. از همان زمان با تیم و باشگاه و افتخاراتش احساس نزدیکی کردم. افزون بر این، بسیاری از بازیکنان برزیلی در ترکیب رئال مادرید حضور داشتند و من شروع به دنبال کردن تیم کردم. به‌ویژه هنگامی که کریستیانو رونالدو به باشگاه آمد. من همه بازی‌های رئال را تماشا می‌کردم فقط برای دیدن او. در برزیل طرفدار سانتوس هستم، اما از کودکی همیشه رئال مادرید را دوست داشتم. رؤیای من این بود که روزی به اروپا بیایم و برای این تیم بازی کنم.

اما به من گفته‌اند که تقریباً به بارسلونا پیوسته بودی. این موضوع را برایم توضیح بده…

ـ پیش از آنکه با رئال مادرید قرارداد ببندم، همه‌چیز برای پیوستن به بارسلونا تمام شده بود و توافق صورت گرفته بود. درست است. اما پدرم به من گفت که مادرید با ما تماس گرفته و من باید انتخاب کنم. برایم خیلی ساده بود. می‌دانستم چه می‌خواهم و رؤیایم چیست. هیچ تردیدی نکردم. و حالا اینجا هستم.

ـ اگر پدرت به توخبر نمی‌داد، الان بازیکن بارسلونا بودی ! این باورکردنی نیست…

(با خنده) من در سانتوس بودم و تازه شروع کرده بودم خوب بازی کنم. بارسا به سراغم آمد و همیشه گفته‌ام که باشگاه بزرگی است و برایش احترام زیادی قائلم. اما مادرید رؤیای من بود و تصمیم‌گیری برایم آسان بود. نمی‌توانستم بیش از این منتظر مادرید بمانم و وقتی لحظه رسید، همان‌طور که باید، انجامش دادیم.

کارشناسان فوتبال می‌گویند یکی از رازهای فوتبال مدرن این است که تقریباً هیچ‌کس دیگر هنر دریبل‌زنی را در اختیار ندارد. فیزیک بالا، نظم تاکتیکی زیاد و دریبل و تک‌به‌تک اندک. تو در کوچک‌ترین فضاها دریبل می زنی . آیا این موضوع ریشه در این دارد که در کودکی ابتدا فوتسال بازی می‌کردید و نه فوتبال یازده‌نفره؟

ـ بله، در بازی‌ام کاملاً مشخص است که از فوتسال آمده‌ام. عاشق بازی روی پارکت بودم. در بسیاری از مسابقات، رئال مادرید برابر تیم‌هایی قرار می‌گیرد که دفاعی بسته دارند و وقتی آن‌قدر فشرده بازی می‌کنند، بهترین راه‌حل یک دریبل یا پاس در فضاهای کوتاه است. این همان چیزی است که در فوتسال یاد می‌گیرید. ویژگی‌های من با این نوع فوتبال هماهنگی دارد، فوتبالی در برابر حریفانی که نزدیک دروازه‌شان بسیار بسته بازی می‌کنند و من فکر می‌کنم می‌توانم به تیمم کمک کنم. همه مربیانی که با آن‌ها کار کرده‌ام، همین را از من خواسته‌اند: استفاده از این توانایی‌ها مقابل تیم‌هایی که عقب می‌نشینند. امروز تنها راه مقابله همین است. بازی صرفاً در ضدحمله دشوار است. من دوست دارم با همین خصوصیاتم به تیم کمک کنم.

رئال مادرید تو را در سال ۲۰۱۸ جذب کرد و یک سال دیگر در سانتوس ماندی تا اینکه در ۱۸سالگی به مادرید آمدی؛ سال ۲۰۱۹. اما ابتدا با کاستیا (تیم دوم باشگاه) آغاز کردید آیا از شروع در تیم دوم ناراحت شدی؟

ـ برعکس. یادم می‌آید نخستین بازی‌ام را با کاستیا در والدبباس انجام دادم، یک گل خوب زدم و به خاطر شادی بعد از گل اخراج شدم! دیوانه‌کننده بود (با لبخند). می‌دانستم در آن مقطع حضور در تیم اصلی کار ساده‌ای نیست و برایم منطقی بود که از کاستیا شروع کنم تا آمادگی بدنی‌ام کامل شود. این یک راه‌حل مناسب بود و کمک بزرگی به من کرد تا باشگاه را از پایه‌هایش بشناسم.

سپس نوبت به اولین بازی با رئال رسید و در همان نخستین دیدار لیگ، رؤیایی دیگر محقق شد. مقابل اوساسونا بود و در تنها ۹۱ ثانیه پس از ورود به میدان گل زدی.. فشار برنابئو روی شما تأثیری نداشت و همان‌جا رابطه عاشقانه هواداران با تو آغاز شد.

ـ بله، آن لحظه خیلی خاص بود. هنوز هم مثل روز اول در خاطرم هست. فراموش نمی‌کنم وقتی زیدان صدایم زد تا بگوید قرار است نخستین بازی‌ام در برنابئو را انجام دهم. اصلاً تصورش را نمی‌کردم که آن‌قدر زود رخ دهد. همیشه در رؤیاهایم بود، اما وقتی لحظه‌اش فرا می‌رسد، واقعاً دچار هیجان و اضطراب می‌شوی. یادم هست که پاس را کاسمیرو داد، توپ را خوب کنترل کردم، یک دریبل زدم و توپ را گل کردم. پایان‌بندی خوبی بود. یک شروع بی‌نقص.

بیاییم به سراغ نخستین بازی شما در لیگ قهرمانان. مقابل گالاتاسرای در برنابئو بود و شما هت‌تریک کردید، آن هم هت‌تریک کامل: با پای راست، پای چپ و ضربه سر… تنها رائول جوان‌تر از شما بود که چنین رکوردی ثبت کرده بود. همان‌جا بود که عشق شما به لیگ قهرمانان شکل گرفت، رقابتی که رابطه ویژه‌ای با آن پیدا کردید…

ـ درست است. از همان زمان فهمیدم رابطه‌ای خاص با این تورنمنت خواهم داشت. همیشه این رقابت را دوست داشتم. ثبت هت‌تریک کامل برابر هواداران‌مان فوق‌العاده بود. شروعی بی‌نظیر.

برایم از زیدان بگو. چگونه است داشتن اسطوره‌ای چنین بزرگ به‌عنوان سرمربی؟ زیزو یکی از بزرگ‌ترین‌ها بود، هرچند در اوج او بسیار جوان بودی.

ـ او فردی عادی بود، اما برای من شگفت‌انگیز. به او نگاه می‌کردم و با خودم می‌گفتم: «زیدان دارد با من حرف می‌زند…». در ۱۸سالگی همه‌چیز برایم تازه بود و هر چیز کوچکی تأثیر بزرگی روی من می‌گذاشت. مدتی طول کشید تا عادت کنم و بپذیرم که او فقط مربی من است، همین. او زیاد با من صحبت می‌کرد، کمکم می‌کرد و از بودن در کنارش واقعاً لذت بردم.

و بعد نوبت به یک نام بزرگ دیگر رسید؛ به‌ویژه روی نیمکت‌ها، کارلو آنچلوتی. با او رشد کردی و آن شب‌های جادویی برنابئو رقم خورد که در نهایت به کسب چهاردهمین جام قهرمانی اروپا انجامید؛ جامی که به‌سختی تکرارشدنی است. برایم بگو آن شب‌های خاص را چگونه تجربه کردی. اتفاقاتی افتاد که شبیه ماوراءالطبیعه بود و تو هم نقش پررنگی داشتی…

ـ (با هیجان) به‌خوبی یادم هست در مرحله گروهی در برنابئو مقابل تیم بسیار کوچکی از مولداوی، شریف، شکست خوردیم. این اتفاق بی‌اعتمادی را وارد رختکن کرد و در کار ما شک و تردید ایجاد شد. اما پس از آن شروع شد همان دیوانگی‌ای که نامش لیگ قهرمانان است. نقطه عطف، رویارویی با پاری‌سن‌ژرمن بود. در دیدار رفت در پاریس بسیار بد بازی کردیم و ۱-۰ باختیم؛ گلی هم بود که کیلین امباپه در دقایق پایانی زد. ضربه بسیار سختی بود. همان نتیجه ۱-۰ در ذهن ما مثل حکم حذف قطعی بود. سفر بازگشت بسیار پرتنش بود. اما طی هفته، اعتمادبه‌نفس دوباره ساخته شد و فضای تمرینات بهتر شد. همه به برنابئو تکیه کردیم و ایمان آوردیم. هرچند باز هم کیلین نخستین گل را در بازی برگشت زد، اما نیمه دوم با هت‌تریک کریم بنزما همه‌چیز به جنون کشیده شد.

در مرحله یک‌چهارم نهایی مقابل چلسی جلوی یک فاجعه را گرفتی.

ـ چلسی ۳-۰ جلو افتاده بود و از ما بسیار بهتر بازی می‌کرد. من واقعاً شانسی برای حذف کردنشان نمی‌دیدم. کارلتو در نیمه دوم صدایم زد و گفت برای معجزه وارد زمین شو. تا اینکه لوکا مودریچ آن پاس ویژه خودش را داد… نمی‌دانم چطور مرا پیدا کرد، اما ضربه فوق‌العاده‌ای زدم و گلی دیدنی شد. شبی دیگر خاص و فراموش‌نشدنی.

و سپس رسیدیم به آسمان، برابر منچسترسیتی پپ گواردیولا…

ـ آن سخت‌ترین بود. بهترین روز زندگی من. و همین‌طور بهترین روز برای بسیاری از هواداران رئال مادرید که هنوز هم برایم پیام می‌فرستند و بابت آن دو گل در دو دقیقه تشکر می‌کنند. دیوانگی محض بود.

زدیک دقیقه ۹۰ گل زدی و هنوز به یک گل دیگر نیاز بود. گویا بلندگوی ورزشگاه نقش داشت…

ـ بله. وقتی نتیجه ۱-۱ بود، مسئول بلندگو اعلام کرد شش دقیقه وقت اضافه داریم. این خبر مثل یک گل برای ما بود. برنابئو منفجر شد و آن را مثل گل جشن گرفت. این اتفاق حریف را ترساند. با خودم گفتم: «می‌توانم یکی دیگر بزنم.» و زدم، با ضربه سر. و جالب است بدانید پیش از وقت اضافه حتی می‌توانستم گل دیگری بزنم، اما ادرسون آن را گرفت. اگر آن گل هم می‌شد، شاید بهترین هت‌تریک تاریخ رقم می‌خورد. روز قبلش به پدرم گفته بودم که سه گل می‌زنم، واقعاً در ذهنم بود. می‌توانست به جنون مطلق تبدیل شود.

در گل ۲-۱ ضربه سری تمیز زدی، هرچند توپ را مارکو آسنسیو هم اندکی با سر تغییر مسیر داد. چطور این تو را به هم نریخت؟

ـ آن‌قدر روی توپ متمرکز بودم که آن لمس کوچک آسنسیو هیچ تأثیری بر من نداشت، هرچند فکر می‌کنم همان ضربه ریز باعث شد مدافع سیتی نتواند توپ را دفع کند. فقط به گل‌زدن و کشاندن بازی به وقت اضافه فکر می‌کردم. از این نوع حرکات را خیلی در تمرینات مرور می‌کنم و گل‌های زیادی با ضربه سر می‌زنم.

سپس در پاریس جام چهاردهم آمد، و بعد پانزدهمین قهرمانی با پنالتی‌های معجزه‌آسای بازی برابر سیتی در اتحاد و دو گل شگفت‌انگیز خوسلو مقابل بایرن، پیش از فینال ومبلی. برایم توضیح بده برنابئو در این شب‌های جادویی لیگ قهرمانان چه دارد که دیگر استادیوم‌ها ندارند. ما می‌گوییم دیوانه‌خانه‌ای به راه می‌افتد که هیچ‌چیز نمی‌تواند متوقفش کند.

ـ هنوز هم خودم از خودم می‌پرسم و پاسخی ندارم. واقعاً توضیح‌دادنش غیرممکن است. فقط بازیکنان و هوادارانی که آنجا هستند می‌توانند حسش کنند. هیچ واژه‌ای برای توصیف آنچه در برنابئو می‌گذرد وجود ندارد. ما همیشه می‌گوییم «تا آخرین لحظه ادامه می‌دهیم، تا وقتی داور سوت بزند. هیچ‌چیز غیرممکن نیست.» همیشه باور داریم می‌توانیم بازگردیم. این کلید ماست. و بعد اتفاقاتی جادویی رخ می‌دهد که تنها در برنابئو دیده می‌شود.

شما فقط در اروپا قهرمان نشدید. در فینال جام حذفی در لاکارتوخا در سال ۲۰۲۳ نیز قهرمان شدید و با دبل برابر اوساسونا نقش قهرمان را داشتی. پس از چند سال، این یک اثبات بزرگ برای جایگاه و اعتبار تو در تیم بود.

ـ آن شب احساس کردم واقعاً مهم هستم. وقتی می‌بینی دو گل تو برای تیم یک جام می‌آورد، حسی وصف‌ناپذیر پیدا می‌کنی.

و بعد رسیدیم به فصل گذشته. پس از یک سال جادویی با پنج جام، سال ۲۰۲۵ تبدیل شد به فصلی برای فراموشی. مصدومیت‌ها، حذف مقابل آرسنال، شکست‌های سنگین برابر بارسا… کارنامه ضعیفی بود. تو تا ماه مارس خوب پیش رفتی و حتی یک گل دیدنی هم به اتلتیکو در برنابئو در لیگ قهرمانان زدی. اما از آنجا به بعد افت شدیدی داشتی تا حدی که دیگر شبیه خودت به نظر نمی‌رسیدی. گاهی فراموش می‌کنیم که پشت یک فوتبالیست، یک انسان هم وجود دارد. تو اصلاً خوب به نظر نمی‌رسیدی. یادم هست نیمه اول فینال کوپا دل‌ری برابر بارسا در سویل؛ مدام از خودم می‌پرسیدم: «چه بلایی سر رودری آمده؟ او خودش نیست.» آن دوران سخت که خوشبختانه سپری شد، چه اتفاقی افتاده بود؟

ـ واقعیت این است که آن زمان لحظات بسیار دشواری از نظر شخصی پشت سر گذاشتم. مدت زیادی با کسی حرف نمی‌زدم. هیچ‌کس نمی‌دانست درون من چه می‌گذرد. شرایط بسیار سختی بود. نه از نظر بدنی و نه از نظر ذهنی در وضعیت خوبی نبودم. این مسئله برایم بسیار سنگین بود. اول خدا، بعد خانواده‌ام و همچنین کارلتو آنچلوتی به من کمک کردند تا از آن شرایط بیرون بیایم. کارلتو خیلی به من کمک کرد. او هر روز می‌دید که حالم خوب نیست، آماده بازی نیستم و نمی‌توانم به تیم کمک کنم. اما وقتی هر سه روز یک بازی داری، فرصتی برای توقف و حل مشکل وجود ندارد. او دید که من فقط یک بازیکن نیستم، یک انسانم که واقعاً مشکل دارم. شرایط سخت مرا درک کرد و به من گفت: «آرام باش، الان آماده بازی نیستی.» من از او تشکر می‌کردم و اصرار داشتم که بازی کنم، اما او می‌دانست اول باید انسان را برگرداند، بعد فوتبالیست را. مهم این بود که از نظر ذهنی دوباره خوب شوم. آن دوره واقعاً سخت‌ترین مقطع زندگی‌ام بود، اما الان همه چیز را پشت سر گذاشته‌ام و خوبم. همیشه هر وقت می‌توانم از کارلتو، پسرش داویده و کل کادر فنی تشکر می‌کنم. خانواده‌ام هم کنارم بودند. الان فقط خوشحالم، پرانرژی و باانگیزه‌ام برای این‌که یک فصل عالی داشته باشم.

آن دبل معجزه‌آسا مقابل سیتی، شادترین روز زندگی‌ام بود.

ـ درست است. آن ماجرا کمک کرد بالغ‌تر شوم. در زندگی، حتی با وجود جوانی‌ام، مهم است که بپذیری گاهی باید سختی بکشی تا ارزش روزهای خوب را بدانی. حالا می‌توانی در لبخندم ببینی که آزاد شده‌ام، آماده‌ام دوباره از فوتبال نهایت لذت را ببرم.

برویم سراغ تابستان گذشته. خیلی‌ها مطمئن بودند که قرار است از تیم جدا شوی. هواداران می‌پرسیدند به کدام تیم می‌روی. اما تو هرگز درِ خروج را باز نکردی. می‌خواستی بمانی. و ماندی. قراردادت هم تا ۲۰۲۸ ادامه دارد…

ـ هر تابستان همین حرف‌ها درباره من تکرار می‌شود. این‌که قرار است بروم، این‌که پیشنهاد دارم از فلان یا بهمان تیم. اگر به اخبار نگاه می‌کردم، هر هفته در یک تیم جدید بودم. معلوم است که همیشه پیشنهاد هست، نمی‌توانم دروغ بگویم. اما همیشه خیلی روشن به باشگاه گفته‌ام که می‌خواهم اینجا بیشتر از قبل موفق شوم. همین که در این سن دو بار قهرمان لیگ قهرمانان شده‌ام زیاد است، ولی حالا می‌خواهم با این پیراهن جام‌های اروپایی بیشتری ببرم. همیشه گفته‌ام: «تا وقتی رئال مرا بخواهد، اینجا می‌مانم.» اگر روزی باشگاه بگوید: «رودری، برو دنبال تیم جدید»، می‌گویم «باشد». اما چنین چیزی پیش نیامده. باشگاه همیشه به من گفته روی من حساب می‌کند. وقتی درگیر مشکل بودم، کنارم بودند. مردم گمانه‌زنی می‌کردند چون من سکوت کرده بودم. اما خودم می‌دانستم که فصل را با رئال ادامه می‌دهم و تمرکزم روی ارائه بهترین نسخه‌ام است. برایم آزاردهنده نبود. آرام بودم. و اینجا هستم… مثل همیشه. حالا هم این هفتمین فصل من است.

الان ۲۴ سال داری. می‌دانی چه کسی در همین سن به رئال مادرید آمد و بعد یک دوران تکرارنشدنی ساخت؟ کریستیانو رونالدو.

ـ بله، این سن عالی است برای ادامه رشد. گاهی چیزهایی را عادی جلوه می‌دهیم که واقعاً عادی نیستند. من با رئال در این سن کم ۱۳ جام برده‌ام. همه جام‌های ممکن را فتح کرده‌ام. در رئال فشار همیشه بالاست و باید همیشه برنده شوی. این را دوست دارم، چون باعث می‌شود همیشه رشد کنی و هیچ‌وقت متوقف نشوی. در نتیجه فقط به بهترشدن فکر می‌کنی. آنچه در این سال‌ها به دست آوردیم عادی نیست. اینجا رئال مادرید است. باید دوباره قهرمان شوی.

حالا لبخند بر لب داری، هرچند تا امروز فقط دو بار فیکس بازی کردی. اما از دقایقی که ژابی آلونسو به تو داده نهایت استفاده را کرده‌ای. همه دیدند در آلماتی بیست دقیقه عالی داشتی. اما فقط در پست اصلی‌ات، یعنی سمت چپ، بازی می‌کنی. چطور مربی را قانع کردی که تو را در جایگاهی بگذارد که بهتر می‌توانی توانایی‌هایت را نشان بدهی؟

ـ وقتی مربی آمد، مرا صدا زد تا حرف بزنیم. به من گفت: «می‌دانم دوست داری در سمت چپ بازی کنی، اما به تو در پست‌های دیگر هم نیاز دارم.» من جواب دادم: «باشدمربی، من برای کمک به تیم آماده‌ام.» همه می‌دانند که ترجیح می‌دهم چپ بازی کنم و در آنجا خیلی بهترم، اما همیشه آماده‌ام برای تیم در سمت راست یا حتی نوک بازی کنم. این را همان موقع هم به او گفتم. واقعیت این است که تا حالا فقط در سمت چپ از من استفاده کرده و از کیفیت دقایقی که بازی کرده‌ام راضی‌ام. عملکردم خوب بوده، گرچه طبیعی است که بیشتر بازی کردن را می‌خواهم. در روندی هستم که مدام بهتر می‌شوم و احساس خوبی دارم. هر روز آماده‌ترم و دارم پیشرفت می‌کنم.

خوشبختانه الان با انرژی و بدون هیچ ناراحتی وارد زمین می‌شوم.

باید به تصمیمات مربی احترام گذاشت. اگر فیکس باشی باید صد درصد توانت را بگذاری، اما اگر به‌عنوان بازیکن تعویضی وارد شوی هم باید همان‌قدر تلاش کنی. من این‌طور فکر می‌کنم. اگر ۲۰ دقیقه فرصت بازی پیدا کنم، در همان زمان بیشترین توانم را به نمایش می‌گذارم. این هم برای تصویری که از من ساخته می‌شود خوب است و هم برای تیم. سعی می‌کنم هر دقیقه‌ای که با این پیراهن بازی می‌کنم را غنیمت بشمارم.

الان تمرکزم روی دو بازی این هفته با برزیل برابر کره‌جنوبی و ژاپن است. اما نمی‌شود فراموش کرد که بلافاصله بعد از بازگشت از وقفه بازی‌های ملی، ال‌کلاسیکو در برنابئو را داریم. فصل گذشته چهار بار از بارسا شکست خوردیم. آیا در این بازی فرصتی برای انتقام وجود دارد؟ هواداران نگران‌اند چون تیم در دیدارهای بزرگ مدت‌هاست که عملکرد درخشانی ندارد.

ـ فصل گذشته بهتر است فراموش شود. می‌دانیم که در سطحی که باید ظاهر نشدیم، مخصوصاً در ال‌کلاسیکوها. راحت نبودیم برابرشان. حقیقت این است که سال قبل برعکس بود و ما هر چهار ال‌کلاسیکو را بردیم، اما باید پذیرفت که حالا بارسا شرایط بهتری دارد و تیم‌شان قوی‌تر شده و اعتماد به نفس بیشتری دارند. با این حال ما هم تیم بزرگی داریم. بازی سختی خواهد بود، اما در برنابئو و مقابل هواداران خودمان بازی می‌کنیم. باید نشان بدهیم که چه تیمی هستیم، همه چیز را درست برنامه‌ریزی کنیم و به هر شکل ممکن ببریم. اینجا خانه ماست.

تصورش را بکن که ۲۶ام برابر بارسا با گل تو پیروز شوید.

ـ وقتی بازیکن رئال مادرید می‌شوی همیشه به دو چیز فکر می‌کنی: بردن لیگ قهرمانان و زدن گل تعیین‌کننده به بارسا. امیدوارم این اتفاق بیفتد.

همه قبول داریم که اتفاقی مثل شکست در دربی متروپولیتانو دیگر نباید تکرار شود.

ـ همه ما موافقیم. نه باید تکرار شود و نه تکرار خواهد شد، مطمئن باش. آن روز برای ما وحشتناک بود، اما دیگر تکرار نمی‌شود. ۵-۲ باختیم، من که احمق نیستم، نمی‌توانم انکار کنم.

الان در تیم‌تان یک بمب اتمی با کفش فوتبال دارید؛ امباپه. او همان کیلیان ویرانگری است که با فرانسه قهرمان جهان شد. دارد یادآور کریستیانو می‌شود. آیا واقعاً به همان اندازه خوب است؟

ـ بله، واقعاً ما خیلی خوب با هم هماهنگ می‌شویم و او فوق‌العاده است. بازی کنار او را دوست دارم. سرعت باورنکردنی دارد. هر روز سریع‌تر می‌شود و در تمام‌کنندگی هم بهتر عمل می‌کند. او یک پدیده فوتبال است. بودنش در تیم ما یک موهبت است.

او علاوه بر لیگ قهرمانان (که تو دو بار آن را برده‌ای و می‌توانی برایش توضیح بدهی چطور برده می‌شود)، رویای توپ طلا هم دارد. آیا می‌تواند در سال ۲۰۲۶ آن را ببرد؟

ـ بله، اگر همین‌طور ادامه بدهد و این همه گل بزند، حتماً می‌تواند. جام‌هایی که می‌بری باید نقش مهمی در این انتخاب داشته باشد. باید این معیار روشن باشد، اما گاهی استفاده می‌کنند و گاهی نه.

سال گذشته حق وینی بود، امسال هم به نظر می‌رسید که می‌خواستند آن را از دمبله بگیرند. معلوم نیست واقعاً چه معیاری بیشترین وزن را دارد.

ـ خب، سخت است در مورد این جایزه حرف زد و من هم خیلی علاقه‌ای به این بحث ندارم. اگر قرار باشد به بهترین فصل تعلق بگیرد، امسال حقش درست ادا شد. من هم به دمبله رأی می‌دادم.

از پدرت صحبت کنیم، نه اریک که پدر بزرگی است. منظورم لوکا مودریچ است؛ کسی که به او می‌گفتی پدر به خاطر احترامی که برایش قائل بودی و صمیمیتی که بین‌تان وجود داشت، چه در زمین و چه بیرون آن. او حالا ۴۰ ساله است و همچنان در میلان می‌درخشد.

ـ دیوانه‌کننده است ذهنیتی که لوکا دارد. سال‌هایی که با او بودم برایم فوق‌العاده بود، برای یادگیری از او و لذت بردن از بازی‌اش. همیشه تماشای بازی‌اش را دوست داشتم، اما وقتی از نزدیک کنارش بودم و رختکن را با او شریک شدم، بیشتر تحت تأثیر قرار گرفتم. واقعاً بی‌نظیر است. همه چیز را درست انجام می‌دهد. ۴۰ ساله است و هنوز در بالاترین سطح بازی می‌کند. واقعاً باورکردنی نیست.

برویم سراغ پایان. تو الان ۲۴ سال داری و مطمئناً رؤیاها و اهداف تازه‌ای در ذهنت داری. از سال ۲۰۲۶ چه می‌خواهی؟

ـ می‌خواهم همه چیز را دوباره با رئال مادرید ببرم. دوباره قهرمانی در لیگ قهرمانان فوق‌العاده خواهد بود. و البته رویای من این است که با برزیل قهرمان جهان شوم.