مرجع خبری رئال مادرید : تاکوهیرو ناکای بازیکن ژاپنی اسبق رئال مادرید که حالا به لگانس رفته، مصاحبه مفصلی با آس داشت که بخش هایی از آن از نظرتان می گذرد.
– در سطح بین‌المللی چه کسی الگوی شما بود؟ حتماً در اتاقتان پوسترهایی از بازیکنان معروف داشتید…
ـ تونی کروس! تونی بت من است. او و مودریچ الگوهای من هستند.
– از چه زمانی فهمیدید که فوتبال مسیر شماست؟ آیا از همان ابتدا بازیکن برجسته‌ای بودید، کسی که نمی‌شد توپ را از او گرفت؟
ـ فکر می‌کنم بله. وقتی بچه بودم موهایم را دم‌اسبی می‌بستم و در تیمی بازی می‌کردم که پاس دادن ممنوع بود! باید خودت با توپ حرکت می‌کردی، حتی دروازه‌بان هم همین‌طور. تا هشت‌سالگی این‌گونه بود. در تورنمنت‌ها از همه بازیکنان رد می‌شدم و در ده‌سالگی بود که فرصت رئال مادرید برایم پیش آمد.
– چطور این اتفاق افتاد؟
ـ پدرم دوستی داشت که کلینیک‌های تمرینی برگزار می‌کرد. در یکی از این دوره‌ها، متعلق به رئال مادرید، که بیشتر شرکت‌کنندگان ژاپنی بودند، از من دعوت شد. بیش از صد بازیکن حضور داشتند و من به‌عنوان بهترین بازیکن (MVP) انتخاب شدم. بعد از آن مرا برای تمرین به مادرید بردند، فرصت حضور در تیم را دادند و همان‌جا انتخابم کردند.
– و ناگهان، والدبباس!
ـ واقعاً دیوانه‌کننده بود! در ژاپن روی زمین خاکی بازی می‌کردیم، توپ‌ها را خودمان می‌آوردیم، رختکن نداشتیم و روی توپ‌ها می‌نشستیم تا کفش‌هایمان را عوض کنیم. رفتن از آن شرایط به امکانات والدبباس مثل رفتن به دیزنی‌لند بود!
– در آن تیم با آسنسیو و کارِراس هم‌دوره بودید، درست است؟
ـ بله. رائول هیچ تغییری نکرده، فوق‌العاده متواضع و از نظر بدنی بسیار قوی بود. مدافعی در سطح بالا. با کارِراس هم رابطه خوبی دارم، تقریباً در یک زمان به تیم آمدیم. پسر بسیار محترم، پرتلاش و باکیفیتی است. حتی در بعضی مسابقات در پست هافبک دفاعی بازی می‌کرد.
– شنیده‌ام در آن دوران مقابل بلینگام هم بازی کرده‌اید. درست است؟
ـ بله، در پاریس، در رده زیر ۱۵ سال. بلینگهام در پست شماره ۸ بازی می‌کرد، موسیالا هم بود و ما ۴–۱ باختیم. اما بعد از بازی با هم صحبت کردیم و همان روز در استوری‌اش عکسی که کنار هم گرفته بودیم را منتشر کرد. حالا سال‌ها بعد می‌بینی که او در لیگ قهرمانان می‌درخشد. دیگر رابطه نزدیکی نداریم، ولی هنوز تولد همدیگر را تبریک می‌گوییم.
– در صفحه اینستاگرام شما عکس‌هایی با مودریچ، کروس، بنزما و وینیسیوس دیده می‌شود. اولین روز حضورتان در کنار آن‌ها را به یاد دارید؟
ـ البته! آن سال، دوران کرونا بود و من در تیم جوانان B بازی می‌کردم. باشگاه تماس گرفت و گفت باید تست PCR بدهم. به خانواده‌ام گفتم: «خواهش می‌کنم نتیجه منفی شود!» (می‌خندد). خیلی مضطرب بودم، پاهایم می‌لرزید، اما مارسلو به من نزدیک شد و آرامم کرد. از همان لحظه احساس راحتی کردم و توانستم خوب تمرین کنم.
– مارسلو از همه بازیکنان به جوان‌ترها نزدیک‌تر بود؟
ـ بله، او و همچنین ناچو، کارواخال و لوکاس واسکس. همه‌شان رفتار بسیار صمیمی و محترمانه‌ای داشتند.
– چه تفاوتی میان تیم پایه و تیم اصلی احساس کردید؟
ـ سرعت بازی. ریتم تمرین و مسابقه در تیم اصلی واقعاً حیرت‌انگیز است. علاوه بر آن، سطح بدنی و ذهنی بازیکنان هم بسیار بالاست. اما احساس راحتی می‌کردم. بازی در کنار بهترین‌های دنیا باعث می‌شود خودت هم بازیکن بهتری شوی.
– کدام بازیکن بیش از بقیه شما را تحت تأثیر قرار داد؟
ـ رودریگو. واقعاً مرا شگفت‌زده کرد. بازیکنی کامل است: پاس می‌دهد، کنترل عالی دارد، دفاع می‌کند، تمام‌کننده‌ای فوق‌العاده است. کم‌حرف است، تمرکزش روی کار خودش است و از نظر فنی بسیار بااستعداد.
– در دسامبر ۲۰۲۲ نخستین بازی‌تان را با کاستیا انجام دادید، درست است؟
ـ بله. وقتی برای گرم‌کردن رفتم، احساس کردم شاید فرصت بازی پیدا کنم. رائول پنج دقیقه مانده به پایان مرا صدا زد. با تمام وجودم بازی کردم و تیم هم برنده شد. تجربه‌ای خاص و فراموش‌نشدنی بود.
– رائول به‌عنوان سرمربی چطور است؟
ـ بسیار سخت‌گیر، اما فوق‌العاده انسان خوبی است. بازیکن بزرگی بوده و حالا مربی بسیار توانمندی است. از بازیکنانش توقع زیادی دارد، اما رفتارش مهربان و صمیمی است؛ با آن‌ها صحبت می‌کند، شوخی می‌سازد و همیشه در دسترس است.