مرجع خبری رئال مادرید: فرانتیشک واورک به پسرش قول داده بود که به مناسبت هجدهمین سالروز تولدش، یک ال‌کلاسیکوی فراموش‌نشدنی را تجربه کند. اما این تجربه آن‌طور که انتظار داشتند به پایان نرسید. به گفته او در گفت‌وگو با روزنامه مارکا و همان‌طور که در ویدئوی منتشرشده دیده می‌شود، این پدر و پسر پس از آنکه به دلیل شادی گل امباپه از سوی مأموران امنیتی از سکوهای ورزشگاه اخراج شدند، ناچار شدند ادامه مسابقه را از طریق تلفن همراه در یک تاکسی تماشا کنند. این پدر اسلواک و هوادار رئال مادرید تأکید می‌کند که او و پسرش، طبق روایت خودش، فقط از جای خود بلند شدند و یکدیگر را در آغوش گرفتند.
دنیس روز ۵ سپتامبر ۱۸ ساله شد. پدرش به مناسبت تولد او یک کارت هدیه با وعده‌ای ویژه تهیه کرد: اینکه با یکدیگر برای نخستین بار به تماشای ال‌کلاسیکو بروند. فرانتیشک پیش‌تر چندین مسابقه میان رئال مادرید و بارسلونا را از نزدیک دیده بود و می‌خواست این تجربه را با پسرش به اشتراک بگذارد، بدون آنکه تا دیدار برگشت دو تیم در مادرید منتظر بماند.
به گفته او، آن‌ها سفر خود را از شهر پرشوف در اسلواکی آغاز کردند، حدود ۳۰۰ کیلومتر با خودرو تا بوداپست رفتند و از آنجا با هواپیما راهی بارسلونا شدند. در این سفر، دوست او کرونوسلاو پیپینیچ و پسرش کرشیمیر نیز همراهشان بودند. کرشیمیر هم دو روز پیش از مسابقه ۱۸ ساله شده بود. به گفته واورک، هر دو نفر از هواداران بارسلونا هستند.
واورک می‌گوید چهار بلیت درجه‌یک مسابقه را از طریق آژانس اسلواکیایی Iná liga tour s. r. o. خریداری کرده است. طبق توضیحات او، مجموعاً ۵۶۰۰ یورو در دو مرحله و هر بار ۲۸۰۰ یورو پرداخت کرده بود؛ یعنی ۱۴۰۰ یورو برای هر بلیت. صندلی‌های آن‌ها در بخش ۱۱۳، ردیف ۱۵ ورزشگاه قرار داشت.او تأکید می‌کند: «هیچ‌کس در آژانس پیش از خرید به من اطلاع نداد که پوشیدن پیراهن رئال مادرید ممنوع است.»
واورک می‌گوید هنگام بررسی اپلیکیشن رسمی بلیت‌فروشی بارسلونا نیز با چنین محدودیتی مواجه نشده بود.
نخستین مشکل هنگام ورود به ورزشگاه به وجود آمد. واورک به مارکا می‌گوید مأموران امنیتی به آن‌ها اطلاع دادند که اجازه ندارند با پیراهن رئال مادرید وارد ورزشگاه شوند. وقتی پرسید باید با پیراهنش چه کند، مأموران به سطل‌های زباله اشاره کردند.به گفته او، مأموران پیشنهاد کردند پیراهن را دور بیندازد. اما واورک که آن را از ورزشگاه سانتیاگو برنابئو خریده بود، حاضر به این کار نشد.او می‌گوید: «به دنیس گفتم: ما هوادار رئال مادرید هستیم. هرگز پیراهنمان را داخل سطل زباله نمی‌اندازیم.»
آن‌ها برای ورود به ورزشگاه پیراهن‌های خود را پنهان کردند و پس از نشستن روی صندلی‌هایشان، حدود ۲۰ دقیقه پیش از شروع مسابقه، دوباره آن‌ها را پوشیدند.این پدر بر این بخش از روایت خود تأکید دارد، زیرا ادعای اینکه آن‌ها بلافاصله پس از گل رئال مادرید پیراهن‌هایشان را برای تحریک هواداران میزبان به نمایش گذاشته‌اند، رد می‌کند.او توضیح می‌دهد: «وقتی مأموران امنیتی وارد عمل شدند، حدود یک ساعت بود که پیراهن‌هایمان را پوشیده بودیم. ما بعد از گل آن‌ها را بیرون نیاوردیم و مقابل هواداران بارسلونا تکان ندادیم.»
به گفته واورک، دخالت مأموران امنیتی پس از گل امباپه و حدود دقیقه ۴۰ مسابقه اتفاق افتاد.او روایت می‌کند که خودش و دنیس از جای خود بلند شدند، یکدیگر را در آغوش گرفتند، گل را جشن گرفتند و سپس دوباره روی صندلی‌هایشان نشستند.
واورک می‌گوید: «ما هیچ اقدام خشونت‌آمیزی انجام ندادیم، کسی را تهدید نکردیم و به خشونت تحریک نکردیم. فقط با بلند شدن از جایمان و در آغوش گرفتن یکدیگر، گل را جشن گرفتیم.»
او همچنین تأکید می‌کند که دو همراهشان می‌توانند به‌عنوان شاهد درباره رفتار آن‌ها شهادت دهند.
واورک تخمین می‌زند که حدود ۱۰ مأمور امنیتی آن‌ها را از محل صندلی‌هایشان به بیرون هدایت کردند. به گفته او، هنگام خروج با سوت‌های اعتراضی و حرکات توهین‌آمیز برخی تماشاگران مواجه شدند، اما هیچ واکنشی نشان ندادند.
او همچنین می‌گوید برخی افراد بعداً به او گفته‌اند که دیده‌اند هواداران بارسلونا از مأموران امنیتی درخواست کرده‌اند این پدر و پسر را از ورزشگاه بیرون کنند. البته واورک تصریح می‌کند که خودش شاهد این گفت‌وگوها نبوده است.
بخش دیگری از روایت او به تغییر تصمیم مأموران درباره امکان بازگشتشان به سکوها مربوط می‌شود.
به گفته این پدر و پسر، ابتدا به آن‌ها اعلام شد که اگر پیراهن‌های رئال مادرید را دربیاورند، می‌توانند به صندلی‌های خود بازگردند. اما پس از آنکه مأموران از طریق بی‌سیم با یکی از مسئولان ارشد صحبت کردند، تصمیم تغییر کرد و به آن‌ها گفته شد که دیگر امکان بازگشت وجود ندارد.
واورک توضیح می‌دهد: «به ما گفتند تعداد زیادی از هواداران بارسلونا ما را شناسایی کرده‌اند و نمی‌توانند امنیت ما را تضمین کنند. نگران بودند که اگر به همان صندلی‌ها برگردیم، به ما حمله شود.»
او تأکید می‌کند که هیچ صندلی دیگری در بخش‌های دیگر ورزشگاه به آن‌ها پیشنهاد نشد.
جشنی که چندان خوشایند نبود
این پدر می‌گوید پس از آن، مأموران پلیس نیز وارد ماجرا شدند، مدارک شناسایی او و دنیس را بررسی کردند و گزارش‌هایی درباره رفتار آن‌ها تنظیم کردند.
به گفته واورک، در این اسناد که بر اساس اظهارات مأموران امنیتی تهیه شده‌اند، ادعا شده است که آن‌ها پیراهن رئال مادرید را به نمایش گذاشته و هواداران بارسلونا را مسخره کرده‌اند.
او همچنین می‌گوید در طبقه‌بندی رفتار منتسب به آن‌ها، به اقدامات خشونت‌آمیز یا تحریک به خشونت اشاره شده است.
واورک تمام این اتهامات را رد می‌کند و خواستار بررسی تصاویر و شهادت شاهدان شده است.
به گفته او، روند بررسی مدارک و اتفاقات حدود ۴۵ دقیقه طول کشید و در این مدت، مسابقه را از طریق تلفن همراه دنبال می‌کرد.
او می‌گوید درخواست توضیح و بازپرداخت پول بلیت‌ها را مطرح کرده، اما به او گفته شده است که باید شکایت خود را به باشگاه بارسلونا ارائه کند.
واورک در پاسخ به مارکا تأیید کرده که هنوز شکایت رسمی خود را به‌صورت کتبی ثبت نکرده و تاکنون نیز هیچ مبلغی به او بازگردانده نشده است.
مسابقه‌ای که در تلفن همراه به پایان رسید
واورک توضیح می‌دهد: «نمی‌خواهم میان هواداران رئال مادرید و بارسلونا نفرت ایجاد کنم. نه بلیت رایگان می‌خواهم و نه انتظار رفتار ویژه‌ای دارم.»
وقتی دوستش کرونوسلاو با او تماس گرفت و پرسید آیا آن‌ها هم باید ورزشگاه را ترک کنند، واورک از او خواست که همراه پسرش در ورزشگاه بماند و از تماشای مسابقه لذت ببرد.
او و دنیس که از سرنوشت تجربه‌ای که برای جشن تولد تدارک دیده بودند به‌شدت ناامید شده بودند، سوار تاکسی شدند تا به آپارتمان محل اقامتشان بازگردند.
به گفته واورک و همان‌طور که در ویدئوی ارسال‌شده برای مارکا دیده می‌شود، آن‌ها در داخل تاکسی همچنان ال‌کلاسیکو را با تلفن همراه تماشا می‌کردند و در یکی از صحنه‌های بعدی مسابقه، چنان پرشور واکنش نشان دادند که راننده تاکسی از جا پرید.
واورک می‌گوید ویدئویی از آن لحظه نیز در اختیار دارد.
او در پایان با اشاره به وعده‌ای که به پسرش داده بود، می‌گوید:
«پیش از سفر به دنیس قول داده بودم که هرگز نخستین ال‌کلاسیکوی زندگی‌اش را فراموش نخواهد کرد. به قولم عمل کردم. هیچ‌کدام از ما آن روز را فراموش نخواهیم کرد؛ متأسفانه نه به دلایلی که من به‌عنوان یک پدر تصور کرده بودم.»