مشکل حل نشده تیم ژابی: بهره بردن از ضربات ایستگاهی و قدرت سرزنی تیمش

مرجع خبری رئال مادرید : در پروژه تازه رئال مادرید، جایی که هر جزئی تا مرز کمال طراحی شده، ژابی آلونسو هنوز به دنبال قطعه‌ای است که همه‌چیز را به‌طور کامل در کنار هم قرار دهد. تیم او اکنون با هویتی مشخص و قابل تشخیص بازی می‌کند: پرس شدید از بالا، خروجی مطمئن از عقب و همکاری مؤثر در کار تیمی. اما همانند هر ساختار بی‌نقصی، هنوز بخشی وجود دارد که اندکی از هماهنگی کل می‌کاهد — جزئی ظریف اما مهم که اکنون تمرکز مربی باسکی را به خود جلب کرده است: ضربات ایستگاهی.

در حالی که تیم وارد سومین مرحله از روند تکامل خود شده و آماده است تا جود بلینگام کاملاً بهبود‌یافته را دوباره در ترکیب جای دهد، ضربات ایستگاهی تنها زمینه‌ای است که در آن مادرید هنوز نتوانسته اقتدار خود را نشان دهد. تنها یک گل در دوازده بازی — آن هم از روی یک کرنر ترکیبی مقابل مایورکا که پس از پنج پاس پیاپی و در نهایت با ضربه آردا گولر به ثمر رسید. در سایر تلاش‌ها، نتایج ناامیدکننده بوده و اکنون زمان اصلاح فرا رسیده است. موضوعی عجیب برای تیمی که پر از بازیکنان تکنیکی در ارسال‌ها از هر دو جناح (ترنت، آردا، آلابا، رودریگو و فرانکو) و بازیکنان قدرتمند در نبردهای هوایی (شوامنی، میلیتائو، هویسن و بلینگهام) است.

کادر فنی رئال مادرید از این ضعف آگاه است و از مدتی پیش کار بر روی یافتن راه‌حل‌ها را آغاز کرده است. در تابستان، باشگاه ژسوس روئدا را به خدمت گرفت؛ تحلیلگری متخصص در استراتژی‌های ایستگاهی که در فصل گذشته با لگانس نقش مهمی داشت و ۲۱ درصد گل‌های آن تیم (۱۲ گل) از این روش‌ها به ثمر رسید. وظیفه او اکنون بهبود ساختارهای هجومی و دفاعی روی توپ‌های ثابت است، در همکاری نزدیک با تریستان سِلادور و اسکار میشل برای طراحی الگوهای تازه و گزارش‌های تحلیلی دقیق.

آلونسو به‌خوبی می‌داند که در سطح بالای فوتبال، جزئیات هستند که تفاوت را رقم می‌زنند. سیستم او فرصت بهره‌گیری از قدرت هوایی بازیکنانی چون شوامنی و میلیتائو را فراهم کرده، اما بازدهی آن هنوز در آمار گل‌ها دیده نمی‌شود. هدف روشن است: تبدیل ضربات ایستگاهی به ابزاری برای باز کردن قفل بازی‌های بسته، به‌ویژه مقابل تیم‌هایی که با دفاع فشرده و عقب‌نشسته فضا را محدود می‌کنند. تاکنون، تیم میان ارسال‌های مستقیم به تیر نزدیک و کرنرهای کوتاه با جابه‌جایی‌های هدفمند درون محوطه در نوسان بوده است. در دیدار اخیر لیگ قهرمانان برابر یوونتوس — که رئال ۱۳ کرنر به دست آورد — نشانه‌های تغییر دیده شد: ارسال‌های کوتاه، حرکات فریب‌دهنده، سانترهای غیرمستقیم به نقاط ثانویه و استفاده از بازیکنان برای بستن مسیر مدافعان. طرحی تازه از ژابی آلونسو که هرچند هنوز به گل منتهی نشده، چند موقعیت خطرناک خلق کرد.

این آمار در مقایسه با دوران آلونسو در بایر لورکوزن تفاوت چشمگیری دارد؛ جایی که ضربات ایستگاهی به یکی از شاخصه‌های اصلی تیمی تبدیل شده بود که قهرمان بوندس‌لیگا شد. در دو فصل کامل حضور او در آلمان، لورکوزن ۳۴ گل از روی ضربات ایستگاهی به ثمر رساند (۵ گل از روی ضربات آزاد مستقیم)؛ آلخاندرو گریمالدو متخصص اصلی آن‌ها بود. در فصل ۲۴–۲۰۲۳، تیم ۱۹ گل از این طریق (۲ گل مستقیم از ضربه آزاد) و در فصل ۲۵–۲۰۲۴ نیز ۱۵ گل (۳ گل مستقیم) ثبت کرد. تفاوت در کارایی و تأثیرگذاری در این زمینه، کاملاً آشکار است.