روایت عجیب از نابود کردن کارشناس متخصص تغذیه توسط کادر پزشکی رئال مادرید:«می‌گفتند من هوس پرز هستم!»

مرجع خبری رئالم ادرید: ایتسیار گونزالس دِ آریبا (متولد ۱۹۷۸، ایروُن) متخصص حوزه ورزش و تغذیه است که حدود یک سال پیش درهای باشگاه رئال مادرید به روی او گشوده شد. باشگاه سفیدپوشان در مقطعی که مصدومیت‌های عضلانی به معضلی جدی تبدیل شده بود، به سراغ فردی رفت که پیش از هر چیز بر پشتوانه علمی خود تکیه داشت: فیزیوتراپیست (دانشگاه سالامانکا)، استئوپات (دانشگاه آلکالا دِ هنارس)، دارای مدرک کارشناسی‌ارشد تغذیه و سلامت (دانشگاه آزاد کاتالونیا)، کارشناسی‌ارشد اروپایی نوتری‌ژنومیکس (دانشگاه جزایر بالئارس)، دوره تکمیلی درمان‌های بازساختی (دانشگاه لیسبون و سن پابلو–CEU)، گذرانده مرحله نخست رشته شیمی (دانشگاه کشور باسک)، متخصص ایمنوتغذیه از دانشگاه کاتولیک والنسیا و فارغ‌التحصیل تغذیه از دانشگاه بورگوس.

ارتباط او با رئال مادرید پیش‌تر و از مسیر همکاری با دنی کارواخال و رودریگو شکل گرفته بود؛ دو بازیکنی که از مصدومیت‌های پیاپی رنج می‌بردند و پس از سپردن کار به او، از این مشکلات رهایی یافتند. این سابقه می‌توانست بهترین معرفی‌نامه باشد، اما واقعیت مسیر دیگری را رقم زد. خدمات پزشکی باشگاه که تابستان گذشته دستخوش بازسازی عمیقی در تیم اول شده بود، نگاه مثبتی به حضور او نداشت و به گفته ایتسیار، شرایط به فضایی غیرقابل تحمل برایش انجامید. پس از ماه‌ها تردید، نگرانی و در حالی که یک روند حقوقی نیز در جریان است، ایتسیار تصمیم گرفته درباره آنچه خود «جهنم در خانه سفید» می‌نامد، سخن بگوید. او در گفت‌وگو با مارکا روایت خود را ارائه کرده است.

پرسش: ایتسیار چگونه و چرا به رئال مادرید آمد؟

پاسخ: تا جایی که من می‌دانم، این رئیس باشگاه بود که در فصل ۲۰۲۲–۲۰۲۱ از خدمات پزشکی خواست من را به آنجا بیاورند. پس از تجربه‌های ناموفق با کادر پزشکی تیم‌های دیگر، ابتدا مخالفت کردم، اما اصرار کردند و گفتند درخواست مستقیم رئیس است. آن فصل، کارواخال و رودریگو تنها بازیکنانی بودند که خواستند با من کار کنند. بازیکنان دیگری هم بودند که تمایل داشتند همکاری را شروع کنند، اما پزشکان به آن‌ها گفتند «حتی به ذهنتان هم خطور نکند». پس از پایان لالیگا، تا نوامبر ۲۰۲۳ دیگر خبری از رئال مادرید نداشتم؛ زمانی که دوباره با من تماس گرفتند تا در تمام فصل ۲۰۲۴–۲۰۲۳ با کارواخال و آردا گولر کار کنم. پزشکان به آن‌ها گفتند این کار را نکنند و به خود من هم گفتند کارم هیچ فایده‌ای ندارد.

در اکتبر ۲۰۲۴، دنی کارواخال پس از مصدومیت دوباره از من کمک خواست. سپس یکی از فیزیوتراپیست‌ها به نمایندگی از رئیس باشگاه با من تماس گرفت تا به کل تیم ملحق شوم. گفتم نمی‌توانم تمام‌وقت آنجا باشم و اساساً هم نمی‌خواهم، چون به کارم احترام گذاشته نمی‌شود. در نهایت به توافقی رسیدیم که نیمی از هفته در محل باشگاه و نیم دیگر را از خانه کار کنم. پذیرفتم، چون به من گفتند این درخواست شخصی رئیس است و او کاری می‌کند که پزشکان اجازه کار بدهند و به من احترام بگذارند، و اینکه اگر کارم دیده شود، بسیاری از افرادی که دچار مصدومیت‌های مزمن هستند می‌توانند امید پیدا کنند. باید بگویم برای فلورنتینو پرس احترام و علاقه بسیار زیادی قائلم و با تنها هدف انجام بهترین کار ممکن وارد شدم تا او بتواند به من افتخار کند.

پرسش: برخورد اولیه با شما چگونه بود؟

پاسخ: خدمات پزشکی از همان دقیقه اول فضایی خصمانه ایجاد کردند. روز نخست به من گفتند که حضورم صرفاً یک هوس رئیس باشگاه است، اما آن‌ها بلدند چگونه او را مدیریت کنند و هر کاری بخواهند انجام می‌دهد، و اینکه قرار است او را متقاعد کنند که من دیوانه‌ام تا اخراجم کند. مرا معرفی نکردند، سلام ندادند و با من صحبت نکردند. هرگز با من جلسه‌ای نگذاشتند، با وجود اینکه بارها درخواست کردم؛ به ایمیل‌ها و پیام‌هایم پاسخ ندادند.

فقط گاهی وقتی در راهروها از کنارم رد می‌شدند، صحبت می‌کردند تا بگویند همه کارهایم اشتباه است و اینکه رئیس باشگاه گفته با کسی حرف نزنم، از اتاق تاریکی که برایم در نظر گرفته‌اند بیرون نیایم، با بازیکنان صحبت نکنم و هیچ کاری انجام ندهم؛ می‌گفتند کسی مرا آنجا نمی‌خواهد و بازیکنان (که اصلاً نمی‌دانستند من آنجا هستم) از من متنفرند. هفته اول مرا متهم کردند که یک محموله کامل مکمل را دزدیده‌ام، اما توانستم ثابت کنم که کار من نبوده است. از آن به بعد ترس وجودم را گرفت و تصمیم گرفتم همیشه فقط به‌صورت مکتوب ارتباط برقرار کنم تا چنین اتفاقی دوباره تکرار نشود.

پرسش: کار شما دقیقاً چه بود و به چه شکلی انجام می‌شد؟

پاسخ: پزشکان و یکی از فیزیوتراپیست‌ها مدام در راهروها به من دستور می‌دادند و می‌گفتند این‌ها «به نمایندگی از رئیس باشگاه» است. در اصل از من می‌خواستند پنهان شوم و هیچ کاری نکنم. اما در مقابل، خود رئیس باشگاه شخصاً نزد من می‌آمد و کاملاً برعکسِ آن دستورات، توضیح می‌داد چه انتظاری دارد. بنابراین من دقیقاً کاری را انجام می‌دادم که شخص رئیس از من خواسته بود: پیاده‌سازی متد تغذیه‌ای خودم در باشگاه، تصمیم‌گیری درباره بوفه اقامتگاه، رژیم غذایی سفرها و هتل‌ها، مکمل‌های تیم، و تهیه برنامه غذایی شخصی برای تمام بازیکنانی که تمایل داشتند. همچنین قرار بود این سیستم به سایر تیم‌های باشگاه هم تعمیم داده شود.

حجم کار بسیار سنگین بود، به‌خصوص چون اغلب بازیکنان علاقه‌مند بودند این روش را امتحان کنند و من برای هر بازیکن برنامه غذایی روزانه جداگانه طراحی می‌کردم؛ کاری که برای هر نفر حدود یک ساعت زمان می‌برد. با این حال، با انگیزه و اشتیاق شروع کردم، چون این درخواست مستقیم رئیس باشگاه بود و می‌دانستم می‌توانم واقعاً به بازیکنان کمک کنم.

پرسش: چه اتفاقی افتاد؟

پاسخ: برای انجام کارم عملاً در همه زمینه‌ها مانع‌تراشی می‌شد. در بوفه غذاهایی می‌گذاشتند که من صراحتاً منع کرده بودم. یکی از پیشخدمت‌ها به من می‌خندید و مدام به بازیکنان می‌گفت به حرف‌هایم توجه نکنند و من چیزی بلد نیستم. آشپز غذاهایی را که درخواست می‌کردم آماده نمی‌کرد و هرچه دلش می‌خواست می‌گذاشت؛ حتی شیرینی و محصولات قنادی قبل از مسابقه. مدیر تدارکات اقلامی را که توصیه می‌کردم نمی‌خرید. فردی که مسئول آماده‌سازی مکمل‌ها بود، مکمل‌هایی متفاوت از آنچه من تعیین کرده بودم در اختیار بازیکنان می‌گذاشت. پزشکان و فیزیوتراپیست‌ها به بازیکنان می‌گفتند دستورالعمل‌های من را اجرا نکنند، هیچ اطلاعاتی درباره وضعیت جسمانی بازیکنان، داروها یا ویتامین‌هایی که مصرف می‌کردند به من نمی‌دادند؛ با وجود اینکه بارها تأکید کردم برای جلوگیری از تداخل خطرناک بین دارو و مکمل‌ها لازم است این اطلاعات را بدانم. مرتب به من می‌خندیدند، در گروه‌های واتس‌اپ مسخره‌ام می‌کردند و به بازیکنان می‌گفتند برخلاف توصیه‌های من عمل کنند. با وجود همه این مشکلات، بیشتر بازیکنان دوست داشتند برنامه‌ها را دنبال کنند و بسیاری از آن‌ها به دلیل غیرممکن بودن اجرای این برنامه‌ها در والدبباس، آن‌ها را در خانه‌های خود اجرا می‌کردند.

پرسش: آیا پیش از حضور شما برنامه تغذیه‌ای مشخصی وجود داشت؟

پاسخ: تیم اول اساساً هیچ سرویس تغذیه‌ای نداشت. پزشکی که پیش از من مسئول این حوزه بود، به من گفت رژیم غذایی و مکمل‌ها هیچ ارتباطی با مصدومیت‌ها یا عملکرد بازیکنان ندارند. انتخاب غذا کاملاً بر عهده آشپز بود.

پرسش: از چه زمانی و چرا اوضاع به‌هم ریخت؟

پاسخ: برخی بازیکنان به‌وضوح پیشرفت کردند و این را در رختکن مطرح می‌کردند. یکی می‌گفت درد چندماهه‌اش از بین رفته، دیگری دیگر دچار گرفتگی عضلانی نمی‌شود، یکی می‌گفت اصلاً خسته نمی‌شود، دیگری احساس می‌کرد چابک‌تر و سریع‌تر شده است و مهم‌تر از همه، چند نفر می‌گفتند بعد از ۹۰ دقیقه هم توان ادامه بازی را دارند. دو نفر از همین بازیکنان به من گفتند این موضوع را مستقیم به رئیس باشگاه منتقل کرده‌اند.

همین که بازیکنان این پیشرفت‌ها را به تغییرات تغذیه‌ای و مکمل‌ها نسبت دادند، موجی از دشمنی و نفرت از سوی خدمات پزشکی و کارکنان بوفه علیه من ایجاد کرد که واقعاً غیرقابل تحمل بود. تنها ۱۳ روز پس از امضای قرارداد، درخواست فسخ آن را دادم و گفتم دیگر بازنمی‌گردم. اما از طرف مدیریت به من گفته شد که بازیکنان و رئیس باشگاه خواهان ادامه حضور من هستند و از من خواستند تحمل کنم، با این وعده که خودشان همه‌چیز را حل خواهند کرد.

پرسش: رابطه شما با بازیکنان چگونه بود؟

پاسخ: فوق‌العاده بودند. خدمات پزشکی دائماً مانع ارتباط من با آن‌ها می‌شد، به همین دلیل خود بازیکنان درخواست می‌کردند که در سفرها همراه تیم باشم تا بتوانند با من صحبت کنند، چون در والدبباس این امکان وجود نداشت. در مجموع، آن‌ها را جوانانی محترم، کنجکاو، مشتاق یادگیری و علاقه‌مند به درک دلیل علمی مسائل می‌دیدم. می‌فهمیدند چه برخوردی با من می‌شود و سعی می‌کردند حمایتم کنند و حالم را بهتر کنند.

واقعاً به آن‌ها علاقه‌مند شدم و دلم برایشان می‌سوزد، چون آن‌ها قربانیان یک «قفس طلایی» هستند و عملاً کاری از دستشان برنمی‌آید. با وجود فشار روزانه خدمات پزشکی که به آن‌ها می‌گفتند توصیه‌های من را دنبال نکنند، بیشترشان سعی می‌کردند این کار را انجام دهند. این موضوع برایم دردناک بود، چون هم نمی‌خواستند پزشکان ناراحت شوند و هم می‌خواستند به برنامه‌های من پایبند بمانند؛ در نتیجه، بعضی از آن‌ها همزمان توصیه‌های من و پزشکان را اجرا می‌کردند. بارها به آن‌ها گفتم این کار خطرناک است و اگر ترجیح می‌دهند به حرف پزشکان گوش کنند، من چیزی به آن‌ها نمی‌دهم. اما خودشان اصرار داشتند برنامه‌های مرا هم ادامه دهند. واقعاً وضعیتی آزاردهنده و وحشتناک بود.

پرسش: درباره شیوه کاری شما چه انتقادهایی مطرح می‌کردند؟

پاسخ: در مجموع، بازیکنان احساس می‌کردند مورد توجه و مراقبت قرار گرفته‌اند و این موضوع برایشان خوشایند بود. آن‌ها از شرایطی که هیچ‌گونه رسیدگی تغذیه‌ای و مکملی نداشتند، به وضعیتی رسیدند که هر روز برنامه‌ای کاملاً شخصی‌سازی‌شده دریافت می‌کردند. هر وقت فرصت دیدار داشتیم، برایم توضیح می‌دادند که چه احساسی دارند و من تلاش می‌کردم مراقبشان باشم. گاهی احساس می‌کردم نقش یک «مادر» را دارم؛ از درد معده، کم‌خوابی یا حتی تب خفیف‌شان صحبت می‌کردند و من همیشه سعی می‌کردم کمکشان کنم. قدردانی آن‌ها با رفتارها و توجه‌های بسیار زیبا همراه بود و همین‌ها تنها نکات مثبت و دلگرم‌کننده‌ای است که از این تجربه تلخ برایم باقی مانده است.

پرسش: بین دیدار آتالانتا در ۱۰ دسامبر ۲۰۲۴ و بازی با خیرونا در ۲۳ فوریه ۲۰۲۵ چه اتفاقی افتاد؟

پاسخ: بازی با آتالانتا نخستین مسابقه‌ای بود که در آن، تا حدی، مکمل‌ها و رژیم غذایی پیشنهادی من اجرا شد. شاید تصادفی بود یا شاید نتیجه همان تغییرات، اما بازیکنان از نظر جسمانی حال بسیار خوبی داشتند. برخی که قبلاً برنامه‌ها را دنبال نمی‌کردند، تمایل پیدا کردند شروع کنند و آن‌هایی که اجرا می‌کردند، خواهان ادامه بودند. در رختکن بازخوردها بسیار مثبت بود و این موضوع برای خدمات پزشکی غیرقابل تحمل شد.

پزشک تیم و مسئول بوفه اتهامی کاملاً نادرست را به مدیریت نسبت دادند که من با ارائه مدارک ثابت کردم دروغ است. پس از آن، بار دیگر اتهام دروغین دیگری مطرح کردند که آن را نیز رد کردم. در پی این فضای خصمانه، مدیریت مرا به خانه فرستاد و اجازه نداد همراه تیم به دیدار مقابل اسپانیول سفر کنم.

پرسش: و از آن بازی به بعد چه شد؟

پاسخ: در آن مسابقه هیچ مکملی به بازیکنان داده نشد. به والدبباس بازگشتم و با وجود آگاهی از تمام اتفاقاتی که پشت‌پرده رخ می‌داد، تا جایی که می‌توانستم به کارم ادامه دادم. دچار ترس، اضطراب، بی‌خوابی و گریه‌های مداوم شده بودم. از مدیریت کمک خواستم، اما تنها پاسخ این بود که مقاومت کنم و به کارم ادامه دهم.

در بازی مقابل خیرونا، رئیس باشگاه را دیدم که به‌شدت عصبانی بود؛ عصبانیتی که ناشی از دروغ‌هایی بود که درباره من به او گفته بودند. برای من، همه‌چیز همان‌جا تمام شد. تمام رنج‌هایی که برای کمک به بازیکنان کشیده بودم و تلاشی که برای جلب رضایت او کرده بودم، با باور کردن آن دروغ‌ها از بین رفت. دوباره درخواست جدایی دادم، اما اجازه ندادند و گفتند حقیقت را به رئیس منتقل خواهند کرد؛ تنها خواسته من همین بود.

در آن مقطع، بازخوردهای مثبت در رختکن ادامه داشت، اما خدمات پزشکی تاب تحمل آن را نداشت.

پرسش: بعد از آن چه اتفاقی افتاد؟

پاسخ: ارتباطم با بازیکنان قطع شد و اجازه حضور در مسابقات را نداشتم. در دیدار برابر بتیس، مکمل‌های من استفاده نشد. تنها در بازی‌های مقابل اتلتیکو مادرید و رئال سوسیداد اجازه دادند به‌صورت پنهانی کارم را انجام دهم. در این میان، مرا به جلسه‌ای با یکی از اسپانسرها فراخواندند و او به من گفت که دوست پزشکان است و آن‌ها موفق شده‌اند رئیس را قانع کنند که مرا کنار بگذارد، اما تا زمان رفتنم قصد دارند مرا تحقیر کنند.

مدیریت ورودم به والدبباس را ممنوع کرد؛ به‌گفته خودشان برای حفظ امنیت جسمی‌ام. گفتند قرار است تحقیقات داخلی آغاز شود و نباید نگران باشم، چون آنچه رخ داده غیرقابل تحمل است و با عاملانش برخورد خواهد شد. دوباره خواستم جدا شوم، اما باز هم اجازه ندادند و از من خواستند کارم را از خانه ادامه دهم. توضیح دادم که بدون اطلاع از وضعیت بازیکنان نمی‌توانم برنامه‌ای علمی تدوین کنم و این کار مصداق بدرفتاری حرفه‌ای است، اما گفتند موظفم ادامه دهم.

در شرایطی سرشار از ترس، بی‌خوابی و ناامیدی کار کردم، با این احساس که زحماتم بی‌فایده است، اما هر روز تا چهارم اوت بدون وقفه ادامه دادم. می‌دانستم برنامه‌هایی که ارسال می‌کنم اجرا نمی‌شود و خدمات پزشکی به بازیکنان چیزهایی متفاوت از پیشنهادهای من می‌دهند.

پرسش: چه زمانی و چه کسی به شما گفت که اخراج خواهید شد؟

پاسخ: مدیر منابع انسانی با من تماس گرفت تا بابت کارم تشکر کند و گفت نتوانسته‌اند بر خدمات پزشکی غلبه کنند و در نتیجه، سرویس تغذیه لغو می‌شود. تأکید کرد که کارم کاملاً حرفه‌ای و درست بوده و تمام مبلغ باقی‌مانده قراردادم را پرداخت کردند. به او گفتم تنها خواسته‌ام این است که رئیس باشگاه و بازیکنان حقیقت را بدانند و دروغ‌هایی که درباره من گفته شده رسماً تکذیب شود. اما با لحنی کاملاً محترمانه پاسخ داد که این درخواست قابل اجرا نیست.

پرسش: از آن زمان به بعد چه کردید؟

پاسخ: با وجود اینکه به من «توصیه» کردند شکایت نکنم و گفتند هیچ شانسی برای پیروزی ندارم و حتی زندگی‌ام را نابود خواهند کرد، شکایت رسمی ثبت کردم. برای من مسئله برد یا باخت نیست؛ تنها می‌خواهم رئیس باشگاه، بازیکنان و افرادی که برایم مهم هستند، حقیقت را بدانند.

پرسش: چرا حالا تصمیم گرفتید صحبت کنید و نه زودتر؟

پاسخ: چون همه—چه افراد داخل باشگاه، چه کسانی که اطلاعی نداشتند، خانواده، دوستان، آشنایان و حتی روزنامه‌نگاران—به من می‌گفتند رئال مادرید قدرت زیادی دارد و ممکن است اطلاعاتی تحریف‌شده علیه من منتشر کند و به من، هم از نظر جسمی و هم حیثیتی، آسیب بزند. با این حال، هنوز هر شب کابوس می‌بینم. می‌خواهم این فصل را برای همیشه ببندم و احساس می‌کنم تا زمانی که حقیقت را بازگو نکنم، قادر به پایان دادن به آن نخواهم بود.