مرجع خبری رئال مادرید: به‌خلاف آنچه گابینته کالیگاری می‌گوید، هیچ‌چیز جای گرمای عشق را در یک تمرینِ درهای باز نمی‌گیرد؛ به‌ویژه وقتی این گرما از دریایی از کودکان بیاید و آن هم در ایام کریسمس. با چنین ترکیبی، رئال مادرید دُزی از انرژی دریافت کرد که بیش از هر زمان دیگری به آن نیاز داشت؛ انرژیِ مردمش، مادریدیسمو. حدود ۶ هزار نفر ورزشگاه دی‌استفانو را برای تماشای تمرین عمومی تیم پُر کردند؛ سنتی که به‌عنوان نقطه‌پایان سال ۲۰۲۵ برگزار شد. سال گذشته این مراسم در ۳۱ دسامبر بود و امسال در ۳۰ دسامبر. هرچند فضای پیش از شروع، زمزمه‌هایی را نوید می‌داد ــ از نوع استقبال از ژابی، وینیسیوس و کل تیم ــ اما خیلی زود همه‌چیز رنگ باخت. آنچه ماند، حمامی از محبت بود؛ تمرینی سبک برای مصرف کمِ انرژی و در عین حال، شارژ دوباره آن. نمایشی از اتحاد.
یک ربع مانده به ساعت ۱۱، دی‌استفانو تقریباً لبریز شده بود. هیجان به اوج رسیده بود؛ آن‌قدر که گفتن «بلیت‌ها برق‌آسا فروخته شد» کم‌لطفی است. پلاکاردهایی با رنگ‌ها و نام‌های مختلف: «وینیسیوس، تو الگوی منی»، «گونزالو، تیم ملی»، «کارراس، پیراهنت را بده؛ از فرول آمده‌ایم». حتی برای اعضای کادر هم پیام بود: «ما تیم سباس هستیم» (اشاره به پرییا، دستیار دوم). سرودهای کریسمسی، پیام‌های تبریک و ردیف‌های جلویی که از جمعیت پُر شده بود. ساعت ۱۱ که رسید، بازیکنان وارد زمین شدند.
سرود باشگاه طنین‌انداز شد و فریاد هزاران کودک که به والدبباس آمده بودند، فضا را پر کرد. تمرینی بسیار سبک آغاز شد با چهار غایب: کارواخال (که همچنان انفرادی کار می‌کند و شانس حضورش در سوپرجام را می‌سنجد)، ترنت، میلیتائو و براهیم (جام ملت‌های آفریقا). اندریک هم که راهی لیون شده، حضور نداشت. فهرست ۲۴ نفره تیم با داوید خیمنس و تیاگو پیتارچ تکمیل شد. تمرین‌ها سبک بود؛ تقریباً برای لذت بردن هواداران. روز، روزِ قدردانی و قدردانی کردن بود.
ابتدا بازیکنان دور زمین چرخیدند و به سکوها سلام دادند؛ سپس دو «روندو» هم‌زمان، یکی در هر سمت. در این مرحله، کودکان به‌روشنی محبوب‌هایشان را نشان دادند: وینیسیوس و امباپه؛ به‌ویژه دومی. فریادهای «کیلین! کیلین!» در تمام تمرین ادامه داشت؛ صدا زدن با نام کوچک، شاید برای نزدیک‌تر شدن. اوج این تشویق‌ها در تمرین شاخصِ چنین روزهایی بود: حملات سه‌به‌سه در زمینِ باز؛ شوت‌های فراوان، مهارهای متعدد و اندکی افزایش شدت.
این جلسه، آزمونی برای فضای خوب رختکن هم بود. ماستانتونو در گرم‌کردن روی بلینگام می‌پرید؛ امباپه پس از تلاشی ناموفق برای «لایی» به رودریگو شوخی می‌کرد و خنده‌اش همه‌چیز را لو می‌داد؛ هویسن پس از از دست رفتن موقعیتی بزرگ، والورده را هل داد و پاسخِ والورده همان ژستِ جهانیِ «بگذار ببینم تو چه می‌کنی» بود. ستاره‌های تمرین خودِ بازیکنان بودند و ژابی آلونسو با همان سبک همیشگی‌اش، کم‌حرف و آرام، در حاشیه ماند؛ هرچند لحظاتی هم برق می‌زد. برای او هم پلاکاردی بالا رفت: «کنارت هستیم».
تمرین یک ساعت طول کشید. ساعت ۱۲:۲۱، سوتِ دوباره به‌صدا درآمد؛ مثل داوری که پایان مسابقه را اعلام می‌کند و با آن، هجوم کودکانه برای گرفتن امضا آغاز شد. هنوز سوت دوم تمام نشده بود که صدها کودک ــ و حتی چند بزرگسال ــ با پیراهن‌هایشان به سمت ردیف جلو دویدند؛ بعضی هم برگشتند تا ماژیکِ جاگذاشته را از والدین بگیرند. این، اوج چنین تمرین‌هایی است: لحظه‌ای که کوچک‌ترها ستاره‌هایشان را از نزدیک می‌بینند و یادگاریِ مادام‌العمر می‌گیرند.
و در عین حال، نقطه‌پایانی بر تمرینی که همیشه چیزی بیش از تمرین است؛ یادآوریِ اینکه فوتبالِ مدرن با درهای بسته روزمره‌اش، چه فرصت بزرگی را از دست می‌دهد: نزدیک شدن به مردم خودت، عادی کردنِ چیزی که این‌همه می‌بخشد و این‌قدر کم هزینه دارد. کودکان در سی‌اُم دسامبر، خاطره‌ای پاک‌نشدنی با خود بردند؛ روزی که عملاً به سال ۲۰۲۵ پایان داد. در مقطعی حساس، تیم انرژی‌ای گرفت که به‌راستی گران‌بهاست؛ در برابر حدود ۶ هزار نفری که دی‌استفانو را پُر کردند و نشان دادند ــ به‌خلاف گفته گابینته کالیگاری ــ هیچ‌چیز جای گرمای عشق را در یک تمرینِ درهای باز نمی‌گیرد.
مارتینزورودریگوعندریک حیف هستن زیرنظرهمچین مربی وکادرفنی ضعیفی باشن