مرجع خبری رئال مادرید: آس در گزارشی نوشت: مورینیو بیصبرانه منتظر همین لحظه بود؛ اینکه همه بازیکنانش را در اختیار داشته باشد، بهخصوص بهترینها را. او تا حالا دو بار به این موضوع اشاره کرده بود. نخستین بار پس از پایان دیدار مقابل فیورنتینا که حتی از دهانش پرید: «خوبها هنوز نیستند»، در حالی که جای بازیکنان مهمی را که هنوز به تیم اضافه نشده بودند خالی میدید. پس از جام ترسا هررا هم دوباره روی همین موضوع تأکید کرد: «خودتان خوب میدانید آن پنج بازیکنی که در والدبباس ماندند و تمرین کردند چه کسانی هستند… از بازی بعدی دیگر کار جدی شروع میشود.»
دیروز سرانجام مورینیو برای نخستین بار در تمام پیشفصل توانست کل ترکیبش را در اختیار داشته باشد و برای اولین بار کار روی سیستمی را آغاز کند که طراحی کرده و قرار است چهارگانه طلایی و هولناک خط حملهاش را پشتیبانی کند؛ چهار بازیکنی که رئال مادرید به داشتنشان افتخار میکند و همگی دینامیت محض هستند. در تاریخ معاصر فوتبال کمتر تیمی چنین وزن هجومی سنگینی را همزمان در یک ترکیب کنار هم گذاشته است. این پروژه حتی از BBC افسانهای هم بزرگتر است. حالا چهار نفر هستند: یان دیومانده، امباپه، وینیسیوس و پشت سر آنها در پست هافبک هجومی، بلینگام.
ارزش بازار این چهار بازیکن طبق سایت تخصصی Transfermarkt در مجموع ۵۹۰ میلیون یورو است: امباپه ۲۰۰ میلیون، وینیسیوس ۱۴۰ میلیون، دیومانده ۹۰ میلیون و بلینگام ۱۶۰ میلیون یورو. این یک شاهکار عظیم مهندسی فوتبالی است که رئال مادرید توانسته آن را با هزینهای بیش از حد معقول بسازد؛ باشگاه فقط پاداش امضای قرارداد امباپه را پرداخت کرد که حدود ۴۰ میلیون یورو برآورد میشود، هرچند رقم رسمی تأیید نشده، و برای دیومانده ۱۲۵ میلیون، برای وینیسیوس ۴۵ میلیون و برای بلینگام ۱۰۳ میلیون یورو پرداخت کرد.
در مجموع این رقم به ۳۱۳ میلیون یورو میرسد، بدون احتساب پاداشهای وابسته به اهداف؛ ۱۵ میلیون یورو در مورد دیومانده و نزدیک به ۳۰ میلیون برای بلینگام. حتی با اضافه شدن این متغیرها، هزینه نهایی همچنان بهوضوح کمتر از ارزش فعلی ۵۹۰ میلیون یورویی این چهار بازیکن است.
شاید گلزنکیرشن جایی باشد که این چهارگانه هولناک جدید رئال مادرید برای نخستین بار بهطور کامل رونمایی شود؛ در دیدار دوستانه یکشنبه آینده مقابل شالکه. این آخرین آزمون پیش از آغاز لالیگا در ۲۲ اوت برابر اسپانیول خواهد بود و احتمالاً در همان مسابقه در آلمان بسیاری از ابهامات روشن میشوند.
بزرگترین چالش مورینیو این است که چگونه این چهار بازیکن را کنار هم نگه دارد بدون اینکه تعادل تیم از بین برود. تا امروز سرمربی پرتغالی روی سیستم ۱-۳-۲-۴ بهعنوان آرایش پایه اصرار داشته است. در این سیستم، امباپه در نوک حمله قرار میگیرد و پشت سر او بلینگام دوباره به نقش شماره ۱۰ خالص بازمیگردد؛ همان پستی که در نخستین فصل حضورش در رئال مادرید زیر نظر آنچلوتی و همچنین در آخرین جام جهانی همراه انگلیس تحت هدایت توخل در آن درخشید. در دو جناح هم وینیسیوس و دیومانده قرار میگیرند.
هر سیستم دیگری، مثل ۲-۴-۴ که رئال بازی مقابل دپورتیوو را با آن تمام کرد یا ۳-۳-۴، بلینگام را از دروازه دورتر و به منطقه بازیسازی نزدیکتر میکند و در عین حال وظایف دفاعی بیشتری هم به او میدهد.
مورینیو به نظر میرسد تصمیم گرفته کاملاً روی این چهارگانه هجومی حساب کند؛ چهار بازیکنی که آمارشان ترسناک است. اگر فقط فصل گذشته را در نظر بگیریم، این چهار نفر مجموعاً در ۱۲۱ گل نقش مستقیم داشتند: امباپه با ۴۲ گل و ۷ پاس گل، وینیسیوس با ۲۲ گل و ۱۴ پاس گل، دیومانده با ۱۳ گل و ۱۰ پاس گل و بلینگام، در فصلی غیرعادی و تحت تأثیر مصدومیتهای متعدد، با ۸ گل و ۵ پاس گل.
حتی جای پیشرفت هم وجود دارد؛ نه فقط برای بلینگام که در نخستین فصلش با پیراهن رئال به ۲۳ گل و ۱۳ پاس گل رسید، بلکه برای دیومانده نیز که حالا در کنار بازیکنانی با کیفیت بسیار بالاتر از دوران حضورش در لایپزیگ بازی خواهد کرد.
تعداد تیمهایی که چنین حجم از دینامیت هجومی را مثل رئال مادرید برای پروژه مورینیو کنار هم گذاشتهاند بسیار کم است. تقریباً هیچ تیمی با چهار بازیکن تا این اندازه هجومی در خطوط جلو بازی نمیکند.
اگر فقط سه مهاجم را در نظر بگیریم و بلینگام را از معادله خارج کنیم، تنها سهگانههای بایرن و بارسلونا فصل گذشته از آمار ۷۷ گل و ۳۱ پاس گل امباپه، وینیسیوس و دیومانده بهتر بودند. هری کین، لوئیس دیاز و اولیسه در بایرن مجموعاً ۱۰۹ گل و ۶۱ پاس گل ثبت کردند و فران تورس، رافینیا و لامین یامال در بارسلونا به ۸۵ گل و ۳۳ پاس گل رسیدند.
بقیه سهگانهها پایینتر بودند: هالند، دوکو و سمنیو در منچسترسیتی با ۵۷ گل و ۲۶ پاس گل، کواراتسخلیا، دمبله و دوئه با ۵۲ گل و ۳۳ پاس گل، و گیوکرش، مارتینلی و ساکا در آرسنال با ۴۳ گل و ۱۹ پاس گل.
ببخشید که اینطوری صحبت میکنم، ولی واقعاً من به سیاست بازیکن خریدن رئال ر…یدم
گولر، اندریک، ماستانتونو؛ واقعاً این سه نفر چی
داشتن که رئال حدود ۱۴۰ میلیون یورو براشون هزینه کرد، ولی بازیکنهایی مثل گونزالو و پاز که از بچگی اول رئال رو شناختن و بعد خودشون رو، اینقدر راحت نادیده گرفته میشن؟
گولر رو از لیگ ترکیه آوردیم؛ دو سال اول بیشتر درگیر مشکلات بدنی و نیمکت بود و تازه وقتی بقیه افت میکنن، عملکردش بیشتر به چشم میاد.
اندریک هم بعد از دو سال هنوز مشخص نیست دقیقاً کجا باید بازی کنه و خودش هم انگار هنوز به این درک نرسیده که بازی کردن برای رئال چه مسئولیتی داره.
ماستانتونو هم با حدود ۶۵ میلیون یورو اومده، بعد از یک فصل بحث اینه که دوست داره برگرده تو لیگ محلات کشور خودش بازی کنه!
آخرش میشه حدود ۱۴۰ میلیون یورو برای سه بازیکن؛ سه بازیکنی که یا هنوز تعهد و ثبات لازم رو نشون ندادن، یا هنوز جایگاه مشخصی تو تیم ندارن، یا از افت بقیه به عنوان درخشششون یاد میشه.
موضوع مهمی هست که باید بدونید
تمامی ما ایرانیا برای هزار بار از خودمون پرسیدیم که چی شد و چی میخواستیم که نداشتیم (پنجاهو هفت) که کار به اینجا کشیده شد.
احمقایی بنام چپ ساکن و سابقا ساکن ایران (نه ایرانی)، براشون یه کلاس شده بود که از سیستم بد بگنو باهاش دشمنی کنن.
سکوهای سانتیاگو برنابئو اگه صدشونو برای تیم و مورینیو بزارن و پشت مورینیو رو خالی نکنم، مادرید مشت بسیار محکمی رو به دهن بارسا، آتلتیکو، بایرن و پاریس خواهد کوبید.