مورینیو به دنبال جای دادن بازیکنانش در سیستم ۱-۳-۲-۴

مرجع خبری رئال مادرید: اس نوشت: زمان آزمایش‌ها تمام شد. حالا «بخش جدی»، «بخش خوب» شروع می‌شود؛ به تعبیر خود مورینیو، که پیش از نخستین بازی لالیگا مقابل اسپانیول، شش مسابقه فرصت داشت بازیکنانش را محک بزند. رئال مادرید پیش‌فصل را بدون شکست پشت سر گذاشت؛ با پنج پیروزی و یک تساوی. نشانه‌ها هم از روندی صعودی خبر می‌دهند؛ هم از نظر حسی و هم در نتایج و آمار. تیم مقابل دپورتیوو و شالکه دروازه‌اش را بسته نگه داشت و بنابراین با ۲۴۳ دقیقه بدون دریافت گل وارد کورنیا خواهد شد.

نشانه‌ها و شواهد وجود دارند، اما مورینیو هنوز همه کارت‌هایش را رو نکرده است. البته نتوانسته. حدود نیم‌دوجین بازیکن، یعنی تقریباً نیمی از تیم، تازه یکشنبه در آلمان نخستین دقایقشان را تجربه کردند و نیم‌دوجین دیگر هم درگیر مصدومیت‌اند. شش مسابقه‌ای که هم قطعیت‌هایی به جا گذاشته و هم تردیدهایی.

در سطح تیمی، یکی از چیزهایی که تقریباً قطعی به نظر می‌رسد آرایش تیم است. مورینیو سیستم ۴-۲-۳-۱ را پیاده کرده که فراتر از چیزهایی که تاکنون دیده‌ایم، به نظر می‌رسد مناسب‌ترین و کلاسیک‌ترین سیستم برای جا دادن چهار ستون هجومی تیم باشد: دیومانده، بلینگام، وینیسیوس و امباپه. چهار نفری که هنوز همزمان در زمین دیده نشده‌اند.

وینیسیوس نخستین نفر از این چهار بازیکن بود که برگشت و توانست در سه مسابقه دوستانه بازی کند. سه هم‌تیمی هجومی دیگرش در هفته آخر به تیم اضافه شدند و فقط مقابل شالکه به میدان رفتند. در همان مسابقه، به مدت ۲۵ دقیقه آن خط سه‌نفره‌ای دیده شد که قرار است پشت سر امباپه بازی کند. دیومانده، بلینگام و وینیسیوس در گلزن‌کیرشن همزمان در زمین بودند، هرچند کارلوس اسپی به جای مهاجم فرانسوی در نوک حمله قرار داشت.

با وجود مشخص بودن سیستم، این آرایش انعطاف‌هایی هم دارد و برناردو سیلوا در این زمینه نقش کلیدی داشته است. در دقایق ابتدایی نیمه دوم در ریاسور، مورینیو بازی با سه هافبک را امتحان کرد: کاماوینگا، والورده و برناردو سیلوا؛ با بازیکن پرتغالی که چیزی بین هافبک هجومی و هافبک میانی سمت چپ بازی می‌کرد. شاید با در نظر گرفتن نقشی که بلینگام می‌تواند در طول فصل داشته باشد.

در مورد دو هافبک میانی، هنوز باید دید زوج مورد علاقه مورینیو در این منطقه کلیدی چه کسانی خواهند بود. رقابت برای حضور در ترکیب اصلی ظاهراً میان شوامنی، والورده و برناردو سیلوا برای دو جایگاه است و کاماوینگا هم گزینه جایگزین محسوب می‌شود.

وضعیت کاماوینگا یک تناقض ایجاد کرده است. او چهارمین بازیکنی بوده که بیشترین دقایق را زیر نظر مورینیو بازی کرده، اما شرایط هم به نفعش بوده است. غیبتش در جام جهانی باعث شد برخلاف سه بازیکن دیگر از همان روز اول فصل در اختیار تیم باشد. با این حال، عملکردی که ارائه کرده نه‌تنها بحث‌هایی را که فصل گذشته درباره‌اش وجود داشت خاموش نکرده، بلکه آنها را همچنان داغ نگه داشته است.

مورینیو با اضافه شدن تدریجی بازیکنان، ترکیب دو هافبک میانی را مرتب تغییر داده و در ابتدا کاماوینگا مهره ثابت بود. در نخستین بازی تمرینی مقابل آلکورکون، او کنار سسترو بازی کرد. برابر لگانس، والورده کنار بازیکن فرانسوی قرار گرفت و مورینیو همین زوج را مقابل فیورنتینا و فرانس واروش هم حفظ کرد. در ریاسور، کاماوینگا و برناردو سیلوا از ابتدا بازی کردند و مقابل شالکه، برناردو سیلوا کنار والورده قرار گرفت.

شوامنی هنوز وارد این معادله نشده، چون به دلیل فشار عضلانی در ران نتوانسته نخستین بازی‌اش را انجام دهد. تیاگو، دیگر گزینه این رقابت، نیز به دلیل مصدومیت زانوی چپ هنوز نتوانسته خودش را نشان دهد.

نسخه نهایی خط دفاع هم هنوز دیده نشده؛ چه به دلیل مصدومیت‌ها و چه به خاطر زمان متفاوت بازگشت بازیکنان. در دفاع چپ، کوکوریا، قهرمان تازه جام جهانی و بازیکنی که قرار است جایگاهش بی‌چون‌وچرا باشد، فقط نیم ساعت پایانی مقابل شالکه را بازی کرد. بازگشت دیرهنگام او و مصدومیت مندی فرصتی برای کارراس ایجاد کرد تا به بازیکنی تبدیل شود که بیشترین دقایق را در این پیش‌فصل رئال مادرید بازی کرده است.

در دفاع راست، مورینیو میان ترنت و دامفریس چرخش ایجاد کرده: ۲۴۱ دقیقه برای بازیکن انگلیسی و ۲۳۹ دقیقه برای بازیکن هلندی. البته این اعداد برای مشخص کردن اینکه چه کسی می‌تواند صاحب این پست شود، کمی گمراه‌کننده‌اند. این دو در مجموع ۱۲۰ دقیقه همزمان در زمین بوده‌اند؛ ۷۵ دقیقه ابتدایی مقابل فیورنتینا و نیمه دوم دیدار با دپورتیوو. دو ساعت بازی که در آن ترنت در پست دفاع راست ماند و دامفریس به‌عنوان وینگر بازی کرد.

کارراس در دیدارهای دوستانه مقابل فیورنتینا، فرانس واروش، دپورتیوو و شالکه در مجموع ۳۲۲ دقیقه بازی کرده؛ بیشتر از هر بازیکن دیگر رئال مادرید.

در قلب خط دفاع، مصدومیت‌ها باعث شده‌اند میلیتائو اصلاً به میدان نرود؛ انتظار می‌رود مدافع برزیلی بعد از نخستین وقفه بازی‌های ملی برگردد. آسنسیو نیز فقط در مسابقات تمرینی مقابل آلکورکون و لگانس بازی کرده است.

مورینیو در نیمه اول دیدار ریاسور و نیمه دوم مقابل شالکه زوج رودیگر-هویسن را امتحان کرد و در ۴۵ دقیقه نخست بازی در آلمان، کوناته کنار هویسن قرار گرفت. بقیه دقایق هم با حضور یک یا حتی دو بازیکن آکادمی تکمیل شد. تا زمان بازگشت میلیتائو و آسنسیو، در شروع فصل رودیگر، هویسن و کوناته برای دو جایگاه قلب دفاع رقابت خواهند کرد.

در دروازه هیچ تردیدی درباره کورتوا وجود ندارد و درباره چهار بازیکن هجومی هم بحثی نیست: دیومانده، بلینگام، وینیسیوس و امباپه. هرچند گزینه‌های دوم هم درخشیده‌اند.

گولر خودش را در همان پست هافبک هجومی‌ای نشان داده که برای بلینگام در نظر گرفته شده است. بازیکن ترک در هر شش مسابقه در ترکیب اصلی بوده و دو پاس گل داده؛ یکی برای والورده مقابل لگانس و دیگری برای هویسن در گلزن‌کیرشن. سیستم مورینیو مشخصاً یک پست هافبک هجومی دارد تا آردا بتواند در دقایقی که بلینگام در اختیارش می‌گذارد، توانایی‌هایش را نشان دهد.

به نظر می‌رسد براهیم هم وقتی وارد بازی شود، در سمت راست خط حمله نقش مشخصی خواهد داشت. برای هر دوی آنها فصل‌هایی که مجبور بودند در پست‌های مختلف بازی کنند تا جایی در سیستم ۴-۳-۳ پیدا کنند، پشت سر گذاشته شده است.

اما اگر بخواهیم از یک پدیده واقعی حرف بزنیم، آن کارلوس اسپی است. اندریک، که تا زمان ورود امباپه انتخاب مورینیو برای ترکیب اصلی بود، مقابل فیورنتینا گل زد. حالا این دو باید دقایق اندکی را که ستاره فرانسوی در نوک حمله باقی می‌گذارد، میان خودشان تقسیم کنند.

همه‌چیز حالا در دست مورینیو است؛ مربی‌ای که برای ارزیابی بعضی بازیکنان زمان بیشتری نسبت به برخی دیگر داشته تا ترکیب اصلی‌اش را شکل دهد.

آزمایش‌ها تمام شد. حالا «بخش خوب» شروع می‌شود.

شنبه در کورنیا، نخستین ابهام‌ها پاسخ خود را خواهند گرفت.