مرجع خبری رئال مادرید: آس در گزارش ینوشت: اگر میتوانست ورزشگاهی را برای بازگشت رسمیاش بهعنوان سرمربی رئال مادرید انتخاب کند، احتمالاً ورزشگاه RCDE انتخاب اول ژوزه مورینیو نبود. هرچند با شناختی که از روحیه رقابتطلب او داریم، شاید هم بود. قرعه لالیگا و تعداد بالای ملیپوشان رئال مادرید که تا نیمهنهایی جام جهانی پیش رفتند، باعث شده مورینیو دقیقاً در همان جایی دوباره کارش را آغاز کند که آخرین لالیگای خود در اسپانیا را از دست داد.
۱۴ فصل گذشته، اما بعید است هواداران رئال مادرید یا اسپانیول آن ۱۱ مه ۲۰۱۳ را فراموش کرده باشند؛ چون نتیجه آن بازی به سود هیچکدام نبود. یا دقیقتر بگوییم، فقط به سود دشمن تاریخی هر دو تیم تمام شد: بارسلونا.
سه هفته مانده به پایان لیگ، رئال مادرید به کورنیا رفته بود و برای اینکه دستکم قهرمانی بارسلونای تیتو ویلانوا را به تأخیر بیندازد، باید حتماً پیروز میشد. همان بارسلونایی که در نهایت ۱۰۰ امتیاز فصل قبل مورینیو را تکرار کرد. نیازی به لو دادن نتیجه نیست: رئال نبرد. و اگر بخواهیم منصف باشیم، حتی میتوانست ببازد.
اسپانیول خیلی زود با گل استوانی روی پاس سرخیو گارسیا و بعد از یک کرنر پیش افتاد. کمی بعد هم واران در برخورد با واکاسو مصدوم شد. طولی نکشید که هکتور مورنو با ضربه سر گل دوم را زد، اما این گل به دلیل خطایی که اصلاً وجود نداشت مردود اعلام شد.
رئال در نیمه دوم توانست نتیجه را تا حدی جبران کند؛ هیگواین روی ضربه آزاد مودریچ با ضربه سر گل تساوی را زد.
از منظر مورینیو، آن مسابقه به چند دلیل دیگر هم خبرساز شد. او در اوج جنجالهایش با کاسیاس، پهپه را حتی روی نیمکت هم نگذاشت و به سکوها فرستاد. کریستیانو رونالدو را نیز نیمکتنشین کرد، هرچند در نیمه دوم وارد زمین شد. بنزما هم بازی را از روی نیمکت آغاز کرد.
حالا که به گذشته نگاه میکنیم، تصویر دو دروازه هم جالب بود: کاسیا درون دروازه اسپانیول و دیگو لوپس درون دروازه رئال مادرید؛ دو دروازهبانی که چند سال بعد جایشان به نوعی عوض شد.
آن شنبهشب، مثل این شنبه، در کورنیا چیزی برای جشن گرفتن وجود نداشت. در مادرید هم همینطور. اما در مرکز بارسلونا و کانالتس جشن برپا شد، چون همان تساوی ۱-۱ باعث شد بارسلونا از نظر ریاضی قهرمان لالیگا شود.
اسپانیولِ خاویر آگیره هنوز برای رسیدن به سهمیه اروپا حسابوکتاب میکرد؛ هرچند در نهایت موفق نشد. رئال مادرید هم تمرکزش را روی فینال کوپا دلری گذاشت که شش روز بعد مقابل اتلتیکومادرید برگزار میشد؛ جامی که آن را هم نبرد.
اما مورینیو بعد از آن دیگر هرگز به کورنیا-ال پرات یا همان RCDE Stadium برنگشت.
این شنبه، دیدار دوباره اتفاق میافتد. یک چیز قطعی است: رئال مادرید هر نتیجهای هم بگیرد، این بار در همان ورزشگاه لالیگا را از دست نخواهد داد. اما فصلش را همانجا آغاز میکند؛ مقابل اسپانیولی که خودش لیگ را با یک برد پرگل ۳-۰ مقابل لوانته، آن هم در خانه، شروع کرده است.
اون دو سه تا بازی آخر اون سال ، تنش به اوج رسیده بود . اوضاع رختکن ملتهب تر از هر زمان دیگه بود . دو قطبی داخل رختکن بیشتر از هر زمان دیگه بود . کنفرانس مطبوعاتی این بازی یا بازی قبلش با مالاگا بود که مورینیو گفت بارسا بهترین تیم ۵۰ سال اخیره . و تقریبا به همه کاپیتان ها یه تیکه ای انداخت
کارلو آنجلوتی واقعا اون رختکن رو خوب جمع کرد . هرچند اون تیم به لحاظ فنی و همچنین دیسیپلین واقعا خوب بود اما اوضاع حواشی واقعا در بدترین حد ممکن بود
درود بر پلنگ صورتی کبیر