«رئال مادرید در مسیر شکل گیری»

مرجع خبری رئال مادرید: با توجه به سابقه کاری‌اش، ژوزه مورینیو معمولاً وقتی در نقش تیمی که دیگران تعقیبش می‌کنند قرار داشته، بهتر از زمانی عمل کرده که خودش دنبال صدرنشین بوده است. به‌یادماندنی‌ترین تیم‌های او دوست داشته‌اند از ابتدا تا انتهای قهرمانی جلو باشند. با استثناهای همیشگی، قرار گرفتن در نقش تعقیب‌کننده معمولاً او را از تعادل خارج می‌کند و به همین دلیل پیروزی رئال مادرید در کورنیا برایش ارزش زیادی دارد. در لالیگایی که احتمال می‌رود به دوئلی بی‌امان میان بارسلونا و رئال مادرید تبدیل شود، بعید نیست قهرمان با بیش از ۹۰ امتیاز مشخص شود. بارسلونا فصل گذشته با ۹۴ امتیاز قهرمان شد و فقط ۲۰ امتیاز از دست داد. برای دو مدعی اصلی، هر امتیاز طلای خالص است و رئال مادرید مقابل اسپانیول تا آستانه از دست دادن دو امتیاز پیش رفت.

پس بردی مهم بود، به‌خصوص به خاطر شکل و شمایلی که مسابقه پیدا کرد. اسپانیول از شروع خوب و قابل‌قبول رئال مادرید جان سالم به در برد؛ شروعی که با ضربه سر قدرتمند بلینگام و پیش افتادن مادرید همراه شد. بلینگام در بازی هوایی مهارنشدنی بود.

پیشرفت اسپانیول خیلی زود قابل مشاهده شد. بازی فیزیکی و پرفشار، درگیری زیاد و نقش‌آفرینی‌های بسیار خوب خاوی هرناندس از سمت چپ و کالاتراوا با حرکت‌های مورب از جناح راست. آنها گل تساوی را در صحنه‌ای ساختند که دفاع رئال مادرید را در وضعیت بدی نشان داد؛ خط دفاعی‌ای که بی‌دلیل کاملاً متوقف شده بود.

مورینیو تیمی را تحویل گرفته که نسبت به فصل گذشته به‌طور محسوسی بهتر شده است. گزینه‌های زیادی در اختیار دارد. او تصمیم گرفت آردا گولر را به‌عنوان وینگر راست کاذب به میدان بفرستد؛ همان پستی که پیش از حضور ژابی آلونسو در آن بازی می‌کرد. آلونسو می‌خواست گولر را به هافبکی همه‌کاره و پرتحرک تبدیل کند.

شاید روزی گولر به همان نوع بازیکنی تبدیل شود که مودریچ بود، اما مورینیو فعلاً آن نقشی را که امروز «هافبک» می‌نامند برای برناردو سیلوا، بازیکن باتجربه تیم، کنار گذاشته است.

گولر سانتری ارسال کرد که بلینگام با اقتدار کامل به گل تبدیلش کرد. بعد از آن هم چند پاس ظریف و زیبا در عمق فرستاد که مهاجمان نتوانستند از آنها استفاده کنند. اما نیمه اول با تساوی به پایان رسید و رئال مادرید دیگر جایی برای شوخی ندارد. دو سال بدون قهرمانی به مورینیو و تیمش اجازه هیچ نفس راحتی نمی‌دهد. دیر یا زود، اسکادران مهاجمان رئال باید وارد صحنه می‌شد.

دیگر خبری از ازدحام هافبک‌های هجومی‌ای نیست که قرار بود به‌عنوان وینگر راست بازی کنند. ماستانتونو را بسته‌بندی کرده‌اند و به فلورانس فرستاده‌اند و در عوض دیومانده آمده؛ بازیکنی که وقتی در لگانس بود قیمت چندانی نداشت و بعد از دورانش در لایپزیگ به ثروتی هنگفت تبدیل شد. او در نیمه دوم از جناح راست وارد زمین شد و نسبت به مجموعه بازیکنانی که پیش از این در آن پست حضور داشتند تفاوت ایجاد خواهد کرد.

دیومانده واقعاً در نیمه دوم وزن خودش را به بازی تحمیل کرد. در سمت دیگر، وینیسیوس بیش از حد در درگیری‌هایش با کالاتراوا گرفتار شد؛ بازیکنی که فقط چون داور نخواست اخراج نشد، و همچنین با ال‌هلالی، مدافع کناری سرسخت اسپانیول.

میل وینیسیوس به شیرجه رفتن هم کمکی به خودش نکرد، اما مورینیو تا پایان او را در زمین نگه داشت؛ آن هم در ترکیبی با حضور انبوه مهاجمان: امباپه، وینیسیوس، دیومانده، بلینگام که بی‌وقفه به محوطه جریمه حمله می‌کرد، و اسپی جوان که تازه از لوانته آمده؛ جایی که روشن کرد بهترین مهاجم تیم اتا ایونگ نبود، برخلاف چیزی که گفته می‌شد.

لوانته بخش قابل‌توجهی از ماندنش در لالیگا را مدیون اسپی است. حالا او در نخستین بازی‌اش در لیگ، پیروزی را هم به رئال مادرید هدیه داد.

اسپی مهاجمی غیرمعمول در فوتبال اسپانیاست؛ بازیکنی که انگار از بدو تولد برای بازی در پست مهاجم نوک ساخته شده است. گل او نه فقط به خاطر اهمیتی که داشت، بلکه به دلیل شیوه به ثمر رسیدنش تعیین‌کننده بود: با آرامش، تصمیم‌های درست و اطمینان، درست در میان آشفتگی‌ای که داخل محوطه جریمه حاکم بود.

سانتیاگو سیگرو – آس