مرجع خبری رئال مادرید: هر ورزشگاهی ویژگی و خلقوخوی خاص خودش را دارد. ویژگی سانتیاگو برنابئو، توقع بالا و حافظه قوی است. بعضیها فکر میکنند وقتی فصل یا پروژه جدیدی شروع میشود، میتوان دکمه ریست را زد، از نقلوانتقالات خوب خوشحال شد، آمدن مورینیو را جشن گرفت و همهچیز را از صفر شروع کرد. در منطق رئال مادرید، چنین چیزی وجود ندارد. برنابئو توان عجیبی در به یاد آوردن دارد؛ هم برای خوبیها و هم برای بدیها. به همین دلیل وقتی بوی یک کامبک اروپایی به مشامش میرسد، میتواند ترسناک شود و به همان اندازه هم بیرحمانه یادآوری کند که دو فصل بدون جام، باری است که باید روی دوش حمل شود. خود مورینیو هم که با نقش مرد «شروع دوباره» برگشته، بهتر از هر کسی میداند که اینجا چیزی پاک نمیشود؛ این ورزشگاه هنوز به خاطر دارد دفعه قبل چطور تمام شد.
خلأیی که در خط میانی پر نشده هم برنابئو را نگران کرده است. هواداران شک دارند که برنامه مبتنی بر دویدن و شدت همیشه جواب بدهد، وقتی تیم کنترل مسابقه را ندارد و در ترکیب بازیکنی نیست که بتواند سرعت بازی را کم کند و به آن آرامش بدهد. اینکه رودری حالا با پیراهن تیمی دیگر، آن هم بارسلونا، همان خلأ را پر کرده، این مشکل را حتی آزاردهندهتر کرده است.
همین حافظه و همین توقع بالا وقتی پای حسابهای فردی به میان میآید، شدیدتر هم میشود. وینیسیوس فقط به خاطر عملکرد فعلیاش هو نمیشود؛ بلکه به خاطر تقابلی که فصل گذشته با ژابی آلونسو داشت و در آن دست بالا را پیدا کرد، به خاطر نوسانات و حواشی پیش از تمدید قراردادش، و چون از زمانی که توپ طلا به رودری رسید، دیگر همان بازیکن سابق نشده است. باز هم رودری؛ هم در خط میانیای که رئال ندارد و هم در زخمی که هنوز بسته نشده است.
سوتهای اعتراضی علیه امباپه شاید در نگاه اول عجیب به نظر برسند، اما بیشتر از شکاف میان انتظارات عظیمی میآیند که پس از آن انتظار طولانی برای حضورش شکل گرفت و نتایج تیمیای که با حجم بالای گلهای او همراه نشدهاند. دو قهرمانی پاریسنژرمن در لیگ قهرمانان بعد از جدایی او هم کمکی به این وضعیت نمیکند. برنابئو همیشه به تعهد اهمیت داده، اما هیچوقت قرار نیست از این خوشحال شود که توپگیری مهاجمانش بیشتر از موقعیتهای گلِ تبدیلشدهشان به چشم بیاید. مقابل بتیس و اینتر، ستارههای رئال سختکوشتر بودند، اما دقت کمتری داشتند. این هم معادله خوبی نیست.
ممکن است تمام ماشین باشگاه در خدمت این قرار بگیرد که امباپه به توپ طلای مورد نظرش برسد. اما هوادار عادی رئال مادرید ترجیح میدهد یک تیم کامل و ستارههایی دقیق و تعیینکننده ببیند، تا اینکه مجذوب درخشش یک جایزه فردی شود.
واقعیت بیرحمانه این است: در برنابئو اگر چیزی ندهی، چیزی هم دریافت میکنی.
الیاس . ا 0 مارکا