مرجع خبری رئال مادرید: مارکا نوشت: رئال مادرید شروع خوبی در لالیگا داشته؛ شروعی که فقط با لکه شکست در لاکارتوخا و از دست رفتن سه امتیاز مقابل بتیس کمی خدشهدار شده است. قویترین پشتوانه این شروع هم عملکرد خانگی تیم است؛ جایی که رئال در هیچیک از بازیهای لیگش کمتر از چهار گل نزده. در لیگ قهرمانان هم اثر خودش را گذاشت و اینتر، قهرمان ایتالیا را که ۲۰ بازی پیاپی نباخته بود، با حداقل اختلاف شکست داد. در مجموع، اعداد و آمار دعوتکننده به خوشبینی هستند.
با این حال، برنابئو بهوضوح نشان داده که اتفاقات فصل گذشته را فراموش نکرده است. صبر کم است و کافی است تیم چند اشتباه پشت سر هم داشته باشد تا این موضوع خودش را نشان بدهد. دستکم بخشی از سکوها وقتی تیم در زمین واکنش مناسبی نشان نمیدهد، با سوت اعتراضشان را بیان میکنند. خوشبختانه برای رئالیها، این فقط در مقاطع مشخصی از مسابقه رخ میدهد؛ همان دقایقی که تیم مورینیو بیش از حد عقب میکشد و اجازه میدهد حریف جلو بیاید. بخشی از هواداران این افت را با سوت مجازات میکنند.
این اتفاق مقابل رئال سوسیداد هم افتاد، بعد از گل تساوی موقت که نیمه اول را سرد کرد. مقابل اینتر حتی شدیدتر بود، جایی که بسیاری از سوتها متوجه وینیسیوس شد؛ بازیکنی که در حمله روز خوبی نداشت اما در دفاع تا حد زیادی جبران کرد. و مقابل رایو هم دوباره تکرار شد. همان همهمهای که بازیکنان در زمین حسش میکنند و نادیده گرفتنش آسان نیست.
بازی رایو نمونه واضحی بود. نیمه دوم تیم مورینیو، همانطور که خود مربی در نشست خبری پذیرفت، به دلیل افت فیزیکی سنگین شد و دیگر خبری از ظرافت و قدرت ۴۵ دقیقه اول نبود؛ نیمهای که رئال با اقتدار ۳ بر صفر جلو افتاده بود.
با حملات رایو و گل کامیو، برنابئو دوباره نارضایتیاش را با سوت نشان داد؛ سوتهایی که آردا گولر بلافاصله بعد از ورودش با فوتبال خودش آرام کرد. هافبک ترک کنترل را به رئال برگرداند و همراه با آن، آرامش را هم به سکوهایی بازگرداند که دوباره با دیدن رئالی مسلط لبخند زدند.
در برابر این پدیده، شخصیتهای اصلی تیم ترجیح دادهاند بهجای اعتراض، واکنشی همراه با درک نشان بدهند.
مورینیو بعد از بازی با اینتر با احتیاط گفت: «نظر هواداران مهم است و چیزی نمیتوانم به آنها بگویم.»
کورتوا حتی صریحتر بود و خشم تماشاگران را مشروع دانست: «سوتهای هواداران؟ همین سطح توقع است که رئال مادرید را بزرگ میکند. دو سال است هیچ جام بزرگی نبردهایم. حق دارند.»
برای فهمیدن این سوتها باید حافظه داشت و به فصل گذشته برگشت. بخشی از هواداران در چند مسابقه تیم را مجازات کردند، با لحظاتی از تنش شدید مثل آنچه بعد از حذف از جام حذفی مقابل آلباسته رخ داد. این نارضایتی در هفتههای پایانی فصل هم دوباره ظاهر شد؛ زمانی که رئال از لیگ قهرمانان کنار رفته بود و در لیگ هم شانس زیادی نداشت.
فصل بدون جام به پایان رسید و برنابئو با نارضایتیای وارد فصل جدید شد که شمارندهاش را صفر نکرده بود.
همان سختگیری برنابئو که کورتوا آن را بخشی از عظمت باشگاه میداند، در عین حال محرکی دائمی برای تیم است. رئال ابزار لازم برای پاسخ دادن را دارد، همانطور که قدرت گلزنیاش نشان میدهد؛ فقط باید بتواند شدت بازی را از ابتدا تا انتها حفظ کند تا این صدای سوتها بالاخره به تشویق تبدیل شود.
اگه همه مثل حامد وکیلی باشن اصلا غیر ممکن نیست و خیلی هم راحته هرچی بشه میگه ما خیلی خوبیم و حریف بده