مرجع خبری رئال مادرید: ۱۷ مه ۲۰۱۳؛ آخرین باری که ژوزه مورینیو و دیه‌گو سیمئونه به‌عنوان سرمربی در یک دربی مادرید مقابل هم قرار گرفتند. مورینیو آخرین هفته‌های حضورش روی نیمکت رئال مادرید را سپری می‌کرد و همان مسابقه، به اعتراف خود سیمئونه در سال‌های بعد، تاریخ دربی‌های مادرید را تغییر داد.
اتلتیکو آن شب در سانتیاگو برنابئو و پس از وقت اضافه، رئال مادرید را ۲-۱ شکست داد. سفیدپوشان فرصت‌های زیادی داشتند، اما بارها به سد تیبو کورتوا خوردند؛ دروازه‌بانی که امروز از قضا از دروازه رئال دفاع می‌کند. گل‌های دیه‌گو کاستا و میراندا نقطه عطفی برای اتلتیکو شد و زمینه‌ساز تیمی بود که فصل بعد لالیگا را هم فتح کرد.
آن پیروزی یک طلسم سنگین را هم شکست. اتلتیکو تقریباً ۱۴ سال نتوانسته بود رئال را در دربی شکست دهد، اما این انتظار را در برنابئو به پایان رساند و تنها کوپا دل‌ری دوران سیمئونه را هم به دست آورد. همان شب عملاً یکی از مشهورترین طعنه‌های هواداران رئال به رقیب هم بی‌اثر شد؛ بنری که روی آن نوشته بودند: «برای دربی، دنبال یک رقیب شایسته می‌گردیم.»
پیش از آن فینال، آمار مورینیو مقابل سیمئونه کاملاً به سود مربی پرتغالی بود. در همان فصل، رئال هر دو دربی لالیگا را برده بود؛ ۲-۰ در برنابئو و ۲-۱ در ویسنته کالدرون. اتلتیکو در بازی خانگی با گل فالکائو جلو افتاد، اما باز هم نتوانست نتیجه را حفظ کند. فصل قبل‌تر هم سیمئونه هنوز در بازی رفت هدایت اتلتیکو را بر عهده نداشت، اما در بازی برگشت با شکست سنگین ۴-۱ مقابل رئال، نخستین فصل جدی رقابت شخصی این دو مربی شکل گرفت.
این یک رقابت عادی نبود؛ تقابل دو مربی که بخش مهمی از فوتبال قرن بیست‌ویکم را از روی نیمکت شکل داده‌اند. شاید فقط نام‌هایی مثل پپ گواردیولا، لوئیس انریکه، یورگن کلوپ و کارلو آنچلوتی را بتوان در کنار آن‌ها قرار داد. حالا این دو، پس از ۱۲ سال دوباره در یک دربی روبه‌روی هم قرار می‌گیرند.
البته فینال ۲۰۱۳ آخرین دوئل آن‌ها نبود. مورینیو بعد از همان فصل رئال را ترک کرد، اما فوتبال یک تقابل دیگر برایش با سیمئونه کنار گذاشته بود.
یک سال بعد، در ۲۰۱۴ و این بار با چلسی، مورینیو برای دیدار نیمه‌نهایی لیگ قهرمانان به ویسنته کالدرون رفت. بازی رفت بدون گل تمام شد و چلسی با توجه به نتیجه ۰-۰، برای دیدار برگشت شرایط مناسبی داشت. در سمت دیگر جدول هم رئال مادرید با حذف بایرن مونیخ خودش را به فینال نزدیک کرده بود و همه‌چیز می‌توانست به یک فینال خاص برسد.
اما در استمفوردبریج یکی از بهترین نمایش‌های اتلتیکوی دوران سیمئونه رقم خورد. تیم اسپانیایی با پیروزی ۳-۱ چلسی مورینیو را کنار زد و به فینال لیگ قهرمانان رسید؛ فینالی که اتلتیکو بعد از ۴۰ سال دوباره تجربه‌اش می‌کرد.
هیچ‌کس آن زمان تصور نمی‌کرد تقابل‌های پرتنش مورینیو و سیمئونه تا بیش از یک دهه دیگر تکرار نشود.
حالا این انتظار تمام شده است. ۱۲ سال بعد، مورینیو و چولو دوباره مقابل هم قرار می‌گیرند؛ این بار بار دیگر در قلب دربی مادرید.
اتلتیکو تیمی هست که مشخصا توان قهرمان شدن نداره اما میتونه تو بازی های رودررو تیمهای بزرگ رو گاها اذیت کنه . الان چند ساله همینه . لالیگای فصل ۲۰۲۰-۲۰۲۱ هم که بردن ، نتیجه ی لغزش عجیب رئال تو هفته های آخر و البته اشتباهات داوری بود. پارسال هم نگاه کنیم، مثلا میان بارسا رو تو بازی های رودررو به چالش میکشن و از دوتا تورنمت حذف میکنن ولی تو هیچکدوم نهایتا قهرمان نمیشن . اتلتیکو الان چند ساله که یه رقیب جدی برای فتح عنوان نیست ، اما میتونه امتیازهایی ازت بگیره و کارو برات سخت تر کنه . دیگو سیمئونه بیش ازین نمیتونه چیزی به این تیم اضافه کنه اما هم خودش هیچوقت جسارت جدا شدن و دل کندن از دستمزد عجیب غریبی که اونجا رو میگیره رو داشت ، نه انریکه سرزو اونقدر ریسک پذیر بود که برکنارش کنه و مسیر تازه ای رو شروع کنه . ولی به هر حال همیشه تو بازی های رودررو پتانسیل اذیت کردن دارن . اونا الان چند ساله فاقد انرژی کافی برای رقابت در بلند مدت هستن اما تو بعضی بازی های بزرگ یه کارایی میکنن .
چوسه بریم برا سومین باخت؟
بنازم پیش به سوی سومی
ایندفم میبازی اگه مثل بازی با الچه بازی کنه تیم