دربی مادرید و آغاز فروپاشی تیم ژابی آلونسو

مرجع خبری رئال مادرید: رئال مادرید بار دیگر پا به متروپولیتانو می‌گذارد؛ ورزشگاهی که برای ژوزه مورینیو تازه است، چون در دوره نخست حضورش در مادرید، اتلتیکو هنوز در ویسنته کالدرون بازی می‌کرد. حتی در نیمه‌نهایی لیگ قهرمانان ۲۰۱۴ که مورینیو هدایت چلسی را بر عهده داشت هم بازی در همان کالدرون برگزار شد.

متروپولیتانو برای رئال هم ورزشگاه چندان خوش‌یمنی نبوده است. سفیدپوشان در ۹ سفر لیگ خود به این ورزشگاه فقط دو بار پیروز شده‌اند و آخرین بردشان به سپتامبر ۲۰۲۲ و نتیجه ۲-۱ برمی‌گردد.

این بازی همچنین بازگشت رئال به جایی است که فصل گذشته، بحران تیم از همان‌جا شکل گرفت.

در ۲۷ سپتامبر، تیم ژابی آلونسو در شرایطی به متروپولیتانو رفت که شش بازی نخست لالیگا را با برد پشت سر گذاشته بود. در مقابل، اتلتیکو فقط دو پیروزی داشت و از ۱۸ امتیاز ممکن، ۹ امتیاز را از دست داده بود.

اتلتیکو با گل لو نورمان جلو افتاد، اما تا نیم‌ساعت بازی رئال نتیجه را برگرداند و پیش افتاد. با این حال، مسابقه خیلی زود به کابوس تبدیل شد. خولیان آلوارس رهبری بازگشت اتلتیکو را بر عهده گرفت و تیم سیمئونه در نهایت با نتیجه ۵-۲ پیروز شد.

آن شکست فقط یک باخت سنگین نبود. در همان بازی، ضعف‌هایی در تیم ژابی آشکار شد که در ادامه فصل بزرگ‌تر و عمیق‌تر شدند.

یکی از بازیکنانی که بیشترین ضربه را از آن دربی خورد، دین هویسن بود. مدافعی که شروع بسیار خوبی با رئال داشت، در متروپولیتانو به‌شدت افت کرد و از آن مسابقه تا پایان فصل دیگر شبیه بازیکنی نبود که با درخشش در تیم ملی، رئال را متقاعد کرده بود بدون تردید برای جذبش اقدام کند.

شکست ۵-۲ یک مشکل قدیمی را هم عیان کرد: خط میانی رئال اقتدار لازم برای کنترل مسابقات بزرگ را نداشت. وابستگی تیم به کورتوا و امباپه بیش از حد شده بود و مقابل رقبای سطح بالا، مثل فصل قبل، محدودیت‌های ساختاری تیم کاملاً نمایان می‌شد.

در کنار مشکلات تاکتیکی، نشانه‌هایی از ناهماهنگی داخل رختکن با ژابی آلونسو هم کم‌کم بیرون آمد.

آن دربی آخرین باری بود که فده والورده در دفاع راست بازی کرد. مصدومیت کارواخال و ترنت باعث شده بود ژابی از راه‌حلی استفاده کند که پیش‌تر زیدان و آنچلوتی هم سراغش رفته بودند، اما والورده بعداً آشکارا نارضایتی‌اش را بیان کرد.

او سه روز بعد، پیش از بازی در آلماتی گفت: «من برای بازی در دفاع راست به دنیا نیامده‌ام. از کودکی هم برای این پست آموزش ندیده‌ام. فقط به‌خاطر شرایط اضطراری مجبور شدم آنجا بازی کنم.»

در قزاقستان، والورده نیمکت‌نشین شد، حتی یک دقیقه هم بازی نکرد و رفتار سردش در گرم کردن هم توجه‌ها را جلب کرد. ژابی بعداً درباره غیبت او در تمرین دایره‌ای بازیکنان ذخیره گفت: «این چیزی است که ما دوست داریم و فکر می‌کنم خوب است، چون باید برای هر شرایطی آماده باشیم. او برای ما مهم است و می‌خواهم همه مشارکت داشته باشند.»

آنچه ابتدا یک اختلاف قابل حل به نظر می‌رسید، یک ماه بعد به بحرانی جدی‌تر تبدیل شد؛ آن هم در دل یک پیروزی مهم.

در برد ۲-۱ مقابل بارسلونا در ال‌کلاسیکو، برخورد وینیسیوس با ژابی آلونسو آشکار کرد که مشکل فقط تاکتیکی نیست. تنشی که از متروپولیتانو شروع شده بود، حالا در رختکن ریشه دوانده بود.

یک سال بعد، رئال دوباره به همان ورزشگاه برمی‌گردد؛ این بار با مورینیو.

مورینیو همزمان رقابت قدیمی‌اش با سیمئونه را از سر می‌گیرد. تا امروز، در تقابل مستقیم این دو مربی، مورینیو سه برد دارد، سیمئونه دو برد و یک بازی هم مساوی شده است.

برای رئال، این دربی فقط یک مسابقه دیگر نیست. تیم در شروع فصل نشانه‌هایی از ضعف و تردید نشان داده و حالا بازی در متروپولیتانو می‌تواند بخشی از این ابهام‌ها را برطرف کند.

درست مثل فصل گذشته، این مسابقه می‌تواند چیزی فراتر از سه امتیاز باشد؛ بازی‌ای که شاید نشان بدهد آینده این رئال مادرید قرار است چه شکلی باشد.