به جا مانده از دربی مادرید: دلت خنک شد، اورتیز آریاس؟

مرجع خبری رئال مادرید: توماس رونکرو مدیر آس در مورد دربی مادرید صحبت کرد.

داوری رقت‌انگیز. بعدتر درباره فوتبال ضعیفی که رئال مادریدِ مورینیو در این دربی کم‌رمق ارائه کرد بیشتر حرف خواهم زد، اما مجبورم بخشی از این نوشته را به قضاوت وحشتناک اورتیس آریاس اختصاص بدهم. می‌گویند اهل مادرید است، اما چیزی که مسلم به نظر می‌رسد این است که در کودکی نه پایش به برنابئو رسیده و نه کوچک‌ترین علاقه‌ای به لشکر سفیدپوشان داشته است. داوری‌اش یک‌طرفه، جهت‌دار و در نیمه اول تعیین‌کننده بود؛ نیمه‌ای که با ندادن دو کارت قرمز مستقیم به کوتی رومرو و کانگ این لی، مسابقه را از مسیر طبیعی‌اش خارج کرد. تازه در ۱۵ دقیقه نخست هم دو کارت زرد کاملاً واضح را به آلکس بائنا بخشید، آن هم بعد از دو خطای بسیار خشن روی آردا گولر.

اگر داور VAR، یعنی تروخیو، در صحنه کوتی رومرو تو را برای بازبینی فرا می‌خواند و بعد از دیدن تصاویر باز هم فقط کارت زرد نشان می‌دهی، آن هم با وجود لگد عمدی روی زانوی بلینگام، دیگر نمی‌توانم بدبین نباشم. اورتیس آریاس تصاویر را روی مانیتور دید و همان چیزی را دید که همه دیدند: یک کارت قرمز کاملاً واضح. اما ترسید، عقب نشست، صدای چولو و نیمکتش را شنید که در کنار سکوهای خشمگین به او فشار می‌آوردند و در نهایت تصمیم گرفت عدالت را زیر پا بگذارد و فقط به بازیکن آرژانتینی کارت زرد بدهد. جالب اینکه ابتدا به قربانی صحنه، یعنی جود، کارت داده بود. همین به‌خوبی نشان می‌دهد با چه سوءنیتی علیه رئال سوت می‌زد.

تکل استوک‌دار بازیکن کره‌ای روی ساق والورده حتی یک لحظه هم بازبینی نشد. احتمالاً داور VAR فکر کرد اگر دوباره او را صدا بزند، باز هم داور وسط صحنه را نادیده خواهد گرفت. این صحنه حتی از خطای کوتی هم بیشتر مستحق اخراج بود. بنابراین اگر مقررات را ملاک قرار بدهیم، اتلتیکوی چولو باید با ۹ بازیکن به رختکن می‌رفت و طبیعتاً دربی کاملاً متفاوتی شکل می‌گرفت.

و سال‌هاست که داستان همین است. شنبه دیدیم در صحنه‌ای که سویا در موقعیت تک‌به‌تک قرار گرفته بود تا گل ۲-۲ را بزند، داور، مارتینس مونوئرا، به محض دیدن کریستنسن روی زمین، بازی را متوقف کرد. باورنکردنی بود. وارثان نگریرا لالیگا را نابود کرده‌اند. لابد خوشحال‌اند. یک بار دیگر. لالیگای دستکاری‌شده. تمام.

بدون فوتبال. در CTA قرار نیست کسی از خودش انتقاد کند. احتمالاً حتی به داور تبریک هم خواهند گفت. اما تفاوت اینجاست که ما مادریدی‌ها از خودمان انتقاد می‌کنیم. اگر موضوع شرم‌آور داوری را کنار بگذاریم، باید گفت رئال مورینیو دربی بسیار ضعیفی داشت؛ بدون شدت، بدون بازی میان خطوط، سنگین، بدون ارتباط میان خط میانی و مهاجمان. رئالی دوپاره و بی‌فوتبال، در حالی که برناردو سیلوا و دیومانده روی نیمکت بودند.

من کسی نیستم که بخواهم توصیه‌ای بکنم، اما اگر جای مربی پرتغالی بودم، بعد از وقفه بازی‌های ملی همه‌چیز را به هم می‌ریختم و برناردو سیلوا را به جای شوامنی یا والورده در ترکیب اصلی می‌گذاشتم و دیومانده را به جای وینیسیوس. ما مادریدی‌ها فکر می‌کردیم مورینیو تابستان برای همین برگشته؛ برای اینکه دستش نلرزد. برای اینکه روشن کند دوران خودخواهی‌ها تمام شده و تیم بالاتر از هر چیزی قرار دارد.

چطور ممکن است کارلوس اسپی حتی یک دقیقه هم بازی نکند؟ مورینیو باید شجاع باشد و مشت محکمی روی میز بکوبد، وگرنه سرانجاممان مثل فصل گذشته خواهد شد. باید با واقعیت روبه‌رو شویم، هرچقدر هم تلخ باشد. وینی دیگر قابل شناسایی نیست و فریاد می‌زند که به «شربت نیمکت» نیاز دارد. برناردو سیلوا و گولر باید در ترکیب اصلی باشند اگر قرار است چیزی شبیه فوتبال ببینیم. بلینگام باید رهبر تیم باشد و تمام اختیارات فرماندهی را در اختیار بگیرد. و از امباپه هم باید خواست بیشتر خودش را نشان بدهد، اگر توپ به او نمی‌رسد از خشم فریاد بزند و یک بار برای همیشه آن جایگاه ستاره جهانی را توجیه کند؛ جایگاهی که در روزهای بزرگی مثل این، محو می‌شود.

ناامیدکننده. پیش از شروع این فاجعه، دوستم آلفونسو تصویری از پسرانش، پابلو و آلفونسو، برایم فرستاد که در سکوهای متروپولیتانو آماده بودند برای رئال صدایشان را از دست بدهند. اما تنها چیزی که توانستند جشن بگیرند گل رودیگر بود؛ گلی که مانع از یک شکست سنگین و افسرده‌کننده شد. هواداران شایسته این بی‌حالی بخش بزرگی از تیم نیستند؛ بازیکنانی که دربی را طوری بازی می‌کنند انگار یک روز عادی در محل کار است. کافی است نگاه کنند خولیانو سیمئونه چگونه می‌جنگد.