یادداشت: داور حرامی؟ نه، مدیر پوشکی، مربی پولکی، بازیکن زپرتکی!

مرجع خبری رئال مادرید: آن چه که در دربی مادرید رخ داد، نه حاصل یک داور حرامی بلکه تاثیری از همه چیزهایی بود که رئال مادرید را در این سالها به منجلاب کشانده است. مگر حرامی بودن داور چیز عجیبی است که الان از آن تعجب کنیم؟ حدود سه دهه است که هواداری رئال مادرید را می کنیم و هرگز نشده که در یک فصل حداقل 15 امتیاز رئال توسط داوران خورده نشود و به جیب حریفان واریز نشود. پادزهر رئال هم در مقابل چنین شرایطی مشخص است: مربیان جسور و جدی مثل آنچلوتی و زیدان و بازیکنان باغیرت مثل کریستیانو رونالدو، راموس، مودریچ و کروس. حالا نه مربی باکیفیتی روی نیمکت است، نه بازیکن با تعصب و مدیر رئال مادرید اگر اندک عقلی در گذشته داشت، همان را هم از دست داده است.

ریاست جدید کمیته داوران اصلا ربطی به دوران نگریرا ندارد اما داوری ها عوض نشده است. پرز دو سال پیش ادعا کرد که از داوری اسپانیا به فیفا شکایت می کند، چه شد؟ قرار بود چه بشود؟ دیگر نمی شود که خودمان را خر فرض کنیم! اوضاع داوری همینی هست که هست، هوادار رئال مادرید همان آغاز فصل می داند که حریفانش 14 نفره هستند و باید آن قدر خوب بازی کند که این داوران نیست و نابود شوند. درست مثل کاری که آنچلوتی و زیدان در فصل های 24-2023 و 17-2016 رقم زدند، رئال آن قدر خوب بود و آن قدر امتیاز می گرفت که هر چقدر داوران کرم می ریختند، به هیچ جایی نمی رسیدند.

مشکل اصلی رئال مادرید اما حالا در جایی است که همه چیزش به همه چیزش می اید. از فلورنتینو پرز شروع می کنیم، مردی که حالا بیش از هر شخصی به “نقی معمولی” شباهت دارد. او با منش دیکتاتورها از این که بفهمد رقیبش، انریکه ریکلمه روی سکوهای سانتیاگو برنابئو حضور دارد، به هم می ریزد و بهانه جویی می کند. مدیر رئال مادرید در گذشته هم تصمیم های بد زیادی می گرفت (فروش ماکلله، بیرون کردن اشنایدر و روبن، فروش رونالدو، عدم تمدید با راموس و …) اما با تصمیم های خوب (استخدام زیدان و آنچلوتی، خریدهای مناسبی مثل کاسمیرو و کروس) جبرانش می کرد. اما حقیقت این است که پرز هر سال تصمیم های احمقانه تری می گیرد. روز تمدید قرارداد وینیسیوس را همین جا یکی از سیاه ترین روزهای تاریخ رئال مادرید اعلام کردیم و زمان نشان داد که بیراه نگفتیم. اگر وینیسیوس می رفت، رودری می آمد، همان نقشه ای که انریکه ریکلمه داشت و البته به جای بازیکن کم تجربه ای مثل دیومانده، ارلینگ هالند را با قیمتی مشابه برای رئال مادرید نشان کرده بود. پرز که از زمان شکست پروژه سوپرلیگ، تصمیم های افتضاح را پشت هم گرفته، برای سومین سال متوالی هافبک نخرید و از خرید رودری هم سر باز زد چون می خواست به خاطر توافق با انریکه ریکلمه از او انتقام بگیرد.

به نظر می رسد که “نقی پرز معمولی” نمی خواهد بپذیرد که انریکه ریکلمه با ایده هایش، یک سوم هواداران رئال را در عرض سه هفته از آن خود کرده و اگر فرصت بیشتری داشت، چه بسا او را کلا از میدان به در می کرد. او قرارداد وینیسیوس را تمدید کرد چون می ترسید که این بازیکن سال بعد رایگان برود و منتقدانش به او کنایه بزنند. به همین خاطر قراردادی نجومی با دستمزدی نجومی را نصیب بازیکن برزیلی کرد تا آینده رئال را تباه کند. وینیسیوس در هشت بازی آغازین فصل، با اختلاف از بدترین بازیکنان ترکیب بوده و بدتر این که مربی به حدی از او می ترسد که حاضر نیست نیمکت نشینش کند!

برای این که همه چیز رئال به هم بیاید، پرز برای نیمکت سراغ یک مربی با ایده های تمام شده رفته است. آخرین موفقیت بزرگ مورینیو به قهرمانی لیگ انگلیس با چلسی برمی گردد که ده سال پیش کسب کرد. او ده سال است که در تیم های درجه دو و سه فوتبال اروپا دست و پا می زند و قطعا اگر پرز به سراغش نمی رفت و ان قدر دیوانه نبود که بند فسخ 15 میلیونی به بنفیکا بدهد، مورینیو حالا باید در لیگ های عربستان و قطر مربیگری می کرد چون سالهاست که از هیچ تیم بزرگی در اروپا پیشنهاد نداشته است!

مورینیو در دوره اولش در رئال، یک ژنرال خشن و هیتلر وار در رختکن رئال مادرید بود که سعی کرد ارتش متعصبش را از بازیکنانی نظیر آربلوا، دیگو لوپز، اسین و ژابی آلونسو در مقابل بقیه رختکن تشکیل بدهد. هواداران مورینیو معتقد بودند که او قرار است که گوش وینیسیوس و بقیه ستارگان بی تربیت را بپیچد اما چیزی که از این مربی می بینیم، یک پاچه خوار به تمام معناست که کم مانده به وینیسیوس، امباپه و بقیه ستارگان تیمش سواری بدهد! حقیقت این است که مورینیو حتی با قرارداد بستن با رئال هم بلیت لاتاری را برده، چرا که از یک مربی درجه سه دوباره به سطح اول فوتبال اروپا برگشته، قراردادهای تبلیغاتی بهتری می بندد، سریالش در نتفلیکس پخش شده و قطعا آینده اش پس از رئال همچنان در یک تیم قابل قبول خواهد بود نه لیگ های عربستان. او حالا سعی می کند که با چهره ای آرام تر خودش را ریبرند کند تا تیم های بعدیش روی خوش تری به او نشان بدهند. در واقع برای مورینیو پشیزی ارزش ندارد که در این فصل چه بر سر رئال و هوادارانش بیاید که اگر ارزش داشت، وینیسیوس و امباپه را یا نیمکت نشین یا زودتر تعویض می کرد و به جوان های گرسنه تر نظیر دیومانده و اسپی فرصت می داد.

اما برسیم به بازیکنان نازنازی رئال مادرید. کیلیان امباپه در حالی که سه سال است در هیچ لحظه مهمی (به استثنای اولین بازیش مقابل منچسترسیتی) در رئال نقش نداشته و رئال قهرمان اروپا را به تیمی ناکام تبدیل کرده، دو هفته است که کاسه گدایی توپ طلا را دستش گرفته است. بازیکنی که حتی از پس نجات رئال در دربی مادرید هم بر نمی اید، عجیب است که این گونه گداوار دنبال توپ طلا افتاده است! وینیسیوس رسما یک بازیکن بازنشسته است که از زندگی با دوست دختر بلوند و کت و کلفتش لذت می برد. به جز کورتوا، بقیه بازیکنان رئال هم هیچ کدام ثبات کافی را ندارند که عجیب این که خیلی از این ها در خارج از رئال می درخشند اما در رئال، بدترین لحظات دوران فوتبالشان را سپری می کنند!

حقیقت این که با این روند، حتی انتظار حفظ ابرو و شکست های سبک در بازیهای بزرگ فصل را هم نداریم. گروهی ساده دل زمانی که پیش بینی این روزها را می کردیم، ما را به سیاه نمایی و ترویج ناامیدی متهم می کردند اما مشکل این جا بود که خودشان ساده لوح بودند. آدم عاقل نهایتا یک بار از یک سوراخ گزیده شود نه چندین و چند ده بار. وقتی پرز مربیان قبلی را مثل مترسک می خواست، مربی بعدی هم با کارنامه سیاه سالهای اخیرش به عنوان مترسک استخدام شد نه با بررسی فنی. پرز برای این که مورینیو را خوشحال کند، چهار خرید اول (کوکوریا، کوناته، برناردو سیلوا و دومفریس) را با رضایت او انجام داد که به جز مدافع فرانسوی، هیچ کدامشان شروع فصل جالبی نداشته اند. باورنکردنی است که رئال در دو تابستان قبلی بیش از 400 میلیون یورو خرج کرده و هنوز حتی از آخرین فصل کارلتو که بدترین فصل در شش فصل حضورش در رئال بود هم بدتر است! کارلوی بیچاره در آن زمان با لوکاس وازکز و مندی (حتی گاهی با زوج کارواخال-شوامنی!) خط دفاعیش را تشکیل می داد و باز هم تا آخر فصل ابروداری کرد و برای سه جام جنگید. حالا اما از همین حالا، خیلی ها فصل را تمام شده می دانند چرا که در لالیگا، امیدی باقی نمانده و در اروپا، احتمالا اولین حریف جدی در مرحله حذفی، رئال مادرید را در نوردد و حتی کوپا دل ری نیز در صورتی که اتلتیکو و بارسا سر راه رئال باشند، هدفی غیرممکن به نظر می رسد.