مرجع خبری رئال مادرید : آس نوشت: دربی متروپولیتانو فقط باعث نشد ژوزه مورینیو رویکرد آشتی‌جویانه‌ای را که هنگام بازگشت به رئال مادرید در قبال لالیگا داشت کنار بگذارد؛ این مسابقه همچنین نشان داد برنامه اصلی او در زمین چه بوده و مهم‌تر از آن، این برنامه چه ضعف‌هایی دارد.
ترکیب ابتدایی رئال در دربی تقریباً همان تیمی بود که فصل گذشته با ژابی آلونسو شکست سنگینی را در متروپولیتانو تجربه کرد. فقط سه تغییر وجود داشت: دامفریس به جای کارواخال، کوناته و کوکوریا. در خط میانی و حمله اما همان بازیکنان حضور داشتند و حالا مشخص شده که این طرح اولیه مورینیو هم بدون ایراد نیست.
مورینیو بعد از بازی تأکید کرد که از عملکرد رئال در نیمه اول راضی بوده، اما تصویر مسابقه چیز دیگری نشان می‌داد و بسیاری از مشکلات بازیهای قبلی دوباره دیده شدند.
جالب اینکه رئال در نیمه دوم، با وجود بازی با یک بازیکن کمتر، پس از ورود یان دیومانده و برناردو سیلوا توانست اتلتیکو را کمی عقب‌تر ببرد. گل رودیگر که او هم پس از اخراج هویسن از روی نیمکت وارد زمین شده بود، پاداش فشارهای دیومانده از سمت چپ بود؛ جایی که بازیکن ساحل عاجی تنها کسی بود که توانست مقابل خولیانو و مارکوس یورنته برتری ایجاد کند.
مورینیو همچنان وینیسیوس، امباپه و بلینگام را بازیکنان غیرقابل‌چشم‌پوشی تیم می‌داند، هرچند در میان این سه نفر، وینیسیوس معمولاً نخستین گزینه برای تعویض است. آردا گولر هم جایگاهش را در ترکیب به دست آورده، اما او نیز اغلب جزو نخستین بازیکنانی است که از زمین خارج می‌شود.
دیومانده در دومین بازی‌اش به‌عنوان بازیکن اصلی مقابل الچه بهترین بازیکن تیم بود و در نخستین حضورش در ترکیب اصلی برابر رایو وایکانو در برنابئو هم نمایش بسیار خوبی داشت. مشکل اینجاست که ورود او به ترکیب، نیازمند کنار رفتن یکی از همین چهار بازیکن هجومی است.
سمت چپ جایی است که دیومانده بیشترین تأثیر را گذاشته، اما همان منطقه متعلق به وینیسیوس است. با این حال، گران‌ترین خرید تاریخ رئال توانایی بازی در سمت راست را هم دارد و همین موضوع می‌تواند دست مورینیو را بازتر کند.
در خط میانی هم مسئله مشابهی وجود دارد. مورینیو والورده را در کنار شوامنی قرار داده و شوامنی هم فقط پس از بهبود کامل مصدومیت توانسته دوباره وارد ترکیب اصلی شود. گولر نفر سوم این خط است، اما این سه نفر هم هنوز نتوانسته‌اند در همه مسابقات کنترل بازی را حفظ کنند.
اینجاست که نام برناردو سیلوا مطرح می‌شود. بازیکنی که خود مورینیو شخصاً خواستار جذبش شد، وقتی مشخص شد از منچسترسیتی جدا خواهد شد. اتلتیکو هم به او علاقه داشت و او را جانشین ایده‌آل گریزمان می‌دانست. حالا برناردو می‌تواند هم در خط میانی و هم در سه نفر جلوتر، یک گزینه جدی برای تغییر ساختار باشد.
برای ایجاد تغییر در مرکز زمین، مورینیو گزینه‌های دیگری هم دارد. کاماوینگا که با زیدان دوباره به تیم ملی فرانسه برگشته و تیاگو پیتارچ که از ۶ سپتامبر پس از پشت سر گذاشتن مصدومیت پیش‌فصل دوباره همراه گروه تمرین می‌کند.
پیتارچ فصل گذشته هم یکی از مهره‌هایی بود که آربلوا برای تغییر جریان مسابقات از او استفاده می‌کرد. مورینیو این فصل حتی در دیدار مقابل اینتر در لیگ قهرمانان، زمانی که چند بازیکن را در اختیار نداشت، ترنت را در خط میانی به کار گرفت.
حالا مسئله اصلی برای مورینیو روشن است: آیا باید به همان ساختار اولیه و مهره‌های تثبیت‌شده ادامه دهد، یا برای پیدا کردن کنترل و تنوع بیشتر، جا را برای دیومانده و برناردو سیلوا باز کند؟