مرجع خبری رئال مادرید: آس نوشت: هر روز که میگذرد، بحث بیشتر داغ میشود. جریان رو به رشدی در اطراف رئال شکل گرفته که برناردو سیلوا را راهحل احتمالی برای کمبود بازیسازی تیم میداند؛ برای کنترل مرکز زمین، مدیریت ریتم مسابقه و سازماندهی بازی.
رئال او را بهعنوان یک بازیساز کلاسیک جذب نکرد، اما در شرایط فعلی شاید نزدیکترین گزینه به چنین نقشی باشد. دربی هم این دیدگاه را تقویت کرد. حضورش کوتاه بود، فقط ۱۵ دقیقه، اما در همین مدت رئال بهترین بخش قابل دفاع خود از مسابقه را ارائه کرد.
تیم به گل رسید، آن هم با پاس گل برناردو از روی ضربه ایستگاهی، و در دقایق پایانی برای نخستین بار واقعاً اتلتیکو را تحت فشار قرار داد. در دل یک بازی خشک و بیروح، حضور برناردو مثل جرعهای آب در بیابان بود.
چند وقتی است که نام او بیشتر مطرح میشود و حالا نگاهها به سمتش رفته است.
چندپسته بودن برناردو ویژگی تازهای نیست. او در ۴۶۰ بازی با منچسترسیتی تقریباً در تمام پستهای میانی و هجومی بازی کرده است؛ از هافبک مرکزی و هافبک دفاعی گرفته تا هافبک هجومی، هافبک راست و چپ، وینگر در هر دو سمت، مهاجم و حتی یک بار دفاع چپ.
او یک فوتبالیست کاملاً تطبیقپذیر است؛ بازیکنی که میتواند خودش را با نیاز تیم وفق دهد و بازی را از زوایای مختلف بخواند.
اما جایی که بیش از همه بازی کرده، مرکز زمین بوده است. از ۴۶۰ مسابقهاش با سیتی، ۲۶۴ بازی را در میانه میدان انجام داده؛ یعنی حدود ۵۷ درصد کل بازیهایش.
پس برناردو این نقش را بلد است. بحث اصلی این نیست که میتواند یا نه، بلکه این است که آیا نسخه فعلی او هنوز در سطح مورد نیاز رئال مادرید قرار دارد یا خیر.
در متروپولیتانو، زمانی که رئال از هم گسیخته و تحت تأثیر شرایط مسابقه سرگردان بود، برناردو کمی عقلانیت به تیم برگرداند. فقط یک ربع بازی کرد، اما همان یک ربع بهترین بخش رئال بود. تیم دوباره نظم پیدا کرد و برای مقاطعی کنترل را در دست گرفت.
حتی با وجود ۱۰ نفره بودن، رئال مالکیت بیشتری پیدا کرد و توانست اوبلاک را نگران کند.
برناردو در همان ۱۵ دقیقه ۹۵ درصد پاسهایش را صحیح ارسال کرد. دقت پاسهایش در یکسوم پایانی ۸۰ درصد بود، سه ارسال انجام داد، به اندازه کل ارسالهای گولر، و دو موقعیت ساخت.
نمایش او با سانتری دقیق برای رودیگر کامل شد؛ توپی که مدافع آلمانی با ضربه سر به گل ۲-۱ تبدیل کرد. این نخستین پاس گل برناردو سیلوا با پیراهن رئال مادرید بود.
او هنوز برای رئال گل نزده و حالا با ۲۸۲ دقیقه بازی وارد وقفه طولانی بازیهای ملی میشود؛ سیزدهمین بازیکن تیم از نظر دقایق حضور در زمین. کمی پایینتر از دیومانده با ۲۹۲ دقیقه و بالاتر از کاماوینگا با ۲۴۰ دقیقه.
برناردو همچنین در نخستین فهرست ژرژ ژسوس برای تیم ملی پرتغال پس از پایان دوران روبرتو مارتینس قرار گرفته است. پرتغال قرار است به ترتیب با ولز، نروژ، دانمارک و دوباره نروژ روبهرو شود.
این وقفه فرصتی برای برناردو است تا دوباره جایگاهش را در تیم ملی تثبیت کند، بعد از جام جهانی تلخی که پشت سر گذاشت. او در نخستین بازی مقابل کنگو بین دو نیمه تعویض شد و بعد از آن فقط ۴۹ دقیقه دیگر بازی کرد.
در رئال هم مسیرش از بیشتر به کمتر بوده است. در دو هفته نخست لالیگا مقابل اسپانیول و رئال سوسیداد در ترکیب اصلی بود، اما بعد از آن فقط یک بار دیگر از ابتدا بازی کرد؛ مقابل رایو وایکانو که ۶۹ دقیقه در زمین ماند.
در این فاصله، ۱۳ دقیقه مقابل مالاگا، ۲۶ دقیقه برابر بتیس و ۱۵ دقیقه در دربی بازی کرده است. کاهش نقش او کاملاً مشهود است.
اما بحث همچنان پابرجاست و یک مانع بزرگ هم وجود دارد: برای اینکه برناردو در ترکیب اصلی قرار بگیرد، باید یکی از شوامنی یا والورده نیمکتنشین شود.
هر دو از نگاه کادر فنی جزو مهمترین بازیکنان تیم هستند و شاید نزدیکترین نفرات به مفهوم «غیرقابلجایگزین» در ترکیب فعلی.
در نهایت، همهچیز به عملکرد روزمره بستگی دارد. اما اگر شرایط به همین شکل ادامه پیدا کند، زمزمهها درباره برناردو خاموش نخواهد شد.
رئال او را بهعنوان مغز متفکر تیم نخرید، اما شاید در نهایت مجبور شود همین نقش را به او بسپارد. نگاهها هر روز بیشتر به سمت برناردو سیلوا میرود.