پایان دوران مورینیوی لطیف؛ جنگیدن مربی پرتغالی با زمین و زمان!

مرجع خبری رئال مادرید : آس نوشت: دو ماه طول کشید تا ژوزه مورینیو قدم جلو بگذارد و خودش را در جایگاه سخنگوی رئال مادرید قرار دهد. در باشگاهی که از دفاتر مدیریتی صدای زیادی بیرون نمی‌آید، حالا این مربی است که به ابزار بیان مواضع باشگاه تبدیل شده است.

در دوره دوم کارلو آنچلوتی، این نقش با سبک آرام و کنایه‌های حساب‌شده‌اش بر عهده او بود؛ همان دوره‌ای که پرونده نگریرا مطرح شد. ژابی آلونسو و آربلوا نتوانستند در این نقش جا بیفتند؛ یکی کمتر از حد لازم و دیگری بیش از حد. حالا مورینیو دوباره همان نقشی را به دست گرفته که بین سال‌های ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۳ هم داشت؛ دوره‌ای که حتی گاهی صدایش را بالا می‌برد و از این شکایت می‌کرد که به‌عنوان تنها صدای باشگاه، احساس تنهایی می‌کند.

بعد از دو ماه پاسخ‌های اندازه‌گیری‌شده و حساب‌شده، با باز گذاشتن درها، نشست خبری در المپیکوی رم وارد همان قلمروی قدیمی سؤال‌های مربوط به داوری شد. چیزی که بعد از دربی در حد یک هشدار بود، حالا یک قدم جلوتر رفته است. مورینیو برای اعتراض به نحوه اعلام محرومیت وینیسیوس و همچنین برنامه‌ای که رئال را مجبور می‌کند ۴ نوامبر در آتن و ۷ نوامبر در مستایا بازی کند، از کلمات تندتری استفاده کرد. آنچه قبلاً در حد کنایه بود، مثل اشاره به اینکه نام داور هفته‌ها زودتر مشخص می‌شود در حالی که طبق مقررات باید فقط ۲۴ ساعت قبل اعلام شود، حالا به حمله مستقیم تبدیل شده است.

مورینیو در رم گفت: «مادریدیسم احمق نیست و من حرف می‌زنم تا چیزهایی که اتفاق می‌افتد دیده شود.» این جمله در واقع فراخوانی برای برنابئوست تا همان‌طور که مقابل ویارئال دیده شد، نشان دهد با مربی‌اش هم‌صداست. بازی یکشنبه مقابل سویا می‌تواند دوباره به فضایی پرفشار علیه داوران، لالیگا و فدراسیون تبدیل شود.

این نقشِ صدای باشگاه بودن برای مورینیو تازه نیست. او در تقریباً تمام باشگاه‌هایی که مربیگری کرده چنین نقشی داشته؛ از دوره کوتاه ابتدایی در بنفیکا تا آخرین تیمش پیش از بازگشت به مادرید، فنرباغچه. هر جا بوده، نشست‌های خبری‌ای به جا گذاشته که ماندگار شده‌اند و درگیری‌هایی با رقبا و نهادها که هفته‌ها رسانه‌ها را درگیر کرده‌اند.

پرونده نگریرا و کالچوپولی

مورینیو در رم به‌طور جدی وارد پرونده نگریرا شد. بدون اینکه مستقیم بگوید، این ایده را مطرح کرد که بارسلونا باید با مجازات ورزشی روبه‌رو شود. برای این کار هم ایتالیا و سقوط یوونتوس در سال ۲۰۰۶ را مثال زد:

«فقط یک چیز می‌گویم، به ایتالیایی‌ها تبریک می‌گویم. می‌دانید چرا؟ چون تنها کشوری هستند که در آن “کالچوپولی” واقعاً کالچوپولی بود. چون در اسپانیا اتفاقی افتاده که همه می‌دانند چه بوده و به نظر می‌رسد هنوز هم فضا درست نشده. تا الان هیچ اتفاقی نیفتاده. هیچ اتفاقی. اگر هیچ اتفاقی نیفتد، شاید این بزرگ‌ترین رسوایی فساد داوری در جهان باشد.»

لازم نیست انیشتین باشی تا بفهمی منظور این اعتراض چیست.فقط ۱۰ روز تا ال‌کلاسیکو باقی مانده است. مورینیو در لحن و مواضعش یک قدم جلوتر رفته. او از آن آدم‌هایی نیست که عقب بکشد و حرفش را پس بگیرد. بنابراین ولتاژ بالا برای سفر رئال مادرید به نیوکمپ از همین حالا تضمین شده است.

مدیر آس :پرونده وینیسیوس آخرین نمونه از «طرحی» علیه باشگاه

خوزه فلیکس دیاز مدیر آس نیز نوشت: این فقط یک اتفاق دیگر نیست؛ یا دست‌کم در والدبباس این‌طور به آن نگاه می‌کنند. مدیران رئال مادرید معتقدند اتفاقاتی که از شروع لالیگا رخ داده، چیزی فراتر از موقعیت‌های موردی است و به صحنه‌هایی اشاره دارد که با حداکثر نیت ممکن طراحی شده‌اند. اوج این «طرح» روز چهارشنبه و با محرومیت وینیسیوس رقم خورد؛ هم از نظر شکل اعلام، هم محتوا و هم میزان مجازات.

در مقاطع دیگری از این جدایی آشکار و طولانی میان رئال مادرید و فدراسیون هم تنش وجود داشته، اما این بار مدیران باشگاه در توصیف آنچه به گفته خودشان «رخ داده و اتفاقی هم نبوده» بسیار جلوتر رفته‌اند. البته این تعبیر هنوز نسخه‌ای ملایم از چیزی است که در داخل باشگاه درباره شبکه‌ای فرضی که معتقدند رئال مادرید هدف آن است به کار می‌رود.

این بار در مادرید از تحریک با رساندن محرومیت وینیسیوس به حداکثر ممکن، یعنی چهار جلسه صحبت می‌شود؛ اما بیش از هر چیز، مسئله زمان اعلام حکم است، کمتر از دو ساعت مانده به شروع بازی مقابل رم. درست است که احکام کمیته انضباطی فدراسیون معمولاً اوایل بعدازظهر منتشر می‌شوند، اما پیچیدگی پرونده وینیسیوس، اتفاقات وایکانوس و همین‌طور تعطیلی روز دوشنبه باعث شد انتشار همه احکام به تأخیر بیفتد، نه فقط حکمی که به کارت قرمز بازیکن برزیلی مربوط بود.

این اختلاف تازه در حالی از راه رسیده که پیش‌تر حداقل پل‌هایی برای شروع گفت‌وگویی میان دو طرف زده شده بود؛ گفت‌وگویی که فعلاً غیرممکن به نظر می‌رسد. فاصله دو طرف از همیشه بیشتر شده است. تفاوت بزرگ با مقاطع قبلی این است که رئال مادرید حالا مورینیو را به‌عنوان سخنگویی در اختیار دارد که افکار باشگاه را بدون پیچاندن و کاملاً مستقیم منتقل می‌کند.

همان‌طور که پیش‌تر گزارش شده بود، مربی پرتغالی صدای مواضع باشگاه است. خودش این نقش را پذیرفته و با آن همدل است. شخصیت مورینیو کاملاً با پیامی که باشگاه می‌خواهد منتقل کند، جور درمی‌آید. میان طرفین در این مسیر تفاهم کامل و اعتماد مطلق وجود دارد؛ همچنین در مورد مسیری که از نظر ورزشی طی شده است.

نبرد رم از جهات زیادی به کار رئال آمد. در باشگاه این باور وجود دارد که این تیم به لحظاتی مثل اتفاقات شنبه و به کامبکی مثل چیزی که مقابل تیم ایتالیایی رقم خورد نیاز داشت تا رختکن را از همه نظر به اتحاد نهایی برساند.

ایستگاه بعدی: سویای لوئیس گارسیا.