به جا مانده از بازی با سویا: گلهایی در حد موزه

مرجع خبری رئال مادرید: توماس رونکرو سردبیر آس در مورد بازی رئال مادرید و سویا نوشت.

بالاخره یک رئال مادرید خوب.
بالاخره تیمی سریع، پرهیجان، برنده در دوئل‌ها، پرفشار، متعهد در کار جمعی، همدل در عقب‌نشینی و بازپس‌گیری توپ، الهام‌بخش در خلق موقعیت و به‌خصوص هنرمند در ضربه نهایی. رئالی سرگرم‌کننده که دوباره با فوتبال خوب آشتی کرد و با برنابئو هم پیوند خورد؛ آن هم یک هفته پیش از یورش به نیوکمپ. همان ال‌کلاسیکویی که قرار است هرکس را سر جای خودش بنشاند. فعلاً با روحیه‌ای که جنگجویان مورینیو مقابل سویا نشان دادند، دلایل زیادی برای خوش‌بینی مقابل آن بارسلونایی وجود دارد که تا امروز هیچ‌کس نتوانسته متوقفش کند؛ البته من می‌خواهم سه‌شنبه مقابل پاری‌سن‌ژرمن در پاریس هم ببینمشان. مردم خوشحال به خانه رفتند و حالا منتظر مأموریت لیگ قهرمانان چهارشنبه مقابل لایپزیش در پاسئو د لا کاستیانا هستند. کامبک رم بسیار درمانگر بود. تازه میلیتائو هم بعد از شش ماه ریکاوری سخت از آخرین مصدومیتش برگشته است. برنابئو قیصر برزیلی را در آغوش گرفت. یک «خرید» سطح بالا برای ادامه فصل.

چه گل‌هایی.
قبل از بازی با هوادارانی روبه‌رو شدم که از میامی، مکزیک، کاستاریکا، کوبا، پرو و حتی استرالیا آمده بودند! همه آن‌ها هزینه زیادی می‌کنند تا گل‌های موزه‌ای مثل گل‌های آردا گولر ــ که لطفاً همیشه باید فیکس باشد! ــ امباپه و دیومانده را ببینند. گل اول امباپه را می‌شد با امضای رونالدو نازاریو دید و پاننکای او در گل ۳-۰ را با امضای خود سرخیو راموس. درباره دیومانده هم باید گفت چیزی که این بازیکن ساحل‌عاجی انجام می‌دهد باورنکردنی است. در ۱۹ سالگی صاحب بازی شد، خط دفاع سویا را دیوانه کرد، دریبل زدن را به یک عادت تبدیل کرد، پاس گل داد و در نهایت هم یک گل فوق‌العاده زد؛ گلی که تأیید می‌کند اگر روند پیشرفتش در هفته‌های آینده ادامه پیدا کند، مبلغی که برایش پرداخت شده در نهایت یک سرمایه‌گذاری بزرگ خواهد بود. محرومیت وینی در را به روی او باز کرده است. این پسر باید در نیوکمپ همان جاه‌طلبی امشب را نشان بدهد. یان، افتخار منتظر توست، قهرمان.

حالا به‌سوی ال‌کلاسیکو.
این فصل، هم از نظر امتیازی و هم با توجه به درگیری‌های داوری، به چیزی که در نیوکمپ اتفاق می‌افتد وابسته است. از این بدبین‌های بارسلونایی که مدام می‌گویند قرار است ما را گلباران کنند خسته شده‌ام. حتی شانس مساوی هم برای ما قائل نیستند. اما این برای ما خوب است. رختکن غرور دارد و این پیام‌ها زیر پوست بازیکنان می‌رود. رئال باید یکشنبه در لالیگا مشت محکمی روی میز بکوبد. من به ستاره‌هایمان اعتماد دارم. تمام دنیا شاهد خواهد بود. شرط‌بندی‌ها را قبول می‌کنم.

تباس باید عذرخواهی کند.
اینکه رئیس لالیگا یک جنگ شخصی با رئال مادرید، و به‌خصوص با فلورنتینو پرس، دارد چیزی نیست که حتی از چشم کسی که کمترین ارتباط را با اخبار روزمره دارد پنهان مانده باشد. اما در زندگی باید بلد بود، هرچقدر هم تنش جمع شده باشد، از چراغ قرمز عبور نکرد. هر چیزی حدی دارد. مقایسه شکایت‌ها و مواضع همکاران من در رئال مادرید تی‌وی با تبلیغات نازیِ گوبلز فقط بدسلیقه و نابجا نیست؛ غیرقابل‌قبول استبدتر از همه اینکه تباس، در این درگیری زخمی و شخصی‌ای که با هر چیزی که بوی دفاتر والدبباس بدهد دارد، به‌جای اینکه حرفش را پس بگیرد و از مادریدیستاهایی که منطقی است از این حرف توهین‌آمیز ناراحت شده باشند عذرخواهی کند ــ و من اغراق نمی‌کنم، صددرصدشان ــ همچنان به جنگ توییتری‌اش ادامه داده و سعی کرده از همان نقطه شروع بی‌منطق و اتهام غیرقابل‌دفاعش به RMTV برای خودش استدلال بسازد. حتی پای خوسه مانوئل رودریگس اوریبس، دبیر دولت در امور ورزش، را هم وسط کشیده؛ کسی که کاملاً درست و محترمانه، دقیقاً همان‌طور که من هم می‌گویم، از تباس خواست به‌خاطر آن حمله لفظی که آن را «غیرقابل‌قبول» دانست، از رئال مادرید عذرخواهی کند. بین این ماجرا و داوری فاجعه‌بار و یک‌طرفه‌ای که بار دیگر این بار مقابل بتیس در لا کارتوخا به سود بارسلونا تمام شد، مادریدیسمو دیگر از این همه بی‌احترامی به بهترین باشگاه تاریخ فوتبال به ستوه آمده است…