مرجع خبری رئال مادرید: کیلیان امباپه به‌عنوان برنده Onze d’Or انتخاب شد؛ جایزه‌ای که مجله فرانسوی Onze Mondial از سال ۱۹۷۶ با رأی خوانندگانش به بهترین بازیکن فصل اهدا می‌کند. مهاجم رئال مادرید در این رأی‌گیری بالاتر از ژوائو نوس و کواراتسخلیا قرار گرفت. او در مصاحبه پس از دریافت جایزه، وجه انسانی‌تر خود را نشان داد و در همان ابتدا افسانه «پسر بی‌نقص» را کنار زد: «هرکس فکر می‌کند من کامل هستم، تلویزیون ندارد!» و با خنده ادامه داد: «بارها و بارها نشان داده‌ام که می‌توانم کارهای احمقانه انجام بدهم و با این موضوع مشکلی ندارم. فکر می‌کنم این هم بخشی از ماجراست.»
امباپه معتقد است تلویزیون تصویری ناقص و تحریف‌شده از شخصیت واقعی افراد می‌سازد: «هیچ‌کس واقعاً از طریق تلویزیون تو را نمی‌شناسد. به همین دلیل بعضی تحلیل‌ها کاملاً با واقعیت فاصله دارند.» او برای توضیح حرفش مثالی زد: «اگر از من بخواهید درباره بازیگری که فقط فیلم‌هایش را دیده‌ام قضاوت کنم، ممکن است نظری بدهم که کاملاً با شخصیت واقعی او متفاوت باشد. به همین دلیل من درباره آدم‌ها قضاوت نمی‌کنم، چون تجربه قرار گرفتن در آن سوی صفحه را دارم و می‌دانم چه معنایی دارد.»
امباپه از جاه‌طلبی‌ای که بارها باعث شده خودش را بهترین بازیکن جهان بداند نیز عقب‌نشینی نکرد؛ جمله‌ای که در فرانسه همیشه بدون حاشیه پذیرفته نمی‌شود. او گفت: «همه‌چیز را درک می‌کنم. تاریخ و فرهنگ کشورم را می‌شناسم و می‌دانم وقتی چنین حرف‌هایی می‌زنم چه واکنش‌هایی ایجاد می‌کند.» سپس افزود: «وقتی این را می‌گویم، چون واقعاً باورش دارم و برایم یک انگیزه است. برای انجام دادن کارهای بزرگ نمی‌توانی وارد زمین شوی و فکر کنی دیگران می‌توانند بهتر از تو باشند. این یعنی خودت برای خودت سقف تعیین کرده‌ای.»
«تردید باعث می‌شود روی موفقیت‌هایت نخوابی»
ستاره فرانسوی تأکید کرد که تردید برای او یکی از موتورهای اصلی ماندگاری در سطح اول فوتبال بوده است: «اگر فکر نکنی، تأمل نکنی و شک نکنی، نمی‌توانی این همه سال در سطح بالا بمانی. تردید خیلی مهم است، چون باعث می‌شود از خودت عبور کنی و روی موفقیت‌هایت نخوابی. دائماً به این فکر می‌کنم که چه کاری می‌توانم انجام بدهم، چه کرده‌ام و الان چه می‌کنم.»
او وقتی از او خواسته شد به دوران حرفه‌ای بیش از یک دهه‌ای‌اش نمره بدهد، بدون تردید گفت: «۱۰ از ۱۰.» و توضیح داد: «اولین چیزی که از این دوران برایم می‌ماند گل‌ها یا جام‌ها نیست. این است که در این ۱۰ یا ۱۱ سال حتی یک سال هم حوصله‌ام سر نرفته. هیچ‌وقت ترمز دستی را نکشیده‌ام.»
امباپه همچنین هدف بعدی خود را عمیق‌تر فهمیدن فوتبال دانست: «می‌خواهم واقعاً لحظات یک مسابقه، یک فصل و حتی یک صحنه را بهتر درک کنم. می‌خواهم کنترل بیشتری روی کاری که انجام می‌دهم داشته باشم و فضای کمتری برای ناشناخته‌ها باقی بگذارم.» البته تأکید کرد این پیشرفت نباید به قیمت از دست رفتن هویت فوتبالی‌اش باشد: «باید همیشه جایی برای خلاقیت و غریزه باقی بماند، چون بخشی از بازی من هستند و این چیزی است که هرگز نباید از دست بدهم.»
مدیریت فشار
امباپه درباره تحمل فشار میلیون‌ها نفر گفت تجربه سال‌ها به او کمک کرده نگاه متفاوتی پیدا کند: «اگر همه‌چیز را شخصی بگیری، سخت می‌شود و وقتی جوان‌تر بودم همین کار را می‌کردم.» او ادامه داد: «حالا ۲۷ سال دارم، فاصله بیشتری گرفته‌ام و می‌فهمم بعضی‌ها اصلاً به دنبال تحلیل نیستند و همین هستند که هستند. مهم‌ترین چیز این است که با ارزش‌ها، اصول و پیامی که می‌خواهی منتقل کنی هماهنگ باشی.»
او شخصیت خودش را این‌طور توصیف کرد: «من آدمی هستم که خودش را وفق می‌دهد. بیشتر از اینکه آفتاب‌پرست باشم، فرزند جهانم.»
امباپه برای کودکانی که رؤیای تبدیل شدن به او را دارند هم پیامی داشت: «به همه آن بچه‌ها می‌گویم اینکه بخواهید مثل من شوید یعنی برای خودتان محدودیت گذاشته‌اید، در حالی که هدف رؤیاپردازی این است که هیچ محدودیتی نداشته باشید. اگر می‌توانند رؤیای بزرگ‌تر از من شدن را داشته باشند، نباید خودشان را متوقف کنند.»
او همچنین از هرگونه شکایت درباره محدودیت‌های شهرت فاصله گرفت: «همیشه خودم را فردی خوش‌شانس و برخوردار دانسته‌ام. در دنیایی که در آن زندگی می‌کنیم، اینکه از کیلیان امباپه بودن شکایت کنم، به نظرم کاملاً نابجا خواهد بود.»
وقتی از او پرسیده شد آیا خوشحال است، پاسخ روشنی داد: «البته که آدم خوشحالی هستم. زندگی‌ای را داشته‌ام که همیشه می‌خواستم. همیشه آرزو داشتم فوتبالیست شوم و رؤیای بازی کردن در بهترین رقابت‌ها در هر آخر هفته را محقق کرده‌ام.»
و در پاسخ به اینکه برای خوشحال‌تر بودن چه چیزی کم دارد، گفت: «هیچ‌چیز. در زندگی کسی نیستم که همیشه بیشتر بخواهم. در کار، بله؛ اما در زندگی نه. باید بلد باشی از چیزی که داری راضی باشی.»