آردا گولر، جود بلینگام و برناردو سیلوا از جمله بازیکنانی هستند که بیشترین توانایی را برای اجرای این ایده دارند. بازیکنانی که می‌توانند بین خطوط صاحب توپ شوند، ریتم بازی را تغییر دهند، در فضاهای محدود با هم‌تیمی‌هایشان ترکیب‌سازی کنند و در شرایطی که به نظر می‌رسد راه‌های نفوذ بسته شده، راه‌حل‌های تازه‌ای پیدا کنند. هدف، محدود کردن خلاقیت آن‌ها نیست، بلکه استفاده از این خلاقیت در خدمت ساختاری تیمی است که به رئال مادرید اجازه دهد بدون از دست دادن تعادل، به‌طور مستمر حمله کند.
رئال مادریدی با هزار راه برای ضربه زدن به حریف
آمار رئال مادرید در برنابئو از این رویکرد حمایت می‌کند. این تیم هر هفت مسابقه خانگی خود را با پیروزی پشت سر گذاشته و ۲۳ گل به ثمر رسانده است؛ یعنی میانگین ۳.۲۹ گل در هر مسابقه. آماری که نشان‌دهنده توانایی رئال مادرید در ایجاد خطر و پیدا کردن مسیرهای مختلف برای رسیدن به دروازه حریف است. پیروزی در هر هفت مسابقه خانگی، بهترین نشانه از تیمی است که توانسته دوباره آن اطمینان و ثبات همیشگی در خانه را بازیابد؛ ویژگی‌ای که سال‌ها همراه رئال مادرید بود، اما در فصل‌های اخیر از دست رفته بود.
علاوه بر این، رئال مادرید تیمی نیست که تنها به یک روش برای گلزنی وابسته باشد. این تیم از طریق ضدحملات سریع، حرکات انفرادی، ضربات ایستگاهی، حملات سازمان‌یافته، ارسال از کناره‌ها، توپ‌های برگشتی و شوت‌های خارج از محوطه جریمه به گل رسیده است. تنوع راهکارهای هجومی، کار را برای حریفان دشوارتر می‌کند و شرایطی فراهم می‌آورد که بازیکنان خلاق رئال مادرید بتوانند از توانایی‌های خود بیشترین بهره را ببرند.
آزمون بزرگ
برای پیدا کردن شروعی گلزن‌تر در هفت مسابقه خانگی نخست یک فصل، باید به فصل ۲۰۱۲-۲۰۱۱ بازگشت؛ زمانی که رئال مادرید در همین تعداد مسابقه ۲۶ گل به ثمر رسانده بود. آن تیم همان رئال مادرید رکوردشکن بود که فصل لالیگا را با ۱۰۰ امتیاز به پایان رساند.
با این حال، هنوز جای پیشرفت وجود دارد. رئال مادرید همچنان موقعیت‌های گلزنی زیادی را از دست می‌دهد و حجم بالای حملاتش همیشه به بیشترین بازده ممکن منجر نمی‌شود. خلق موقعیت‌های فراوان یک نقطه قوت است، اما تبدیل این حجم از فرصت‌ها به برتری تعیین‌کننده، گام بعدی محسوب می‌شود. مورینیو می‌خواهد رئال مادرید بازی مستقیم و جاه‌طلبی هجومی خود را حفظ کند، اما در عین حال با دقت بیشتری حمله کند و لحظاتی را که نیاز به محافظت از خود دارد، بهتر مدیریت کند.
چالش بزرگ یکشنبه دقیقاً همین‌جاست. مسابقه بارسلونا و رئال مادرید در نیوکمپ ایجاب می‌کند که تیم مادریدی توانایی هجومی خود را در شرایطی متفاوت به نمایش بگذارد؛ دور از حمایت برنابئو و مقابل حریفی که کوچک‌ترین اشتباه در تصمیم‌گیری را به چالش خواهد کشید. ال‌کلاسیکو نه‌تنها استعداد فردی بازیکنان رئال مادرید، بلکه توانایی سیستم تیم برای پشتیبانی از این استعدادها در مسابقه‌ای با بالاترین سطح فشار را نیز محک خواهد زد.
به همین دلیل، مورینیو می‌خواهد هنرمندان تیمش برای خلق موقعیت آزادی عمل داشته باشند، اما این آزادی به ساختاری نیاز دارد که آن را به نتیجه برساند.