مرجع خبری رئال مادرید: توماس رونکرو سردبیر آس در مورد بازی رئال مادرید و بارسلونا نوشت.
ال‌کلاسیکو سفید است.- دلم برای آدم‌های کم‌ایمانی می‌سوزد که بعد از این همه افتخار و عظمت، هنوز هم به جایگاه و اقتدار رئال مادرید شک دارند. بسیاری از هواداران رئال مادرید را هم شامل می‌شود که در طول روز با آن‌ها دوستانه بحث می‌کردم، چون مطمئن بودند در غیاب کورتوا، بارسلونا دروازه‌مان را گلباران خواهد کرد. آن‌ها تیم خودشان را نمی‌شناسند. رئال مادرید اسیر میراث تاریخی بی‌همتایی است که بازیکنانش را به پاسداران احساسی جهانی تبدیل می‌کند؛ احساسی که حاضر نیست با گذشت زمان رنگ ببازد. در هر پنج قاره، هواداران بی‌شمار رئال مادرید در کانون‌های هواداری پراکنده در سراسر جهان، از خوشحالی منفجر شدند و عشقشان به سفیدپوشان در مهم‌ترین مسابقه فوتبال بیش از پیش تقویت شد. پیروزی در چنین ال‌کلاسیکویی، آن هم به شیوه‌ای که سربازان مورینیو در نیوکمپ رقم زدند، اعتباری به همراه دارد که بسیار فراتر از سه امتیاز است. تازه رئال مادرید مهر تأیید این پیروزی را با ستاره بی‌چون‌وچرای جهانی‌اش، کیلیان امباپه، زد؛ بازیکنی که این تجمل را هم به خودش هدیه داد که صدمین گلش با پیراهن سفید را در بهترین صحنه ممکن به ثمر برساند. لذتی وصف‌ناشدنی.
استاد مورینیو.- سرمربی پرتغالی پس از ۱۳ سال بازگشت و این کار را با خرد و پختگی مردی آرام و باتجربه انجام داد؛ مردی که حالا به درجه‌ای از بلوغ رسیده که می‌تواند چنین مسابقات بزرگ و سطح بالایی را با هوش تحسین‌برانگیزی از نظر تاکتیکی مدیریت کند. مورینیو در نبرد تاکتیکی فلیک را کاملاً شکست داد و در عین حال، دهان کسانی را بست که او را به فوتبال محافظه‌کارانه متهم می‌کردند؛ چراکه تیمش را با تمام استعدادهای هجومی به زمین فرستاد و از همان ابتدا برناردو سیلوا، گولر، بلینگام، دیومانده و امباپه را کنار هم قرار داد. دیوانه‌کننده بود. وقتی بازیکنان بزرگ کنار هم قرار می‌گیرند، حریف چاره‌ای جز پیدا کردن راه‌حل ندارد و بارسلونا هرگز نتوانست راه‌حلی پیدا کند. آبی‌واناری‌ها با صدرنشینی فریبنده‌ای به این مسابقه رسیده بودند، چون حریفانشان اصرار داشتند پیش از شروع بازی تسلیم شوند؛ با هفت یا هشت بازیکن ذخیره به میدان می‌آمدند و شکست را از پیش پذیرفته بودند. اما در یک هفته، بارسلونا با دو تیم فوق‌العاده قدرتمند روبه‌رو شد که جایگاه واقعی‌اش را به او نشان دادند. غول ترسناک بارسلونا دیگر چنگال‌های تیزی نداشت و نمی‌توانست کسی را ببلعد.
کوکوریا، دوستت دارم.- «کوکوی» من همچنان در ماه‌عسل عاشقانه‌اش با هواداران دوآتشه رئال مادرید به سر می‌برد. او پیش‌تر با کسب دومین ستاره در نیویورک، با افتخار از انتقالش به رئال مادرید دفاع کرده بود و امروز با مهار تقریباً کامل لامین یامال، جایگاهش را تثبیت کرد؛ تا جایی که مهم‌ترین مهره هجومی بارسلونا ال‌کلاسیکو را در نهایت درماندگی به پایان رساند. به نمایش فوق‌العاده این مدافع کاتالان باید کمک درخشان دیومانده را هم اضافه کرد. بازیکن ساحل‌عاجی با سه نمایش پیاپی و خیره‌کننده، نشان افتخار بهترین خرید تابستانی را بر سینه زده و در یک ساعت نخست مسابقه به کابوس اصلی خط دفاع بارسلونا تبدیل شده بود. هرچه رئال مادرید بیشتر کنترل بازی را در دست می‌گرفت، صدای نیوکمپ پایین‌تر می‌آمد. حتی زمانی که رافینیا روی تنها اشتباه دفاعی سفیدپوشان گل تساوی را زد، رئال مادرید مقتدر عقب ننشست؛ تیمی که با افتخار مشت محکمی بر میز رقابت‌های لالیگا کوبید.
دورانی تازه.- پیش‌تر در همین ستون به شما گفته بودم که بازگشت شگفت‌انگیز مقابل رم، نقطه عطفی در این فصل خواهد بود. از آن زمان شاهد شکوفایی استعداد بازیکنانی بوده‌ایم که تصمیم گرفتند تردیدهای شکل‌گرفته درباره خودشان را از بین ببرند و سرانجام با فتح نیوکمپ، آن فوتبال ترکیبی و پاس‌کاری‌های به‌هم‌پیوسته‌ای را که شاگردان فلیک این‌قدر به آن می‌بالیدند، کاملاً خنثی کنند. رئال مادرید در این تقابل توپ را از آن‌ها گرفت و نشان داد که در فوتبال بهتر است حرف‌ها را در زمین زد. رئال مادرید حالا دوباره در آمار پیروزی‌های رودررو مقابل بارسلونا پیش افتاده و اجازه نداده آبی‌واناری‌ها به رکورد ده پیروزی متوالی در آغاز فصل لیگ برسند. چه زیباست هوادار رئال مادرید بودن. میلیون‌ها نفر از ما امشب خوشحال به رختخواب خواهیم رفت. زندگی سفید است و زیبا.
دیشب خشک شده بودم جلوی تلویزیون
خیلی خوب بود.
و راستش حسم می گفت می بریم