«ترکیب رئال مادرید بالاخره به تعادل رسید»

این موضوع کلید نمایش رقابتی رئال مادرید بود؛ تیمی که تمام بازیکنانش برای کمک به یکدیگر و مختل کردن جریان بازی بارسلونا تلاش کردند و بیش از هر زمان دیگری به تفکرات سرمربی خود متعهد بودند. ژوزه مورینیو نیز به‌عنوان برنده بزرگ نیوکمپ از زمین خارج شد و از موقعیتی دشوار نجات پیدا کرد؛ شرایطی که بسیاری منتظر بودند از آن برای انتقادهای شدید از او استفاده کنند.

سرمربی پرتغالی از برناردو سیلوا استفاده کرد تا رئال مادرید بتواند توپ را با کیفیت بیشتری از عقب زمین به جریان بیندازد، اما مهم‌ترین مأموریت این بازیکن، که آن را به بهترین شکل انجام داد، تعقیب پدری و جلوگیری از بازی‌سازی روان او بود.

برناردو اگرچه از نظر توان بدنی و دوندگی بازیکنی با ظرفیت محدودتر است، اما هوش بالایی دارد و به‌خوبی می‌داند کجا باید بدود تا مزاحم حریف شود، توپ را قطع کند یا مرتکب خطا شود؛ کاری که در این مسابقه بارها انجام داد.

دیومانده نیز نشان داد که یک وینگر می‌تواند هم در کارهای دفاعی مشارکت داشته باشد و هم در حمله خطرناک باشد. مسئله این است که بازیکن خودخواه نباشد، به هم‌تیمی‌هایش فکر کند و از دستورات سرمربی پیروی کند.

اگر وینیسیوس هنوز متوجه نشده که از این پس باید چنین نقشی را ایفا کند، در کارهای دفاعی کمک کند و با کوکوریا هماهنگ باشد، مورینیو چاره‌ای جز نیمکت‌نشین کردن او نخواهد داشت؛ زیرا نمی‌تواند آزادی عمل و فرصت درخشش را از وینگر ساحل عاجی بگیرد.

اکنون باید دید آیا بازیکنان رئال مادرید واقعاً درس نیوکمپ را آموخته‌اند و می‌توانند همین عملکرد را در ورزشگاه‌های دیگر نیز تکرار کنند یا نه؛ زیرا این روحیه همکاری و تعهد باید در تمام مسابقات وجود داشته باشد، نه فقط زمانی که بزرگ‌ترین رقیب روبه‌روی تیم قرار می‌گیرد.

مورینیو باید مانع بازگشت تنبلی و رفتارهای نمایشی شود، کاری کند که همه بازیکنان یکپارچه بدوند و اجازه ندهد هیچ‌کس، حتی امباپه، تعادل تیم را بر هم بزند.

خسوس گایگو – آس