فلورنتینو پرز، قراردادهای دروغین و تحریک افکار عمومی در مورد بازیکنان «پول پرست»!

مرجع خبری رئال مادرید: یکی از سیاست های فلورنتینو پرز در دوران مدیریتش این بوده است که هر بار بازیکنی قصد جدایی را داشته باشد، خیلی راحت جاده را به رویش باز می کند و رویش برچسب قیمت می زند و بعد هم که مبلغ درخواستی از جانب باشگاه مشتری ارائه می شود،  درها به روی جدایی باز می شود.

پرز این سیاست را در مورد کریستیانو رونالدو، رافائل واران، آنخل دی ماریا، گونزالو هیگواین، مسعود اوزیل و … به کار برده است و حالا به نظر می رسد که همین سیاست در مورد کاسمیرو نیز قرار است که تکرار شود اما سوال بزرگ این است که اگر هر بازیکنی در هر زمانی مختار به جدایی است، پس این همه شو و نمایش و پز دادن به تمدید قرارداد چه مفهومی دارد؟ یکی از نمایش های همیشگی مدیر رئال مادرید این است که  “پز” می دهد که رقم فسخ قرارداد فلان بازیکن 500 میلیون، 700 میلیون یا یک میلیارد یورو است اما وقتی که این ارقام عملا هیچ خاصیت و کارکردی ندارند، پس این همه نمایش بازی کردن برای چیست؟

در برخی موارد مثل کواچیچ یا واران خود مربی هم مشکلی با جدایی ندارد و منطقی است که وقتی بازیکن در برنامه های مربی جایی ندارد، بتوان از فروش او درآمدزایی کرد اما وقتی در موردی مثل کاسمیرو یا پیشتر از آن ژابی آلونسو، مربی کاملا به بازیکن مذکور علاقمند است و رویش حساب می کند، چه مفهومی دارد که مدیریت باشگاه قید قراردادی با رقم فسخ بیش از نیم میلیارد یورو را بزند و بازیکنانش را کادوپیچ تقدیم تیم های دیگر کند؟

این که در حال حاضر لیگ اسپانیا و سایر لیگ های اروپایی بازیچه قیمت های انگلیسی ها شده اند، بر کسی پوشیده نیست. فوتبال انگلیس با پرداخت مبالغ خرید و دستمزدهای نجومی برای بازیکنان معمولی، بازار نقل و انتقالات را به گند کشیده است. مبلغ 60  میلیون برای کاسمیرو اگر برای یونایتد مبلغی همچون چرک کف دست باشد، برای رئال مادرید معادل 50 درصد کل هزینه نقل و انتقالات سه سال اخیر است (شوامنی و کاماوینگا).  اما وقتی که مربی علنا به کاسمیرو ابراز تمایل کرده، پس این “مسخره بازی رسانه ای” که تصمیم با خود بازیکن است، چه مفهومی دارد؟ بازیکنی که قرارداد سفت و سخت دارد، باید و باید تابع نظر مدیران باشگاه باشد و وقتی که مدیران باشگاه بلافاصله پس از دریافت یک پیشنهاد دست و پایشان شل می شود و مبلغ تعیین می کنند، یعنی خود آنها هم با این انتقال موافق هستند و این که همه چیز را گردن بازیکن بیاندازند، او را مقابل هواداران قرار بدهند و در صورت رفتن هم او را “پول پرست” بخوانند، صرفا یک شوی رسانه ای برای قایم کردن خودشان پشت بازیکن است. اگر بازیکن پول پرست است، پس آنها هم پول پرست هستند که این گونه در مقابل یک پیشنهاد از هم وا رفته اند!

همان طوری که قبلا هم اشاره کردیم، پیشنهاد یونایتد به کاسمیرو 3.5 برابر بهتر از پیشنهاد رئال مادرید است. بازیکن برزیلی در یونایتد برای پنج سال بیش از 110 میلیون یورو در رئال دستمزد می گیرد در حالی که در سه سال آینده در رئال فقط می تواند 33 میلیون یورو با احتساب پاداش دستمزد بگیرد. طبیعتا هیچ عقل سلیمی دوست ندارد که چنین پیشنهادی را رد کند چرا که با دریافت این دستمزد نجومی می تواند خیال چندین نسل از آینده خود را از بابت مسائل مالی راحت کند. بازیکنی مثل کاسمیرو که با سختی و از خانواده ای فقیر به این جا رسیده، بهتر از هر کسی ارزش پول را می داند اما وقتی که او با رئال مادرید قرارداد دارد، طبیعتا این رئال مادرید است که باید جلوی رفتنش را بگیرد. اگر رئال در همان ابتدا به یونایتد این پالس را بدهد که پیشنهادشان را گوش نمی دهد، پیشرفتی هم در مذاکرات ایجاد نمی شود اما وقتی خود باشگاه هم بی میل نیست و از طریق خبرنگاران وابسته، بازیکن را به سمت درهای خروجی هل می دهند، یعنی خود مدیران رئال بیش از بازیکن میل به پول در آوردن دارند!

اگر قرار باشد که هر بازیکنی که قصد جدایی دارد از تیمش جدا شود، سنگ روی سنگ بند نمی شود. طبیعتا اگر این قانون در همه باشگاه ها اعمال می شد، الان باید امباپه در رئال توپ می زد، نیمار هم در بارسلونا بود و البته دی ماریا سالها پیش از پی اس جی به بارسلونا می رفت.

درآمد 60  میلیونی از بازیکنی نظیر کاسمیرو که فصل گذشته افت مشهودی داشت، می تواند مبلغ شیرینی باشد. احتمال این که کاسمیرو در یونایتد از نظر ورزشی به منجلاب فرو برود (درست مثل واران) هم کم نیست اما وقتی که آنچلوتی کل برنامه های فصلش را بر اساس وجود کاسمیرو در ترکیب چیده، رفتن وی می تواند یک نابودی کامل باشد. در حقیقت کارلو به خوبی می داند که وضع خط حمله تیمش خراب است و اگر اوضاع خط هافبک هم از هم بپاشد، فصلی نگران کننده پیش روی تیمش است.

در سال 2018 کریستیانو رونالدو با 117 میلیون یورو فروخته شد. خیلی ها می گفتند که چنین درآمدی برای بازیکن 31 ساله رویایی است اما فصل بعدش به حدی وحشتناک بود که تقریبا همیشه سکوهای برنابئو نیمه خالی بودند و رئال هم در فاصله سه ماه به پایان با همه جامها وداع کرد.  می توان گفت که رئال در همان سال چندین برابر همان پولی را از دست داد که برای رونالدو دریافت کرده بود به خصوص که هزینه فروش رونالدو سال بعدش خرج خریدهای شکست خورده ای همچون یوویچ و هازارد شد و عملا می توان گفت که رئال نه تنها از پول فروش رونالدو سودی نکرد بلکه چند برابرش ضرر کرد چرا که در صورت ماندن کریستیانو نه سکوها خالی می شد و نه نیازی به خریدهای اشتباه وجود داشت! کریستیانو تا 2021 قرارداد داشت و کوچکترین کاری که پرز می توانست انجام بدهد که به او بگوید که تا آخر قراردادش حق جدایی ندارد و مجبور است که به قراردادش عمل کند!

نکته مضحک دیگر ماجرا این است که مدیران رئال سالهاست که گوش فلک را کر کرده اند که پولدارترین و متمول ترین باشگاه دنیا هستند اما در مقابل پیشنهاد 60 میلیون یورویی تن و جانشان می لرزد. درست در همین لحظاتی که مدیران رئال به فروش کاسمیرو فکر می کنند، اتلتیکو پیشنهاد 135 میلیون یورویی برای فروش ژائو فلیکس را رد کرده است. ژائو چهار سال است که در اتلتیکو برای اثبات خودش درجا می زند اما باز هم مدیران اتلتیکو حاضر نمی شوند که او را به تیم های دیگر کادو بدهند. طبیعتا اگر ژائو در رئال بود و چنین پیشنهادی را دریافت می کرد، مدیران رئال بدو بدو او را فروخته بودند و درها را هم پشت سرش بسته بودند!

هیچ بعید نیست که در صورت جدایی کاسمیرو و با توجه به ضعف مشهود خط حمله، فصلی وحشتناک از نظر ورزشی برای رئال مادرید در پیش باشد. شوامنی هنوز به زمان برای جا افتادن نیاز دارد و اگر فصل رئال کابوس وار باشد، هم پاداش های چمپیونزلیگ و لالیگا از دست می رود، هم سکوها خالی می شود و هم پرز باید در تابستان 2023 چندین برابر خرج کند تا ضرر فروش کاسمیرو جبران شود! به همین خاطر باید از کادر مدیریتی رئال مادرید بپرسیم: وقتی هر بازیکنی در هر زمانی که دلش بخواهد، بتواند از تیم برود، پس این قراردادهایی که با این همه “پز” و ادا بسته می شوند، چه خاصیتی دارند؟