کروس:«بعد از دو تمرین در رئال، گفتند که فیکس می شوم/ آدیداس از کفش های سفید من راضی نیست!»

مرجع خبری رئال مادرید: تونی کروس هافبک آلمانی رئال مادرید با خورخه والدانو صحبت کرد.

رئال مادرید و پرز:” اگر در مورد رئال صحبت می کنیم، باید در مورد پرز صحبت کنیم. مردی بود که من را خرید. از اولین روز تا کنون محبت زیادی به من داشته است. در این هشت سال و نیم حتی یک روز هم نبوده که مشکلی با او داشته باشم. رابطه ما شفاف و صادقانه است. او شخصیت من را می شناسد. می داند که اهل جنجال نیستم و به طور مثال برای جنجال سازی با رسانه ها صحبت نمی کنم. می داند که اگر مشکلی باشد، رو در رو صحبت می کنم و انتظار دارم که او هم همین گونه باشد. همیشه از من دفاع می کند و به من اعتماد دارد و این چیزی است که از مردی نظیر او انتظار می رود. وقتی در مورد رئال صحبت می کنیم، باید در مورد پرز هم صحبت کنیم اما باید در مورد باشگاه، هم تیمی ها و مربیان صحبت کنیم که اعتماد زیادی به من داشتند که همیشه مهم است.وقتی اعتماد به نفس داشته باشی، می توانی با فشار کمتری بازی کنی. به همین خاطر حس می کنم که یک شخصیت منتخب هستم.”

از بایرن به رئال مادرید:” ایده بردن عوض نشد اما ایده فوتبالی دو تیم متفاوت است. در سال 2013 وقتی در بایرن و زیر نظر گواردیولا مقابل تیم کارلو بازی می کردیم، از نظر فوتبالی موفق بودیم اما ضدحملات زیادی خوردیم. یادم است که 80 درصد تملک تو را داشتیم و مقابل رئال با نتیجه یک بر صفر باختیم. در خانه نیز همین بود. در نیمه نهایی چمپیونزلیگ با نتیجه چهار بر صفر باختیم. رئال با کریستیانو و گرت دفاع می کرد و با سرعت بالا و با تملک توپ کم، ضد حمله می زد. این چیزی است که کمی تغییر کرده است. این نیرویی است که ما داریم اما بازیکنان زیادی در ترکیب داریم که توپ را می خواهند. من کمی سعی کردم این ایده را عوض کنم (می خندد) ایده فوتبالی من این است که توپ را در اختیار داشته باشیم و این بهتر از این است که پشت توپ بدویم. الببته نه فقط این که توپ را داشته باشیم بلکه از طریق آن بتوانیم حریف را خسته کنیم و حمله کنیم. این مسئله متفاوتی است. با توپ راحت تر هستم اما تنها کسی نیست که چنین نظری دارم. ذهنیت کمی عوض شده است. با کارلو در دومین سالش در 2015 همین بود.  الان تملک توپ رئال بیشتر از 7-8 سال پیش است اما می دانیم که باید بپذیریم که وقتی توپ را نداریم، باید به دنبال ضدحمله باشیم. خوب است که در هر دو توپ بتوانیم از هر دو ویژگی استفاده کنیم. اما در نهایت توپ را می خواهیم و مربی هم همین طور است.”

دسیموکوارتا:” من هم نمی توانم توضیحش بدهم. همیشه ترجیح می دهم که در مورد خودمان صحبت کنم ونه حریفان اما اتفاقات کامبک های رئال نیز اتفاقات بزرگی بود. در زمانی که این اتفاقات رخ داد، تقریبا مرده بودیم اما در یک لحظه اعتماد به نفس و جو استادیوم عوض می شد و با اعتماد به نفس نسبت به حریف بازی می کردیم. نتیجه ترکیبی از همه چیز است. من هرگز چنین چیزی ندیده بودم و نه فقط یک بار بلکه سه بار کامبک زدیم. در فصل گذشته بردن چمپیونزلیگ خیلی مشکل بود و رسیدن به یک چهارم یا نیمه نهایی هم خوب بود. قبل از بازیهای حذفی چنین نظری داشتم. نمی دانستم که ایا تیم ما می تواند چمپیونزلیگ را ببرد یا نه هر چند که می دانستم که تیم خوبی داریم که برای لالیگا می جنگیم و در چمپیونزلیگ منتظر اتفاقات هستیم. راموس که کاپیتان و بازیکن بسیار مهمی بود از  تیم رفته بود. امباپه نیامده بود که البته این باعث افت ما نشد اما حضورش می توانست کیفیت تیم ما را افزایش بدهد. می دانستیم که تیم خوبی دارند اما حقیقتا مطمئن نبودم که بتوانیم چمپیونزلیگ را ببریم. با بهترین تیم های اروپا بازی داشتیم و هر بار شرایط مشکل تر می شد. هنوز برایم شگفت انگیز است اما لیاقتش را داشتیم. اگر به تیم های مختلف غلبه کنی و چهار تیم برتر اروپا را ببری به این معنی است که لایق قهرمانی هستی.”

جام جهانی یا پنج چمپیونزلیگ:” پنج چمپیونزلیگ را انتخاب می کنم. هم به خاطر تعداد و هم به خاطر این که ثبات را بیشتر دوست دارم. بردن پنج چمپیونزلیگ در هشت سال فوق العاده است. پاسخ به این سوال زیاد سخت نبود (می خندد).”

شروع کارش در آلمان شرقی:” خیلی کوچک بودم اما والدینم و پدربزرگانم در مورد این دوران خیلی با من صحبت کردند. دوران سختی برای انها بود چرا که چیزهای کمی در اختیار داشتند. مهم است که این چیزها را بدانی چرا که می دانی که یک زندگی عادی و واقعی را داشته ای. مهم است که ارزشهایی را داشته باشم که والدینم به من منتقل کردند. به این معنی است که ممکن است که یک روز این زندگی که دارم را به سرعت از دست بدهم. باید به چیزهای کوچک اهمیت بدهیم. الگوهایی در زندگی ام وجود دارم که والدینم و پدربزرگم برایم تعریف کرده است و این باعث می شود که دست به جنون نزدم. خوش شانس هستم که این والدین و این خانواده را دارم. والدینم هنوز در آن جا کار می کنند. همسرم خیلی نرمال است و از هجده سالگی همدیگر را می شناسیم. وقتی با هم آشنا شدیم، من را نمی شناخت و این همیشه خوشایند است. چهارده سال است که با هم هستیم و سه فرزند داریم. دوست دارم که این سبک زندگی را حفظ کنیم یعنی یک زندگی نرمال. چرا که در نهایت این چیزی است که بعد از فوتبال انتظارش را داری. بازیکنان زیادی بازنشسته می شوند و مشکلات را دارند چرا که زندگی آنها بیش از حد به فوتبال مرتباسط  برای من مهم است که بخش اصلی زندگی زندگی ام را در کنار خانه ام و در خانواده ام داشته باشم چرا که این چیزی است که همیشه با من می ماند.  فوتبال بالاخره روزی تمام می شود.”

الگو گرفتن از پدرش:” خوش شانس هستم که زیاد کار نمی کنم. ساعت 9 صبح از خانه بیرون می روم و ساعت دو ظهر برمی گردم. حقیقت این است که خیلی سفر می کنیم و روزها، هفته ها وشب های زیادی از خانواده دور هستم اما در یک روز عادی تمرینی، بچه هایم خوش شانس هستند که زمان زیادی به عنوان پدر در کنارشان هستم. اما این تصاویری هستند که در زندگی باقی می مانند. از نظر کار و درآمد نسبت به پدرم خوش شانس تر بوده ام. او روزی 9-10 ساعت کار می کرد تا درامد کمی داشته باشد و من کار خودم را می کنم.”

برادرش فلیکس:”یک سال و دو ماه کوچکتر از من است. با هم فوتبال بازی می کردیم. اگر به دوران فوتبالش نگاه کنیم، دوران خوبی داشته است. 80 بازی در بوندسلیگا و 150 بازی در بوندسلیگا 2  داشته است. مشکل این است که بخواهند او را با من مقایسه کنند اما در برمن بازی کرده است. برخی همیشه مقایسه می کنند. از این بابت بدشانس بوده است. سه ماه پیش در سکوها در پاریس بود و وقتی چمپیونزلیگ را بردیم، تقریبا داشت گریه می کرد. در رئال بازی نکرد چون شاید کمی استعدادکمتری داشت و کمی سختکوشی کمتری نسبت به من داشت.”

نظم بازی خودش:” زیاد اهل بازی در خیابان نبودم. همیشه از نوجوانی مربیانی داشتم که به بازی تیمی و مسائل تاکتیکی بیشتر اهمیت می دادند. اگر بخواهم که در مورد سبک بازیم توضیح بدهم، باید بگویم که بازیکنی در خدمت تیم هستم. می دانم که با کیفیت من به تنهایی یک تیم برنده نمی شود اما کیفیت من به کنترل بازیها و پیروزی کمک می کند. مشخصه های زیادی از من وجود دارند که به برد و تملک بازیها کمک می کنند. از نظر من بازیها در میانه زمین تعیین می شوند و هر تیمی که تسلط بیشتری در بازی داشته باشد، برنده می شود. همیشه کیفیت فردی نقش دارد اما  خط هافبک در بازی تیم نقش دارد. فکر کنم از گواردیولا تاثیر پذیرفته باشم (می خندد). و به همین خاطر فکر می کنم که می توانم برای تیم مهم باشم و به بردن کمک کنم اما به تنهایی نمی توانم باعث بردن بازی شوم. از نظر من یک بازیکن به تنهایی باعث پیروزی نمی شود. فوتبال یک ورزش تیمی است و این نظر من است.”

شکوفایی در جام جهانی زیر 17 سال:” بکن بائر به من جایزه را داد و نمی توانستم رد کنم (می خندد) تورنمنت بسیار مهمی برای من بود .سوم شدیم و برایم مهم بود که مدال گرفتیم. این جام جهانی در سنی بود که بازیکنان تازه دیده می شوند. یادم است که بویان کرکیچ هم در ان مسابقات بود که در بارسلونا بود. بعد از آن بازیها با خودم فکر کردم که زیاد هم بد نیستم. به مونیخ برگشتم و با تیم بزرگسالان تمرین کردم. برای من  و افرادی که به من نگاه می کردند، اتفاق مهمی بود. 15 سال پیش آسان نبود که در 17 سالگی به تیم بزرگسالان برسی آن هم در تیمی که بازیکنان بزرگ زیادی داشت.”

انتقال قرضی به لورکوزن:”تصمیم خودم بود. بایرن با آن مخالف بود. با تغییر مربی و حضور کلینزمن کم بازی می کردم و این جوابگو نبود. می خواستم بازی کنم هر چند که ممکن بود در باشگاهی دیگر باشم چرا که در 19 سالگی مهم است که بازی کنی. تصمیم بسیار راحتی بود چرا که می خواستم بازی کنم. بایرن نمی خواست بروم اما در زمستان در یک بازی با دوستانم مصدوم شدم. دو ماه غایب بودم و اجازه رفتنم را دادند. یک سال و نیم قرضی جدا شدم که با هاینکس برایم خوب پیش رفت، فصل خیلی خوبی داشتیم، چهارم شدیم و به چمپیونزلیگ رسیدیم. در آن جا مشکل ایجاد شد چرا که می خواستم در لورکوزن بازی کنم و از حضور در ان جا خیلی لذت می بردم و تیم بسیار جوانی داشتم و از نظر شخصی نیز راضیی بودم. به تیم ملی ملحق شده بودم و می خواستم با لورکوزن در مونیخ بازی کنم. با فن خال صحبت کردم و به من گفت که خودش را بهترین مربی دنیا می داند و باید در بایرن بازی کنم. آسان نبود که رد کنم و در دنیا چیزهای بدتری از بازگشت به مونیخ به خصوص در زمان نمایل مربی وجود دارد. او به من گفت که بهترین مربی دنیاست و باید با او در بایرن بازی کنم. خوش شانس بودم که هاینکس نسک به تیم ملحق شد. از اولین روز استعدادم را می شناخت و به من گفت که غیرممکن است که با او بازی نکنم اما باید بیشتر تلاش کنم.  به من گفت که باید در دفاع کمک کنم. مربیان خوب و متفاوتی داشتم اما هاینکس برای من مهمترین بود و به من اعتماد داشت.”

چمپیونزلیگ 2012:”اگر یک بازی هنوز آزارم بدهد، شکست در مونیخ در فینال چمپیونزلیگ مقابل چلسی است. دو یا سه هفته قبلش در نیمه نهایی در برنابئو حضور داشتیم. صعود کردیم اما پنالتی خراب کردم. بعد از آن به فینال رفتیم و باز هم پنالتی. مثل یک شوخی بود چرا که سه بار می توانستیم بازی را ببریم. وقتی پرسیدند که ایا می خواهم پنالتی بزنم، هنوز به برنابئو فکر می کردم و می خواستم تیم برنده شود و مخالفت کردم. شاید اگر الان به عقب برمی گشتم، حرف دیگری می زدم و با توجه به سنم اعتماد به نفس بیشتری داشتم. می خواستم اولین چمپیونزلیگم را در مونیخ ببرم و با پنالتی زدن مخالفت کردم. کل سال به قهرمانی فکر می کردیم. در مادرید در برنابئو با پنالتی پیروز شدیم. در فینال کار به پنالتی کشیده شد. همه چیز برای بردن آماده بود اما برایم خیلی سخت بود.”

جدایی از بایرن و گواردیولا:” پپ تا آخرین روز جنگید تا بمانم. اگر بخواهم یک مربی عالی را برای سبک بازیم انتخاب کنم، اوست. آن سال خیلی لذت بردم اما باید تصمیم می گرفتم که ایا قراردادی پنج ساله امضا کنم یا نه. می دانستم که پپ ممکن است زودتر جدا شود. این چیزی بود که به آن فکر کردم. می خواستم تصمیمی بلندمدت بگیرم. در نهایت باشگاه راه را برایم باز گذاشت چرا که به توافق نرسیدیم. البته حرفهایی که بایرنی ها چهار، پنج ماه بعدش زدند برایم عجیب بود. همیشه فکر می کردم که دستمزدی می گیرم که حقم است و آنها نظر متفاوتی داشتند. از اولین روز گفتم که چه می خواهم. در نهایت این تصمیم من بود. آنها نمی خواستند این مبلغ را بپردازند و رفتم.”

رئال مادرید:” هرگز نمی دانی چه می شود . می دانستم که تصمیم بسیار بزرگی است، نه فقط برای باشگاه بلکه برای این که برای اولین بار با یک بچه 9 ماهه از کشورم خارج شوم. باید با باشگاه و زندگی در این جا هماهنگ می شدم که خیلی با آلمان متفاوت است. اسان نیست. 24 ساله بودم و برایم مهم بود که خانواده ام راحت باشند. ماه های اول آسان نبود. اگر همسرم چیزی می خواست، نمی توانستم کمکش کنم. خیلی مسائل تاثیر دارند. از نحوه برخورد باشگاه خوشحال بودم. دو تمرین با تیم داشتم و مربی گفت که “فردا فیکس خواهی بود” و این فینال سوپرجام بود. این نشان از اطمینان به من بود.”

پادکست با فلیکس:” ایده ای بود که دو سال در ذهن ما بود. در ابتدا می خواستیم فقط کمی بیشتر با برادرم صحبت کنم چرا که حالا بیش از قبل در ارتباط هستیم. حالا هفته ای یک بار تماس شخصی داریم که حدود دو ساعت صحبت می کنیم. در مورد همه چیز صحبت می کنیم. البته در مورد سیاست کم حرف می زنیم چون موضوع سختی است. در مورد کار صحبت می کنیم و باید آماده این چیزها باشیم. این رسانه ای متعلق به خودمان است و آزاد هستم تا چیزهای مهم را در آن بیان کنم.”

خشمش از سوال خبرنگار در پاریس:” سوال خشنی نبود. مشکل این بود که من می خواستم جشن بگیرم واو اصرار داشت که بگویم لایق برد نیستیم. با سوال سومش عصبانی شدم. نمی خواستم که بپذیرم که بعد از قهرمانی چمپیونزلیگ بخواهم از تیم دفاع کنم آن هم در حالی که پنجمین چمپیونزلیگ را برده بودم و تلویزیون آلمان می توانست سوالات اسان تری از من بپرسد. مشکل از سوالات نبود بلکه مربوط به شکل سوالات بود که منفی بودند. آماده چنین چیزی نبودم. زمانی بود که احساسات زیادی داشتم. بازی تازه تمام شده بود و در حال جشن گرفتن بودیم. به او گفتم که یک دقیقه قبلش مثل بچه ها داشتم با لوکا جشن می گرفتم و حالا از من من می پرسی که لایق قهرمانی نیستیم. این لحظه ماسبی برای این سوال نبود.”

تیم ملی آلمان و موفقیت هایشان:” به نظرم همه چیز با سرمربیگری یوگی لو شروع شد هر چند که قبلش هم دستیار کلینزمن بود. در سال 2006 با نیرو و هیجان بازی می کردیم. نقطه قوت کلینزمن بود که کل کشور را هیجانی می کرد. جو فوق العاده ای در جام جهانی وجود داشت اما سبک بازی با لوو بیشتر عوض شد. فوتبال اسپانیا و بارسلونا ایده فوتبال او را شکل می داد و  به خوبی ان را به آلمان منتقل کرد. سبک بازی آلمان در ده سال اخیر شایستگی های زیادی داشته است. کمی شبیه سبک پپ شده است. پپ یک مربی عالی بود که در بایرن کار کرد و روی مربیان آلمانی جوان تاثیرگذار بود.”

پستش درون زمین:” در سمت چپ خیلی راحت هستم. با اورلین کمی پستم عوض شده چرا که بیش از کاسمیرو جلو می رود. این باعث می شود که کمی بیشتر حواسم به عقب باشد که البته این را دوست دارم. چیزیی برای من عوض نشده است چرا که نقشم کمی دفاعی تر است. به طور کلی تاثیر زیادی روی من نگذاشته است.کار خودم را می کنم. دوست دارم برای بازیسازی عقب بیایم چرا که این برای حمله کردن خوب است. دوست دارم با توپ در تماس باشم. همیشه می گویم که ترجیح می دهم که صد بار توپ را لمس کنم نه این که 40 بار  توپ را لمس کنم و گل بنزم. این گونه راحت تر است اما نه فقط به این خاطر که عقب می کشم بلکه می توانم حملات را از ان جا شروع کنم. دوست دارم شوت بزنم اما بازیکنان دیگری در تیم هم هستند که می توانند شوت بزنند.”

جدایی کاسمیرو:” شگفت زده شدم. نشانه ای وجود نداشت و تا زمان شایعات خبری نبود اما شایعات زیادی در این جا مطرح می شوند و خیلی از اوقات خبری نمی شود. وقتی در ابتدا به من گفت، کمی ناراحت شدم چرا که یاد سالهای زیادی افتادم که با هم بودیم و چیزهای زیادی با هم دشاتیم و حتی یک فینال را هم نباختیم که این طبیعی است. اما در نهایت این زندگی یک فوتبالیست است. بازیکنانی می روند و بازیکنان دیگری می آیند. همیشه پایان وجود دارد.”

جام جهانی بدون کروس:” نزدیک خواهم بود اما برای تعطیلات. کمی متفاوت خواهد بود. قطعا حس عجیبی است که اولین بازی آلمان را ببینم. قطعا دوست داشتم که بازی کنم. در نهایت دوازده سال در تیم ملی بودم و یک جام جهانی بردم. همیشه دوست دارم برای کشورم بازی کنم.اما بعد از یورو حس کردم که باید تصمیم بگیرم. می توانستم برای تیم ملی آلمان بازی کنم و بدنم آماده بود تا بازیهای بیشتری داشته باشم اما دلایلی داشتم. می خواستم بیشتر با خانواده ام باشم. تیم ملی زمان زیادی را از تو می گیرد و بازیهای رئال مادرید هم بود. این حس را داشتم که فرزندانم حق بیشتری در مورد پدرشان دارند و همسرم هم لایق چیزهای بیشتری است. دوست داشتم که زمان بیشتری با آنها باشم. در وهله دوم، فکر می کنم که بازیکناین بودند که لایق دقایق بیشتری بودند. وقتی 20-21 ساله بودم همین حس را داشتم. نمی خواستم که زمانی برسد که بگویند که بهتر است بروم. این اتفاق رخ نداد اما می خواستم که در زمانی از تیم ملی بروم که در بهترین باشگاه دنیا هستم و بازیهای زیادی انجام می دهم. در تیم ملی همیشه تورنمنت به تورنمنت باید تصمیم بگیری اما بازیهای زیادی بین این تورنمنت ها برگزار می شود و سفرهای زیادی وجود دارد. می خواستم در بالاترین سطح باشم و باشگاه برایم در اولویت بود. به همین خاطر تصمیم به بازنشستگی گرفتم. بدون بازیهای ملی زمان بیشتری داشتم تا با انرژی و انگیزه بیشتری برای بازی در رئال داشته باشم.”

کفش سفید:”اختصاصی برای من تولید می شود. این تنها خرافات من است. بقیه می گویند کمی دیوانه هستم که این یک واقعیت است. توضیحش سخت است. مواد آن کفش ها دیگر تولید نمی شود. نمی توانم دقیق توضیح بدهم اما مواد عوض شده است. خیلی از بازیکنان برایشان فرقی نمی کند اما برای من این طور نیست. احساس راحتی دارم. ده سال است که همین مدل را به تن می کنم و به کفش های سفید نیاز دارم که زیباتر است. در خانه بازی می کنم و همه چیز سفید است و هماهنگی دارد. در موردشان احساس راحتی دارم. با این کفش ها موفقیت های زیادی داشتم و از ادیداس خواستم که به من لطف کنند . می دانم که آدیداس از این بابت خوشحال نیست چرا که مردم دیگر نمی توانند آن را بخرند اما حداقل این که این کفش ها آدیداس است (می خندد).”