فصل درخشان ستاره کلمبیایی در تیم زنان رئال مادرید

من خودم : منچستر سیتی 1 {3} -رئال مادرید اسپانیا 1 {4} = آبی روشن -نفتی تیره

بازی دو فصل پیش با سیتی که فقط ۵ دقیقه به پایان بازی مونده بود و دو گل نیاز داشتیم تا حذف نشیم و من که یکی از خوشبین ترین هواداری رئال هستم هم ناامید شده بودم، وقتی گل اول رو زدیم ثانیه های پایانی خیلی استرس داشتم و وقتی گل دوم رو هم زدیم خودم رو به در و دیوار میزدم.

یادش بخیر عجب بازی بود. واقعا از خدا متشکرم که منو رئالی آفرید تا عشق رو با تمام وجود حس کنم.

هم نسلی های من زمانی عاشق رئال شدن که رئال تو اروپا افت کرده بود و اون رئال ترسناک که همیشه پادشاه اروپا بود نبود.
دوره ای که رویای قهرمانی برامون هر فصل دورتر و دورتر میشد،
چه شبی که جلو بایرن و با گل زودهنگام روی ماکای رویاهامون بر باد رفت
یا شبای کابوس واری که هر سال تو یک هشتم جلوی لیون داشتیم
یا اون شش فصل پیاپی حذفمون تو یک هشتم لیگ قهرمانان.
با اومدن اقای تاییدی بعد شش فصل طلسم حذف در یک هشتم لیگ قهرمانان شکسته شد و سه فصل پشت هم رفتیم نیمه نهایی لیگ قهرمانان اما بازم یه چیز کم بود برای قهرمانی،
اون اعتمادبنفس و آرامشی که رئال برای دوباره قهرمان اروپا شدن لازم داشت رو کارلتو با اومدنش به رئال داد
به همین دلیل شب قهرمانی دهم بی شک برای هم دوره ای های من یه چیز دیگس،
اینو میشه از بوسای کاسیاس رو لپ راموس بعد از گل دقیقه 92 راموس جلو اتلتیکو فهمید
همه ی رئالیا اون شب همین حسو داشتن.
یادمه اون سال آخرین سال مدرسه رفتنم بود و فرداش امتحان تاریخ داشتم، انقدر خوشحال بودم که تا صبح خوابم نبرد و نشستم تاریخ خوندم.
چه شبی بود