به جا مانده از بازی با سلتا: مونجوییک، داریم می آییم

مرجع خبری رئال مادرید : توماس رونکرو سردبیر آس در مورد بازی رئال مادرید و سلتاویگو نوشت.

هدف محقق شد
پیش از آن‌که به رنج بی‌دلیلی بپردازیم که رئال مادرید پس از از دست دادن برتری قاطع ۳-۰ مقابل سلتاویگوی خوبِ خیرالدس متحمل شد، باید به اصل ماجرا پرداخت: رئال مادرید سه امتیاز طلایی به‌دست آورد که او را در کورس قهرمانی زنده نگه می‌دارد. هدف این بود که روز یک‌شنبه، با اطمینان خاطر به مونجوییک بروند؛ با این ذهنیت که یک پیروزی مقابل تیم فلیک، بارسا را به شدت آسیب‌پذیر خواهد کرد و آن‌ها را در شرایطی قرار می‌دهد که دیگر حتی اجازه یک مساوی را هم ندارند—نه مقابل اسپانیول (که در کورنیا با انگیزه‌ی فراوان در انتظارند)، نه برابر ویارئال (تیمی که مارسلیو فصل گذشته پنج گل در همین مونجوییک به آن‌ها زد) و نه در سن‌مامس برابر اتلتیک بیلبائو (که هنوز ناراحت‌اند از تلاش بارسا برای جذب نیکو ویلیامز در تابستان گذشته). و چون فوتبال فقط فیزیکی نیست، بلکه احساسی هم هست، خیلی فرق دارد که بارسای هفته بعد، تیمی باشد که به فینال لیگ قهرمانان رسیده یا تیمی که توسط اینتر حذف شده و رؤیای سه‌گانه‌اش بر باد رفته. خلاصه اینکه هنوز همه‌چیز ممکن است و نباید قهرمان فعلی را زودتر از موعد دفن کرد.راستی، حالا دیگر قطعی‌ست که بارسا نمی‌تواند در چهره ما جشن قهرمانی بگیرد—در حالی که بسیاری از هواداران‌شان، از سر مستی ناشی از قهرمانی در کوپا دل‌ری (آن هم وقتی در آستانه ناک‌اوت کامل بودند)، چنین رؤیایی داشتند. چه خوب است این حس برتری‌طلبی‌شان، حتی وقتی در خانه‌شان از سلتا سه گل می‌خورند و از اینتر هم چهار گل (که یکی‌شان هم با دخالت عجیب VAR ناپدید شد).رئال نفس‌نفس می‌زند و رنج می‌کشد؟ باشد. اما مقاومت می‌کند و تسلیم نمی‌شود—هرگز.

درود بر آردا
پسر ترک، بار دیگر درِ شیشه جادویی خلاقیتش را گشود. در کولیسئوم، در لاکارتوخا و حالا در برنابئو سه نمایش استادانه ارائه داد که او را به یکی از امیدهای تثبیت‌شده آینده نزدیک رئال مادرید تبدیل کرده است. آردا حالا دیگر گریه‌های بچه‌گانه بابت کم‌بودن دقایق بازی را کنار گذاشته و راه را فهمیده است: بهره‌برداری حداکثری از فرصت‌ها، با ارائه کیفیتی متفاوت و استعدادی رهاشده در خدمت تیم. حالا دیگر او بازیکنی پخته‌تر از ابتدای فصل است—همان‌طور که آنچلوتی نیز اشاره کرد.گولر با گلی تماشایی قفل بازی را باز کرد و سپس با پاسی درخشان به امباپه، پایه‌گذار گل سوم شد. این پسر، نوری خاص دارد؛ چه در ضربات ایستگاهی، چه در پاس‌های عمقی. با چنین آردایی، خط حمله رئال جان تازه‌ای گرفته است. همین‌طور ادامه بده، پسر!

پیچیچی کیلیان
از میان خبرهای خوب این هفته، دبل امباپه را برجسته می‌کنم. گل اول، ضربه‌ای تماشایی به طاق دروازه گوایتا؛ گل دوم، تمام‌کنندگی بی‌نقص با پای چپ در موقعیت تک‌به‌تک. بی‌سروصدا به ۲۴ گل رسید—فقط یک گل کمتر از لواندوفسکی؛ و این خود جذابیتی بیشتر به ال‌کلاسیکوی یکشنبه می‌دهد. با ۳۶ گل در تمام رقابت‌ها، فقط یک گل تا رسیدن به رکورد زامورانو (۳۷ گل در نخستین فصلش) فاصله دارد. در موتجوییک، به او نیاز داریم، آن‌طور که به نان شب!

نابغه آسپاس
بازیکن اهل موانیا (۳۷ ساله)، فوق‌العاده است. مثل مودریچ (۳۹ ساله). سن برایم اهمیتی ندارد؛ استعداد تاریخ انقضا ندارد. در ۲۰ دقیقه نزدیک بود بازی را برگرداند. چه فوتبالیستی!

خطرناک مثل خسوس خیل
داور اهل اچرمادورا دو سال بود که در برنابئو قضاوت نکرده بود. کاش ده سال دیگر هم نمی‌کرد! حسابی با ما مشکل دارد. در مستایا، گل بلینگام را وقتی توپ هنوز در هوا بود مردود کرد، سه پنالتی علیه‌مان گرفت و همان پنالتی‌ای را که کورتوا مهار کرد، مجبور به تکرارش کرد. امروز هم پنالتی واضح روی فده والورده و یک خطای دیگر مارکوس آلونسو را نادیده گرفت. حتی کرنری که منجر به گل ۳-۱ شد، اصلاً کرنر نبود. این مرد دل خوشی از ما ندارد…

روز مادر
سلام امروز من تقدیم به همه مادرهاست؛ فرقی نمی‌کند فرزندان‌شان طرفدار کدام تیم باشند. آن‌ها لایق همه چیزند. مامان، دیوانه‌وار دوستت دارم و همه چیزم را مدیون تو هستم. یک بوسه بزرگ برایت.