مرجع خبری رئال مادرید : توماس رونکرو سردبیر آس در مورد بازی رئال مادرید و مارسی نوشت.
لیگ قهرمانان سخت‌تر از همیشه.– با این مدل تازه، هر مسابقه اهمیتی مضاعف پیدا می‌کند. کافی است از پاری‌سن‌ژرمن بپرسید؛ تیمی که سال گذشته تا آستانه حذف در مرحله لیگ پیش رفت و در نهایت قهرمان شد… از آنجا که در این فصل قرار گرفتن در جمع تیم‌های بالانشین تضمین می‌کند بازی برگشت مراحل حذفی در خانه برگزار شود، کوچک‌ترین لغزشی جایز نیست. به همین دلیل جدال با مارسی خطری پنهان در دل خود داشت. رقیبی جسور و مدرن‌شده با ده زربی که توانست طوفان شاگردان ژابی آلونسو را در نیمه نخست بی‌نقص تاب بیاورد، تنها با این تفاوت که آتشباری رئال سبک بود و نه سنگین. ۱۱ شوت به سمت دروازه رولی، آماری خارق‌العاده در فقط ۴۵ دقیقه، اما تا پیش از استراحت بین دو نیمه، تنها یک بار و از روی نقطه پنالتی دروازه‌بان آرژانتینی تسلیم شد. رولی درخششی استثنایی داشت و دیواری را به یاد آورد که با ویارئال لیگ اروپا را فتح کرده بود. با این حال، اخراج کارواخال که در دام تحریک دروازه‌بان مارسی افتاد، بسیاری را به تساوی راضی کرده بود؛ نتیجه‌ای که با فرهنگ این باشگاه افسانه‌ای سازگار نیست. در آنوئتا با ۱۰ نفر پیروز شدند و مقابل دزدان دریایی مارسی نیز قصدی جز این نداشتند؛ آن هم در گرمای حمایتی برنابئو. پنالتی دوم فرانسوی‌ها (در واقع باید گفت سوم، چراکه یک پنالتی آشکار روی امباپه نادیده گرفته شد) فرصتی بود تا کیلیان دوباره شنل قهرمان را بر تن کند. سختی کشیدند، بله. اما مادریدِ ژابی همچنان بدون لغزش می‌برد. پنج بازی، پنج پیروزی؛ چهار در لیگ و یکی در اروپا. همه‌چیز بر وفق مراد پیش می‌رود.
KM50.– کیلیان همچنان می‌تازد، گویی فردایی وجود ندارد. ستاره فرانسوی با دو گل سرنوشت‌ساز امضای لوکس خود را پای برد تیم گذاشت و شمار گل‌هایش را از زمان حضور در تیم رؤیایی‌اش به عدد ۵۰ رساند. اکنون با اطمینان پشت ضربات پنالتی می‌ایستد، هرچند رولی در هر دو جهت درست را تشخیص داد. فصل گذشته در چند صحنه به دلیل اضطراب و تردید ناکام بود، اما حالا چهره یک برنده را دارد؛ رهبر بی‌چون‌وچرای تیم. امباپه لباس توپ طلای ۲۰۲۶ را بر تن کرده و تنها نیاز دارد با فتح جام‌های بزرگ، این رؤیا را تکمیل کند؛ جام‌هایی که برای کامل‌شدن کلکسیون خیره‌کننده‌اش آرزو می‌کند (لیگ قهرمانان و توپ طلا). تیم با تمام توان به شماره ۱۰ خود تکیه کرده؛ شماره‌ای که بی‌نقص بر قامتش نشسته است. جایگاه‌ها دیروز پر بود از پیراهن او. هیچ‌کس شکی ندارد. او رهبر جدید است و حتی وینیسیوس نیز این موضوع را پذیرفته؛ این بار با نیمکت‌نشینی که فرصت داد تا از فوتبال لطیف رودریگو لذت ببریم. او پنالتی گل اول را گرفت و یک ساعت بی‌نقص بازی کرد. رودریگو نامزد جدی حضور پررنگ‌تر در ترکیب است.
سالگردی فراموش‌نشدنی.– ۱۶ سپتامبر ۱۹۸۷، رئال مادرید در جام باشگاه‌های اروپا پیروزی بزرگی رقم زد. برابر ناپولی مارادونا، در برنابئویی که به دلیل محرومیت پشت درهای بسته برگزار می‌شد. به‌عنوان خبرنگاری جوان، افتخار پوشش آن بازی را داشتم؛ شگفتی چِندو که توپ را از میان پاهای مارادونا عبور داد، ضربه پنالتی دیدنی میچل و گل قطعی ۲-۰ تدییو را دیدم. در جهنم سن‌پائولو نیز بوتراگوئنو کار را تمام کرد و رؤیایمان را تعبیر بخشید. آن تیم امپراتوریِ «دسته پنج کرس» سزاوار آن جام بود. هرگز PSV را نخواهم بخشید که آن رؤیای نوجوانی را از ما گرفت.
بحران خط دفاع.– تنها در یک هفته، رودیگر و ترنت مصدوم شدند و علاوه بر آن، هویسن (با تصمیمی ناعادلانه) و کارواخال اخراج. فصل گذشته هم این معضل را تجربه کرده بودیم. خط دفاعی بدون مدافع…
به یاد دوستان.– این پیروزی ارزشمند تقدیم به گی‌یِه مورنو است که در ۲۶ سالگی از میان ما رفت، اما عشقش به رئال مادرید فراتر از همه‌چیز بود. همچنین تقدیم به دوستانم خوسه لوئیس و خوانما، شخصیت‌هایی بی‌تکرار، و آنتونیو، «لاتاری‌فروش فوئنخی‌رولا». این آدم‌ها شایسته چنین شادی تازه‌ای هستند.
آره بگو مزه کرانچی میداد
رونکونو سیمکش
کامنتا عالیه :lol:
انگار داره حال میکنه بااین وضعیت مادر جنده رئال داشت توزمین جون میداد تا ببره
رونکرو:
خوب صبح شد بیدار شدیم بریم یکم خایه های پرز و کارواخال رو با عسل بخوریم
کسکش رو نگا چون کارواخال اخراج شد میگه حال داد حالا ترنت اخراج شده بود کلی کص شعر میگه
ژابی باید یه فکری بحال پشت هویسن بکنه
تیم‌هایی ک بهترن قشنگ میتونن از این نقطه ضعف هویسن ضربه بزنن، گل اولم همینطوری خوردیم هویسن اومد جلو یه پاس داد به گولر پرس گذاشتن رووش اونم توپو از دست داد با یه پاس انداختن جای خالی هویسن و گل
چنتا موقعیت گل دیگه هم همین مدلی داشتن
هویسن در کنار بازی سازی عالی ولی یه خورده کنده همین میتونه کار دستمون بده
تنها راهش اینه که ادر دفاع اخر داره همه تیم های بزرگ اروپایی دفاع های کند دارن حالا هویسن اون قدر ها هم کند نیست که میگید الان ارسنال گابریل رو داره لیور کوناته رو داره سیتی دیاز داره اینتر اچربی رو داره که سرعت شون مثل هویسنه( هویسن سرعتش از این ها بیشتره) ولی وقتی می ره جلو مدافع سرعتی مثل باستونی و گواردویل و فندایک و سالیبا و… جاش رو پر می کنند تو تیم ما هم ادر باید جاش رو پر کنه هویسن رو بزاریم بیرون استحکام خط دفاعی بازی‌سازی تیم و قدرت سرزنی میاد پایین همین بارسا هم دفاع هاش همهگی از هویسن کند تر هستن اگر وقتی هویسن بره جلو ادر پوشش بده مشکلی پیش نمیاد تازه سرعتش خوبه ولی شتاب و استارت اولیه اش یکم ضعیفه که این با تمرین بهتر میشه تازه ژابی یکم باید روی تاکتیک خط دفاعی هم کار کنه البته که هویسن هم جوونه
کص باز خودش بدونه چه چیز هایی ازش میخوایم همین الان بازنشسته میشه
کص باز خودش خدای سوتیه حالا میخواد پشت هویسن رو ببنده؟
به نظرم اسنسیو از کص باز بهتر هر چند اونم سوتی زیاد میده