مصاحبه مفصل امباپه:«امیدوارم هواداران با من هم مثل رونالدو رویا ببینند؛ از مسی خیلی چیزها آموختم»

مرجع خبری رئال مادرید: کیلیان امباپه مصاحبه مفصلی با خورخه والدانو در شبکه موویستار داشت.

− نظر شما درباره تقویم بازی‌ها چیست؟

− این فوتبالِ جدید است. مهم‌ترین چیز برای ما داشتن استراحت است… و البته می‌خواهیم مسابقه بدهیم، چون شور و اشتیاق ماست و می‌خواهیم فوتبال بازی کنیم. اما این ریتم نیاز به سازگاری دارد، چون بازی‌ها بسیار زیاد است. با این حال، انسان از بازی کردن خوشحال می‌شود، زیرا نشان می‌دهد که از نظر جسمانی در وضعیت خوبی است.

− این سال به‌خصوص دشوار به نظر می‌رسد، چون جام جهانی باشگاه‌ها به‌تازگی تمام شد و عملاً پیش‌فصل (فقط پانزده روز) وجود نداشت…

− بله، سخت بود، چون همه چیز برای ما جدید بود. این نخستین بار بود که در جام جهانی باشگاه‌ها شرکت می‌کردیم… و نخستین بار که یک فصل این‌قدر دیر به پایان رسید. یادم هست وقتی به ایالات متحده رفتیم، رقبا فصل جدیدشان را شروع کرده بودند… و ما هنوز در همان فصل قبلی بودیم! کمی عجیب بود، اما در نهایت خودت را وفق می‌دهی. مسابقات با کمی حسرت پایان یافت، زیرا قهرمان نشدیم، اما تجربه‌ای جدید در زندگی حرفه‌ای ما بود.

− اما این فصل را با پرواز شروع کرده‌ای… شاید بهتر باشد اصلاً پیش‌فصل نداشته باشیم!

− (می‌خندد) در نهایت شروع خوب، خوب است؛ اما مهم‌ترین چیز این است که در طول سال خوب بازی کنیم و از همه مهم‌تر این که پایان خوبی داشته باشیم. ما در ریتمی هستیم که می‌خواستیم و می‌خواهیم همین‌طور ادامه دهیم.

− آیا وزن کم کرده‌ای یا نه؟

− بله! وقتی بیمار بودم، خیلی وزن کم کردم؛ حدود هفت کیلو. اما در نهایت دو یا سه کیلو را دوباره به دست آورده‌ام. و احساس بسیار خوبی دارم. در مجموع کمی نسبت به سال گذشته سبک‌تر شده‌ام، اما این گونه خیلی راحت‌ترم.

− به همین خاطر است که است که مثل پرنده می‌پری…

− بله، بله! حال من خیلی خوب است.

− امیدواریم این فرم بدنی ادامه داشته باشد… درست است؟

− البته. این سال برای ما بسیار مهم است؛ هم به خاطر رئال مادرید و هم به خاطر فرانسه. باید روی کاری که داریم انجام می‌دهیم تمرکز کنیم. همان‌طور که گفتم، فصل را خوب شروع کردیم، در لیگ صدرنشین هستیم و در لیگ قهرمانان نیز شرایط خوبی داریم. تازه شروع کرده‌ایم بفهمیم مربی از ما چه می‌خواهد، اما فکر می‌کنم اگر می‌خواهیم به جایی که می‌خواهیم برسیم، باید پیشرفت کنیم.

− آیا مسابقه در متروپولیتانو برایتان درسی بود؟

− بله، البته. بازی سختی بود. هیچ‌کس انتظار آنچه رخ داد را نداشت. حتی وقتی ۱-۲ جلو افتادی، انتظار ندارید چهار گل دیگر دریافت کنید. برای تیم لحظه دشواری بود، اما باید ادامه بدهیم. هرچند نباید آنچه رخ داده را فراموش کنیم، چون اگر می‌خواهیم پیروز شویم در آینده برایمان مفید خواهد بود. همیشه به آن بازی فکر می‌کنیم و هنگام فرا رسیدن لحظات سخت، تلاش می‌کنیم دوباره چنین تجربه‌ای نداشته باشیم.

− این‌گونه به نظر می‌رسید که اتلتیکو فینال بازی می‌کرد و رئال مادرید فقط یک بازی…

− اما حق با آن‌ها بود. آن‌ها آمده بودند تا یک دربی واقعی انجام دهند و ما هم… اما بدون اینکه شدت لازم را در نبردها یا ارسال‌ها بگذاریم. آن‌ها همه دوئل‌ها را می‌بردند و با این شرایط بسیار سخت است چنین بازی‌ای را برد. سپس ریتم و کنترل بازی را از دست دادیم و آنچه باید، رخ داد.

− در مورد فرانسه: شما تاکنون چهار گل در فینال‌های جام جهانی زده‌اید و به نظر می‌رسد هنوز حداقل سه گل دیگر در راه است.

− قطعاً! همین فینالی که پیشِ‌روست. بقیه را امیدوارم. همان‌طور که امیدوارم جام جهانی ۲۰۲۶ را ببرم. رؤیایم این است که دوباره جام جهانی را بالای سر ببرم. خوش‌شانس بودم که یک بار این کار را کردم و یک بار نیز به فینال رسیدم. باخت بسیار دردناک است، به‌خصوص در فینال؛ اما امیدوارم همان‌طور که می‌گویند «دو تا بی‌سه تا»، یعنی می‌خواهم به سومین فینال برسم و این بار پیروز شوم. فکر می‌کنم از آنچه در ۲۰۲۲ اتفاق افتاد درس گرفته‌ایم. فوتبال فرصت‌های زیادی برای نشان دادن خود می‌دهد و می‌خواهیم در ۲۰۲۶ از آن استفاده کنیم.

− تیم بسیار رقابتی است و فرانسه را یکی از مدعیان اصلی می‌دانند…

− ما فهرست بازیکنان بسیار بااستعدادی داریم و این یک موهبت است. اما در فوتبال ملی حتی اگر بهترین بازیکنان را داشته باشی، اگر گروهی قدرتمند و همدل نسازی و تاکتیکی که اجازه می‌دهد خوب بازی کنید ایجاد نکنی، نمی‌توانی جام جهانی را ببری. ما می‌دانیم چه وظیفه‌ای داریم و می‌خواهیم بار دیگر در تاریخ کشورمان نقش‌آفرینی کنیم. این فرصت بسیار بزرگی برای ماست.

− اینکه در یک فینال جام جهانی سه گل بزنی و برنده نشوی چگونه است؟

− در فینال به فکر گل زدن نیستی، بلکه به فکر بردن هستی. ما مهاجم هستیم، پس نزدیک‌ترین افراد به دروازه‌ایم. آن بازی دیوانه‌وار بود و آرژانتین شایسته پیروزی آن بود، چون در تمام طول مسابقه بهتر بود. ما لحظه‌ای داشتیم که بهتر بودیم، اما اگر کل بازی را ببینی، پیروزی آن‌ها سزاوار بود. این مسئله ناراحت‌کننده است، اما نباید آن را فراموش کنیم، زیرا ۲۰۲۶ می‌رسد و نمی‌خواهیم دوباره با ناراحتی پایان دهیم.

− و اسپانیا را چگونه می‌بینی؟

− تیمی است که بازی‌ها را بسیار خوب کنترل می‌کند. از نظر فنی بسیار قوی هستند و بازیکنان مناسبی برای این سبک تسلط دارند. اسپانیا یکی از معدود تیم‌های ملی است که بازیکنانش از سنین پایین تا رسیدن به تیم اول به همان روش بازی می‌کنند و این مزیتی بزرگ است. به همه مردم اسپانیا برای این کار تبریک می‌گویم. با این حال، تیمی بسیار جوان دارند که بسیاری از بازیکنان آن نمی‌دانند جام جهانی چیست. برای من در حال حاضر بهترین تیم اروپا هستند، اما جام جهانی متفاوت است. خواهیم دید. امیدوارم خوب بازی نکنند و ما بتوانیم پیروز شویم (می‌خندد)!

− اما تو هم تا آن زمان هرگز در جام جهانی بازی نکرده بودی و آن را بردی…

− اما در تیم، خیلی از هم‌تیمی‌هایم بودند که این تجربه را داشتند. اکنون دو جام جهانی را پشت سر گذاشته‌ام و دقیقاً می‌دانم چه حسی دارد. تمامی احساسات ممکن را تجربه کرده‌ام: لحظات سخت، فشار… و مدیریت این‌ها مهم‌ترین چیز است. زیرا فشار یک جام جهانی بی‌نظیر است و افراد زیادی وجود ندارند که بتوانند آن را کنترل کنند.

− به کیلیان امباپه ده‌ساله چه می‌گفتی؟

− می‌گفتم حق داشتی که رؤیای فوتبالیست شدن را در سر داشته باشی، چون فوتبال بازی کردن یک امتیاز است. سعادت بزرگی است که بتوانی بهترین مسابقات و رقابت‌ها را بازی کنی، در برابر و در کنار بهترین‌های تاریخ بازی کنی… یک امتیاز. و من می‌خواهم ادامه دهم، چون می‌خواهم سال‌های بسیاری بازی کنم. اکنون در بهترین باشگاه جهان و یکی از بهترین لیگ‌های جهان هستم. این جایگاهی مملو از امتیاز است و هنوز چیزهای زیادی برای ارائه دارم. از هواداران رئال مادرید و مردم اسپانیا بسیار چیزها دریافت کرده‌ام… و هنوز چیزهای زیادی برای ادامه دادن و بهتر شدن دارم.

− چه زمانی متوجه شدی که متفاوت هستی، اینکه رؤیای حرفه‌ای شدنت واقعاً امکان‌پذیر است؟

− وقتی به موناکو رسیدم. ۱۴ یا ۱۵ سال داشتم و می‌دیدم همه درباره‌ام به‌عنوان چیزی «خاص» صحبت می‌کنند. قبلاً هم این را می‌شنیدم، اما والدینم خیلی از من محافظت می‌کردند. می‌دانستم متفاوت هستم، اما نمی‌دانستم خوب است یا بد. خیلی معصوم بودم. سپس در موناکو فهمیدم که می‌توانم حرفه‌ای شوم و بسیار خوب باشم. آنجا همه این را منطقی می‌دیدند. و شروع کردم به آماده‌سازی برای این مسیر، مسیری که همه آن را «خیلی طولانی» و «سخت» می‌دانستند. رفتن به موناکو بهترین کاری بود که می‌توانستم برای یادگیری حرفه‌ای شدن انجام دهم.

− و آسان نبود، چون وقتی ۱۳ سال داشتی در رئال مادرید تست دادی و باشگاه به تو پیشنهاد ماندن داد، اما تصمیم گرفتی به فرانسه برگردی. در اینجا بیشتر خانواده تصمیم می‌گیرند یا عقل و منطق؟

− ترکیبی از همه چیز. اما خانواده نه، زیرا همیشه تصمیماتم را خودم گرفته‌ام و آن‌ها آن را پذیرفته‌اند. این از مزایای داشتن خانواده‌ای ورزشکار است؛ آن‌ها می‌دانند مسیر حرفه‌ای هر فرد مسأله‌ای شخصی است. البته که می‌خواهی به حرف کسانی که دوستشان داری گوش کنی، اما در نهایت این تویی که تصمیم می‌گیری. وقتی در ۱۸ سالگی از موناکو رفتم، کاملاً روشن بود که می‌خواهم بازی کنم و رئال مادرید بنزما، کریستیانو یا بیل را داشت؛ من نمی‌خواستم روی نیمکت بنشینم. همه باشگاه‌های اروپا به من می‌گفتند در تیم‌شان بازی می‌کنم، اما می‌دانستم رئال، با وجود تمام احترامی که برایم قائل بود، نمی‌تواند در تمام بازی‌ها من را به میدان بفرستد. البته رؤیای بازی در رئال مادرید را داشتم، اما فیکس بودن یک امتیاز است. فرصتی پیش آمد تا در خانه، پاریس، بازی کنم و این فرصتی بزرگ برایم بود. هفت سال فوق‌العاده را پشت سر گذاشتم. افتخار بازی در شهری که در آن به دنیا آمده‌ای چیزی بسیار خاص است. اما البته رؤیای بازی برای رئال مادرید را حفظ کردم، چون از بچگی آن را داشتم و سال گذشته آن را محقق کردم. بسیار خوشحالم.

− اما برگردیم به موناکو… تنها رفتی؟

− نه، نه! سال اول با پدرم رفتم و سپس مادرم آمد، چون کار می‌کرد. آن‌ها با من بودند و این مهم بود، چون در آن زمان بسیار جوان بودم و چیزهای زیادی وارد زندگی‌ام شد…

− خیلی چیزها می‌آید و خیلی چیزها نه. برای مثال، تو دوران نوجوانی را مثل بقیه جوانان تجربه نکردی…

− اما این بخشی از تصمیم‌گیری است. وقتی تصمیم می‌گیری، چیزهایی به دست می‌آوری و چیزهایی از دست می‌دهی. باید ببینی چه چیزی بهترین است و برای من فوتبال بازی کردن بهترین بود. بنابراین تصمیم‌گیری برایم بسیار آسان بود.

− در لیگ یک فرانسه اولین بازی‌ات را انجام دادی و شروع کردند به مقایسه تو با آنری و پله… آیا آن دوران برایت سخت بود؟

− نه، بسیار آسان بود. چون در آن زمان از دوران حرفه‌ای‌ام کاملاً در ذهنم روشن بود: نه در سطح آنری بودم و نه پله، فقط پسری شانزده‌ساله بودم که تازه شروع کرده بود. این مقایسه‌ها برای تبلیغات و شهرت خوب بود، اما وقتی به آینه نگاه می‌کنی، باید حقیقت را به خود بگویی. من فقط پسر شانزده‌ساله‌ای بودم که هنوز هیچ کاری در فوتبال نکرده بود، باید کیفیت خود را ثابت می‌کرد و نشان می‌داد برای بازی در موناکو کافی است. این مقایسه‌ها خوشحالم می‌کرد اما بر من اثر نمی‌گذاشت؛ مسیر و کارم را می‌دانستم.

− این‌قدر واضح بود؟

− بله، البته! می‌توانی هر چه مردم می‌گویند بشنوی، اما خودت نظر خودت را داری و می‌دانی واقعیت چگونه است. ممکن است ناراحتت کند، اما می‌دانی این واقعیت است. وظیفه من در شانزده‌سالگی این بود که ثابت کنم، نه این که به مقایسه‌ها فکر کنم. مردم حس می‌کردند پتانسیل دارم، اما باید آن را می‌دیدند و فکر می‌کنم خوب انجامش دادم.

− موناکو مکان ایده‌آلی بود، قبل از جهش بزرگ…

− بله، چون باشگاهی بزرگ ولی مثل خانواده است. آن زمان من جوانی بودم که خیلی مشهور شده بود و توجه زیادی را برمی‌انگیخت. باشگاه مرا از مردم بیرون و رسانه‌ها بسیار محافظت می‌کرد تا بتوانم مسیرم را هرچه عادی‌تر طی کنم.

− موضوع جالبی هست: لامین یامال به‌تازگی درخشیده است. با ۱۶ سال سن، در سطح جهان سروصدای زیادی ایجاد کرده. آیا چیزی هست که بتوانی به او بگویی، چیزی که به تو گفته بودند؟

− فکر می‌کنم دوران متفاوتی است. با کمال احترام به موناکو: او در باشگاهی بسیار بزرگ‌تر از من بازی می‌کند، از نظر رسانه‌ای. بارسلونا بسیار بزرگ‌تر است. کلیدی مشخص وجود ندارد. من تجربه خودم را داشته‌ام و او تجربه خود را خواهد داشت. پیداست که به فوتبال عشق می‌ورزد و این تنها چیزی است که هرگز نباید از دست بدهد. بقیه… زندگی خودش است. مردم خیلی درباره زندگی خصوصی او حرف می‌زنند و فکر می‌کنم باید او را به حال خودش گذاشت. باید پذیرفت که او در فوتبال بازیکنی عالی است، اما در زندگی یک پسر هجده‌ساله است و در آن سن همه ما اشتباه می‌کنیم. او باید تجربه زندگی خود را داشته باشد، بداند چه برایش خوب است و چه بد. فقط باید به آنچه در زمین انجام می‌دهد نگاه کرد؛ بقیه چندان اهمیت ندارد، مادامی که جدی نباشد. او بازیکنی با استعداد فراوان است و برایش آرزوی موفقیت می‌کنم تا مسیری که می‌خواهد را طی کند.

− رابطه‌ات با شبکه‌های اجتماعی چگونه است؟

− بسیار عادی. قبل از این‌که وارد شبکه‌های اجتماعی شوی، باید همه چیز را بپذیری. باید بپذیری که مردم می‌توانند نسبت به تو، خانواده‌ات، اطرافیانت و باشگاهت بی‌رحم باشند… اگر همه این را قبول کنی، می‌توانی آن‌ها را ببینی؛ وگرنه نگاه نکن. ما کارهای زیادی برای انجام دادن داریم که بیشتر از شبکه‌های اجتماعی اهمیت دارد. اما برخی افراد انگیزه می‌گیرند که آن‌ها را ببینند و دوست دارند بدانند چه نوشته می‌شود. این هم قابل قبول است. راه واحدی وجود ندارد؛ اگر دیدنشان باعث می‌شود بهترین نسخه خودت باشی، آن هم خوب است.

− این احساس به وجود می‌آید که قطار شهرت به تو برخورد کرده و سالم بیرون آمده‌ای؛ این باورکردنی نیست…

− نه، من فکر می‌کنم تجربه‌های بسیار زیادی داشته‌ام. من بازیکنی بسیار مشهور هستم که در دوران حرفه‌ای‌اش چیزهای زیادی را تجربه کرده است. هر تجربه‌ای، حتی اشتباهاتی که مرتکب می‌شوی، به تو در مسیر کمک می‌کند. من اشتباهات زیادی در دوران حرفه‌ای‌ام انجام داده‌ام و به آن‌ها افتخار می‌کنم، زیرا چندان جدی نبودند و در عوض به من کمک کردند. کمک کردند تبدیل شوم به کسی که امروز هستم: کسی که می‌تواند در میدان بسیار بالا باشد اما در زندگی عادی است؛ با لحظات شاد و غمگین، کارهایی که می‌دانم انجام دهم و کارهایی که بلد نیستم. کلید این است که گوش بدهی و همیشه یک کار را تکرار نکنی.

− سال‌هاست با فوتبالیست‌هایی آشنا هستم که نیاز به گذر از دوره‌های درمانی داشته‌اند… و احساس می‌کنم شبکه‌های اجتماعی در این موضوع بسیار مسئول هستند. نظر تو چیست؟

− این موضوع باید جدی گرفته شود. بسیاری از جوانان هستند که با شبکه‌های اجتماعی مشکل دارند و نیاز به کمک دارند. نباید چشمانمان را ببندیم، بلکه باید گوش دهیم و حضور داشته باشیم. ما بازیکنان می‌دانیم مورد نقد قرار گرفتن چیست، اما این بخشی از کار ماست. نمی‌گویم این خوب یا منطقی است، اما وقتی قرارداد می‌نویسی که بازیکن فوتبال شوی، می‌دانی که مشهور خواهی شد و این چیزها ممکن است برایت پیش بیاید. مشکل وقتی است که این اتفاق برای کسی می‌افتد که امضا نکرده است تا چنین چیزی را تجربه کند. باید مراقب آن‌ها باشیم. این موضوعی بسیار مهم است که در دنیای امروز آسیب زیادی می‌رساند.

− به پاریس رسیدیم و با افرادی با شهرت جهانی مواجه شدی… این را چگونه تجربه کردی؟ احساس می‌کردی آماده‌ای؟

− آماده، نه. هیچ‌وقت برای چنین تغییر شدید آماده نیستی. اما من بسیار خوش گذراندم. وقتی با مسائل سختی مواجه می‌شدم… همیشه به فوتبال فکر می‌کردم. بازی در پاریس، شهر خودم، با بازیکنان سطح بالا لذت بزرگی بود. شگفت‌انگیز بود. من زمانی به تیم پیوستم که پروژه در حال تغییر بود، چون از شکست تاریخی مقابل بارسلونا می‌آمدند. با بازیکنانی مانند نیمار و دنی آلوز… افراد سطح بالا. دوره‌ای جدید برای پاریس آغاز شده بود. من هفت سال فوق‌العاده را گذراندم.

− پنج مرتبه به‌عنوان بهترین گلزن…

− اما این‌ها جزئیات هستند؛ مهم یا نه، جزئیات. این افتخار شخصی است که بهترین گلزن تاریخ باشی، اما من بیشتر به احساساتی فکر می‌کنم که تجربه کردم و به مردم دادم. آن‌ها واقعاً مهم هستند. رکوردها مهم‌اند زیرا باعث می‌شوند به عنوان گلزن از تو یاد کنند، اما احساسات، قهرمانی‌های تیمی، لحظات تاریخی مثل بازی در فینال لیگ قهرمانان و فرصت بازی با فوتبالیست‌هایی که تاریخ فوتبال را نوشته‌اند و از آن‌ها بسیار می‌آموزی، مهم‌تر هستند.

− مثل مسی…

− وقتی «بازیکنانی که تاریخ فوتبال را نوشته‌اند» را می‌شنوی، به مسی فکر می‌کنی، البته. بله.

− چگونه بود؟

− بسیار عادی. وقتی مشهور هستی، معمولاً برچسب‌هایی به تو می‌زنند که چطور هستی و اگر گوش ندهی ممکن است باورشان کنی. می‌گویی «پس بله، درست است که من این‌طور هستم». اما اینطور نیست. مسی آمد و کاملاً فردی عادی و محترم با همه بود. و به‌عنوان بازیکن… (نفس می‌کشد) بی‌همتاست. وقتی چنین کسی در تیم توست و تو بازیکنی هجومی هستی، باید نزدیکش باشی و همه حرکاتش را تماشا کنی: چگونه تمام می‌کند، چگونه مکث می‌کند، چگونه توپ را لمس می‌کند. فکر می‌کنم این که این‌قدر نزدیکش بودم، بسیار به من کمک کرد تا بازی را بهتر درک کنم.

− آیا نسبت به هم‌تیمی‌هایت بسیار دقیق و تیزبین هستی؟

− بله. و بسیار بیشتر وقتی چنین بازیکنی کنار من باشد.

− خود مسی به من گفت که پشیمان است تمام درس‌هایی را که از بارسلونای گواردیولا گرفت، یادداشت نکرد؛ اما درباره تو حس می‌کنم که واقعاً چیزهای زیادی را به خاطر سپرده‌ای…

− فکر می‌کنم خوش‌شانس بوده‌ام که با لیونل مسی بازی کنم. هرگز تصور نمی‌کردم در دوران حرفه‌ای‌ام چنین شود، زیرا رؤیایم رفتن به رئال مادرید بود؛ هرگز به رفتن به بارسلونا فکر نکرده بودم و چون فکر می‌کردم او همیشه آنجا خواهد بود، می‌دانستم فرصت بازی مقابلش را دارم، نه در کنارش. اما این کار را انجام دادم و بسیار خاص بود. خیلی از او آموختم و می‌خواهم از او تشکر کنم. دو سال بسیار پربار بود. داشتن چنین بازیکن ویژه‌ای نزدیکت فرصتی طلایی است.

− چرا برای پاری سن ژرمن فتح لیگ قهرمانان این‌قدر سخت بود؟

− این‌ها تجربه‌های فوتبالی است. لحظات خودمان را داشتیم، اما موفق نمی‌شدیم. در فوتبال اگر از لحظه‌ات استفاده نکنی، به دیگری می‌رسد. بارها به نیمه‌نهایی و فینال رسیدیم و از همه این‌ها درس گرفتم. این یک تجربه زندگی و فوتبالی بود، چیزی که فکر می‌کنم به‌عنوان بازیکن به من کمک کرد و خواهد کرد؛ زیرا وقتی لحظه‌ات را داری و آن را حس می‌کنی… باید جام را بگیری! همین.

− پوچتینو، امری، لوئیس انریکه… سبک‌های بسیار متفاوتی را تجربه کرده‌ای؟

− وقتی چندین مربی داری، تغییرات را سریع‌تر می‌پذیری، زیرا هر کدام روش خود را برای کار کردن و دیدن فوتبال دارند. اگر روش‌های مختلف را بشناسی، ذهن بازتری داری. بازیکنانی را می‌شناسم که ده سال، شش یا هفت سال یک مربی داشته‌اند و وقتی مربی جدیدی می‌آید می‌گویند «من همه این مدت همین کار را کرده‌ام، کارم را به هم نریز!» (می‌خندد). من از هر یک چیزی یاد گرفتم، چون درباره مربیان سطح بالا صحبت می‌کنیم نه معمولی‌ها. این تجربه‌ای خاص بود. به خودم می‌گفتم باید از هرکدام چیز خوبی یاد بگیرم.

− رابطه‌ات با لوئیس انریکه چگونه پایان یافت؟

− خوب، خوب! او را دو روز پیش دیدم، چون برای بازی لیل-پی‌اس‌جی آمده بود و در پارکینگ با او دیدار کردم. او انسان بسیار خوبی و مربی بزرگی است. رابطه بسیار خوبی با او داشتم و بهترین‌ها را برایش آرزو می‌کنم. به‌عنوان مربی، در پاریس بسیار با او خوش بودم.

− و سرانجام، رئال مادرید. بیش از یک سال گذشته است؛ از اسپانیا چه چیزی را دوست داری؟

− اوه! خیلی چیزها. کشور را خوب نمی‌شناختم، همیشه در فرانسه زندگی می‌کردم و فقط برای مسابقات یا تعطیلات کوتاه به اینجا می‌آمدم.

− چه چیزی تو را شگفت‌زده کرده است؟

− اینکه مردم بسیار مهربان هستند. از روز اول و حتی پیش از آن به من محبت زیادی نشان دادند. وقتی رسیدم، احساس می‌کردم بخشی از خانواده هستم. به نظر می‌رسید یک بازیکن اسپانیایی هستم، چون مردم خارج از خانه نیز محبت زیادی نشان می‌دهند و این برایم بسیار تعجب‌آور بود، چون به دریافت محبت زیاد عادت نداشتم. به همین خاطر همیشه می‌خواهم از مردم تشکر کنم، در هر مصاحبه. این چیزی است که شادی زیادی به من می‌دهد؛ احساس می‌کنم ارزشمندم و می‌بینم مردم کار و شخصیت مرا احترام می‌گذارند. دارم در اسپانیا بسیار لذت می‌برم.

− یک روز کیلیان امباپه چگونه است؟

− وقتی رسیدم، باشگاه به من می‌گفت در خانه بمان، چون مردم زیاد منتظرت هستند. بنابراین ماه‌های نخست کمی دشوار بود. باشگاه می‌گفت همه جا منتظرت هستند. اما اکنون بیشتر از خانه بیرون می‌روم و واقعاً مردم در مادرید حریم خصوصی را خیلی احترام می‌گذارند. البته برخی از مردم چیزهایی می‌خواهند و این طبیعی است؛ بخشی از زندگی من است. اما مردم بسیار مهربان هستند، همیشه می‌خواهند کمک کنند. با خانواده‌ام، که اسپانیایی نمی‌دانند، بسیار با محبت رفتار می‌کنند. و این جزئیات قابل حس است؛ خیلی دوست دارم.

− این در مورد اسپانیا بود. در رئال مادرید چیزی تو را شگفت‌زده کرده؟ فشار؟

− نه، من از نوجوانی فشار را تجربه کرده‌ام؛ این نه. اما…

− در این مورد تفاوت زیادی با پاری سن ژرمن ندیدی؟

− نه، نه، نه! تنها تفاوت این است که این بهترین باشگاه جهان است. همه بازیکنانی را که از این باشگاه گذشته‌اند و جام‌هایی که آورده‌اند دیده‌ای. و این خودت هستی که فشار را بر خود تحمیل می‌کنی تا به چیزها دست یابی. من به فشار مردم عادت دارم، اما این خودت هستی که به خود می‌گویی: من در بهترین باشگاه دنیا هستم، باید برنده شوم، خوب بازی کنم، برای هم‌تیمی‌هایم و مردم الگو باشم… این فشاری است که خودت بر خود می‌گذاری و مثبت است زیرا به تو کمک می‌کند سطحت را بالا ببری و به تیم کمک کنی.

− و جنجال‌هایی که همراه رئال مادرید است و هر موضوعی تبدیل به یک بحث می‌شود…

− بله… با داورها؟ (می‌خندد)

− نه! منظورم داورها نبود، بلکه اخیراً به عنوان مثال، رابطه‌ات با وینیسیوس…

− اما من فکر می‌کنم این مسأله مختص اسپانیا نیست؛ انسان‌ها ذاتاً همین‌طور هستند. در فرانسه هم همینطور بود. دو بازیکن مشهور در یک تیم… این مسئله مطبوعات را بسیار می‌فروشد. حقیقت این است که من رابطه بسیار خوبی با وینیسیوس دارم، امسال خیلی بهتر، چون همدیگر را بهتر می‌شناسیم. او بازیکنی بسیار بزرگ و به عنوان انسان نیز بسیار خوب است. و این طبیعی است. می‌دانیم مردم درباره ما به خاطر هر چیز صحبت خواهند کرد. اما هدف مشترکی داریم: کمک به رئال مادرید و کسب جام‌ها. و فکر می‌کنم اگر می‌خواهیم آن‌ها را ببریم، باید هر دوی ما در بهترین سطح باشیم و به کل تیم کمک کنیم.

− دوست دارم چطور مسائلی که بزرگ به نظر می‌رسند را عادی جلوه می‌دهی…

− چون این مسائل بزرگ نیستند. و روزی که مشکلی جدی داشته باشم – چیزی که امیدوارم هرگز پیش نیاید – خواهم گفت که این مشکل جدی است و مردم گوش خواهند داد، چون خواهند گفت: «آه، حالا که جدی است باید به کیلیان گوش دهیم». اما این چیزها جدی نیستند. صرفاً بخش طبیعی از زندگی یک فوتبالیست مشهور و زندگی یک فوتبالیست رئال مادرید است. موضوعات جدی‌ای نیستند.

− سه گل در فینال جام جهانی می‌زنی و آن را نمی‌بری…

− این جدی است! این جدی است! (می‌خندد) و این چیزی است که می‌خواهیم تغییرش دهیم.

− اما کمی آرامش نمی‌دهد، این‌که بگویی «من هر کاری می‌توانستم انجام دادم»؟ در نهایت می‌گویی «تقصیر من نبود»…

− نه، آرامش نمی‌دهد. چون وقتی این اتفاق می‌افتد، می‌گویی… باید چهار گل می‌زدم، نه سه تا. باید کار بیشتری می‌کردم و این بسیار دردناک‌تر است. اما همان‌طور که گفتم، این تجربه‌های زندگی و حرفه‌ای هستند، چیزهایی که به تو کمک می‌کنند برای آینده. چون فرصت‌های زیادی برای کسب جام‌ها دوباره خواهم داشت.

− تفاوت ژابی آلونسو با آنچلوتی در چیست؟

− دو شخص متفاوت هستند، اما دو نفری هستند که تجربه‌های متفاوتی داشته‌اند. دو نسل از مربیان که به هم می‌رسند. آنچلوتی یکی از بهترین مربیان تاریخ است؛ مربی‌ای که وقتی وارد رختکنش می‌شوی، خوشحال هستی. او کسی است که همیشه نزدیک بازیکنان است و همیشه تلاش می‌کند کمک کند. ژابی نیز بسیار می‌خواهد کمک کند، اما مربی جوان‌تری است، کسی که باید بیشتر از کارلو خودش را ثابت کند… کارلو چیزی برای اثبات ندارد (می‌خندد)! ژابی بسیار جوان‌تر است و می‌توان دید که مشتاق اثبات خود و کسب موفقیت با رئال مادرید است. این نخستین فرصت بزرگ او در بهترین باشگاه جهان است. ما سعی خواهیم کرد به او کمک کنیم و آنچه می‌خواهد انجام دهیم و تلاش کنیم همه جام‌های ممکن را برای رئال مادرید ببریم.

− آیا تغییر کلی در فوتبال حس کرده‌ای؟ منظورم گذر زمان است…

− بله، اکنون بازی تاکتیکی‌تر و روش‌مندتر شده است. مربیان در بازی تیم نقش پررنگ‌تری دارند؛ قبلاً این نقش بیشتر بر عهده بازیکنان بود. اما اکنون می‌توان امضای یک مربی را در هر تیم دید. این تغییر به فوتبال کمک می‌کند، زیرا به بازیکنان بیشتری فرصت می‌دهد تا در تیم‌های بزرگ بازی کنند. پیش‌تر این کار سخت‌تر بود. این یک روش دیگر برای نگاه به فوتبال است.

− یکی از الگوهای فوتبالی تو کریستیانو رونالدو است…

− «ال بیچو»!

− جالب است که در همان تعداد بازی، همان تعداد گل زده‌ای…

− بله، اما او این کار را طی نه سال انجام داده و من فقط یک سال و نیم است (لبخند می‌زند). کریستیانو همیشه برایم الگو و نمونه بوده است. خوش‌شانس هستم که می‌توانم با او صحبت کنم و او به من مشاوره می‌دهد. او به من کمک کرد. در رئال مادرید، او شماره یک است و بازیکن مرجع به حساب می‌آید. مردم، حتی امروز، با او رؤیا می‌بینند. اما من می‌خواهم مسیر خودم را داشته باشم. امیدوارم مردم با من هم رؤیا ببینند؛ اینکه این لحظه تاریخی برای من و رئال مادرید باشد.

− آخرین سؤال: داشتن ایده… دشمن به همراه می‌آورد؟

− بله. اما این دشمنانی هستند که ارزش داشتن دارند. یعنی در مسیر درست هستی.